Leestijd: 4 minDoor Petra Walinga
Hoe krijg je het voor elkaar om je leven weer op te pakken? Het wordt Petra vaak gevraagd na het overlijden van haar dochter Laura. Maar ze heeft zelf ook geen idee. Hoewel ze wel ontdekt heeft dat er iets is dat helpt.
Hoe doe je het? Vragen mensen soms aan me, nadat Laura is overleden. Hoe krijg je het voor elkaar om je leven weer op te pakken?
Ik heb geen idee, ik vraag het mezelf ook af. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Het sterven van Laura lijkt zo doelloos en zinloos. Het doel van mijn eigen leven is erdoor veranderd. Ik weet niet waar ik moet beginnen en waar ik naar toe moet leven. De rouw heeft mijn leven overgenomen.
‘De rouw heeft mijn leven overgenomen’
Ik wil er daardoor niet aan denken hoe het over een jaar zal zijn. Want over een jaar zal Laura niet terug gekomen zijn. En alle jaren daarna ook niet. Ik wil en kan de toekomst niet in de ogen kijken als Laura daar niet is en ik vraag me af of ik ooit zo ver kom. Alles zal zonder Laura verder gaan en het maakt me verdrietig als ik me dat inbeeld. Het lukt me niet om verder te kijken dan een paar weken.
‘Niet aan de toekomst denken’
Gaandeweg het rouwproces om Laura heb ik gemerkt dat er iets is wat me hierbij helpt.
Het bewúst niet kijken naar de toekomst, het leven bij de dag, in het hier en nu, geeft ruimte. Het lijkt simpel, maar het valt niet mee. Zoals bij veel mensen zit het in me om steeds maar bezig te zijn met later. Maar ik leer het wel om steeds meer dag voor dag te leven, tijdens gesprekken met vriendinnen en mijn psycholoog, maar ook door het in de praktijk te ervaren.
Zo was ik in de zomer veel in de tuin te vinden; Stekjes ruilen met de buren, slakken vangen en hier en daar wat groen wegsnoeien. Onkruid wieden en ja, ook gewoon in m’n stoel gaan zitten en om me heen kijken naar alles wat er groeide. Of naar de blauwe lucht waar witte dons-wolkjes langs dreven en de gierzwaluwen achter elkaar aan joegen. Wandelen en veel buiten zijn, en me bezig houden met de kleine dingen die er op dat moment zijn. Stilstaan bij een bloem die bloeit en een veertje dat ik vond op de begraafplaats.
‘Ondertussen denk ik aan mijn meisje’
Het lijken allemaal dingen die er niet of weinig toe doen, maar het gaf me rust. Omdat ik, terwijl ik bezig was met al die kleine dingen, veel aan Laura kon denken. Op deze manier werd aan mijn behoefte om te rouwen tegemoet gekomen, en gingen de dagen voorbij. Zo kon ik toch een beetje genieten van het moois dat groeide en bloeide, terwijl het rouwen alle ruimte kreeg. En door me te focussen op vandaag, hoefde ik niet te denken aan later.
Leven bij de dag. Elke dag is er weer één. Niet te veel tegelijk willen en niet te ver vooruit kijken. Want elke dag heeft genoeg aan zichzelf.
Hoewel ik mezelf er steeds weer bij bepalen moet, wil ik proberen om op die manier verder te gaan. Omdat het voor nu de beste manier is om de tijd door te komen. En tegelijkertijd de rouw ruimte te geven.
