Leestijd: 4 minDoor Petra Walinga
Sinds anderhalf jaar staat Petra’s leven in het teken van de rouw om haar dochter Laura. De pijn die er iedere dag is, lijkt maar niet over te gaan. Ze vraagt zich af hoe lang het nog gaat duren, maar eigenlijk weet ze het antwoord al.
Het is bijna anderhalf jaar sinds Laura overleed. Anderhalf jaar lang staat mijn leven in het teken van rouw om haar. Ik kom verder in de tijd en merk dat het anders is dan in het begin, toen de verdoving er was. Maar door de tijd heen zijn er steeds weer nieuwe aspecten van rouw die ik ondergaan moet. Soms zijn ze groot, dan weer klein. Soms verwacht, maar vaker onverwacht. Ze schakelen zich aaneen als een lange ketting die almaar langer wordt. Het verdriet om Laura vraagt bijna alle energie die ik heb. Er is weinig over voor iets anders en mijn leven draait erom. Mijn leven staat eigenlijk nog stil.
‘Mijn kind dat hier niet meer is zit in mijn hart en dus zal de pijn die het verlies gaf blijven.’
Als mensen vragen hoe het nu gaat, vind ik het soms moeilijk om een antwoord te geven. Niet omdat ik het niet weet, maar omdat ik me na anderhalf jaar nog steeds hoor zeggen dat het ‘niet zo goed met me gaat’. Dat ik nog erg verdrietig ben en niet kan genieten. Dat het missen zo groot is en niet te beschrijven. Al anderhalf jaar vertellen dat mijn leven stilstaat… en het einde is nog niet in zicht.
Ik vraag mezelf af: Hoe lang gaat het nog duren? Hoeveel maanden of jaren zal mijn hart gebroken voelen omdat mijn dochter er niet meer is en ik haar zo ontzettend mis? Hoe lang zal het nog duren dat ik voortdurend herinnerd wordt aan haar? Hoe lang doen de meest gewone dingen van alledag me nog pijn, omdat ze me doen denken aan Laura?
‘Over alles ligt de zware deken van rouw die ik niet weg kan duwen.’
Soms ben ik er zo klaar mee, met de rouw. Ik zou weer, net als vroeger en net als anderen willen genieten van dingen. Ik zou weer blij willen zijn en een beetje geluk willen voelen. Normaal doen en plannen maken voor de toekomst. Of gewoon zin hebben om aan een nieuwe dag te beginnen.
Het verliezen van Laura heeft enorme impact op mijn leven. Alles is veranderd en komt in ander perspectief te staan. Zowel het heden, het verleden, als de toekomst verliezen kleur, doordat haar leven niet verder ging. Genieten kan niet meer. Over alles ligt de zware deken van rouw die ik niet weg kan duwen.
Tijd heeft het nodig, heel veel tijd, en niemand kan vertellen hoe lang het duren gaat.
Ik zal ermee moeten leren leven, met het verdriet en de pijn in mijn hart. Om mijn kind dat is gestorven. Ik hoef niet te vragen hoe lang het nog duurt, ik weet dat het nooit over gaat. Hoewel ik graag weer zou genieten, kan en ik wil die pijn niet missen. Mijn kind dat hier niet meer is zit in mijn hart en dus zal de pijn die het verlies gaf blijven.
Misschien zal ik ooit leren om tegelijkertijd pijn te hebben en te genieten. Om mijn leven om- en door het verdriet heen te weven. Misschien… ooit…
