Blog Rebekka | ‘Er gaat geen jaar voorbij dat mama niet wordt genoemd’
Nooit meer compleet
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Nooit meer compleet
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Een hotelkamer, voorpret om het ontbijt en een middag shoppen in Duitsland, het klinkt licht en gezellig. Maar voor Rebekka en haar zus reist er ieder jaar ook iemand mee die er niet meer is: hun moeder. ‘We realiseren ons dat we nooit meer echt compleet zullen zijn.’
‘Héérlijk,’ verzuchten mijn zus en ik als we onze hotelkamer binnenstappen. Ieder jaar gaan we samen een keer een weekend weg. Dit keer besloten we om dat te combineren met een andere lievelingsactiviteit: shoppen in Duitsland.
Ik wrijf in mijn handen als ik bedenk dat we de komende dagen hier vertoeven. ‘Ik kan nu al zin krijgen in dat ontbijtje,’ lacht mijn zus. Ik knik uitgebreid om te laten merken dat ik hetzelfde denk.
‘Hmm. Wat zou mama dit ook fijn hebben gevonden he?’ Ik knik weer. Wat ik daarop moet zeggen weet ik niet. Direct word ik in gedachten meegenomen naar herinneringen en naar de dromen die niet zijn uitgekomen.
Want het jaarlijkse weekendje weg was altijd ‘het driemeidenweekend.’ Mama, mijn zus en ik. De ogen van mijn moeder begonnen altijd te glimmen als ze iets leuks had geboekt. Ze zette in de bijkeuken alvast een krat klaar om wat boodschapjes in te verzamelen als een soort voorpret.
Een paar maanden na de geboorte van mijn nichtje stierf mama
Toen mijn zus een dochtertje kreeg fantaseerden we al vrolijk over het eerste viermeidenweekend. Alleen bleef dat bij een fantasie. Een paar maanden na de geboorte van mijn nichtje stierf mama.
Hoe mooi het ook is dat we deze traditie voortzetten en dat over een paar jaar mijn nichtje ook meegaat, toch missen we elk jaar opnieuw iemand- misschien wel degene met de meeste voorpret. De persoon die deze uitjes ooit in het leven riep. Ieder weekendje weg of een dagje shoppen in Duitsland realiseren we ons weer dat we nooit meer echt compleet worden. Alleen door de herinneringen die we samen hebben.
Onze wereld hoorde toch stil te staan?
Toen mama net was overleden, waren er verschillende dingen die ik niet meer wilde of durfde te doen. Muziek maken voelde bijna verkeerd. Zoiets simpels als het verder kijken van een serie die we samen volgden, dat kon in mijn hoofd echt niet. Dat was ook een beetje met het eerste weekend dat we met z’n tweetjes weggingen, voor het eerst zonder mama. Het was enorm leuk, maar voelde ergens gewoon verkeerd. Mama is er niet meer, dan staat de wereld toch stil?
Nu zijn we alweer voor de vierde keer weg samen. Er gaat geen jaar voorbij dat mama niet wordt benoemd. Want terwijl we door het winkelcentrum lopen vertelt mijn zus over de eerste keer dat we daar waren. Dat mama helemaal verknocht was bij het zien van een winkel. ‘Hier gaan we ons slaggie slaan,’ zei ze. Ik glimlach bij die herinnering, want ik hoor het haar zo weer zeggen.
Inmiddels voelt het niet meer verkeerd om deze traditie voort te zetten. Juist omdat mama dit in het leven heeft geroepen, moeten we dit voorzetten om die herinneringen levend te houden. Dus voor jou, mama, gaan wij weer lekker ons slaggie slaan.
