Tom verloor plotseling zijn vrouw: ‘Ik heb overal lichamelijke pijn gehad, zelfs pijn in mijn hart’
Tom mist zijn vrouw
Leestijd: 4 min
Tom mist zijn vrouw
Leestijd: 4 min
In anderhalf jaar tijd verliest Tom drie mensen die hem het dierbaarst zijn: zijn moeder, zijn vrouw Astrid, en vijf weken later zijn vader. Maar het is het verlies van Astrid dat hem in zijn fundamenten raakt. Ze overleed plotseling aan een hersenbloeding. Van het ene op het andere moment was ze er niet meer.
Tom en Astrid waren niet alleen partners in het leven, maar ook in het werk. Samen bouwden ze zijn bedrijf op: Tom deed de organisatie, Astrid gaf trainingen in gedrag en communicatie. In alles wat ze deed straalde ze een rust uit waardoor mensen goed van haar konden leren.
Tom: "De band die ik met haar had is zeer bijzonder. Omdat we elkaar goed begrepen, maar ook elkaar konden helpen in onze ontwikkeling."
Ze haalden het beste in elkaar naar boven. Astrid spiegelde hem wanneer hij te naïef was. Tom zette haar op een voetstuk en stimuleerde haar om lessen te gaan geven, ook al twijfelde ze aan zichzelf. En ze luisterde zonder oordeel naar iedereen, op gelijkwaardig niveau. Dat was de kwaliteit die Tom het meest in haar waardeerde.
De hersenbloeding gaf geen waarschuwing. Tom raakte Astrid kwijt zonder de kans om nog iets te zeggen. Wat hij haar achteraf nog het meest had willen zeggen? Tom: "Misschien wel bedankt voor alles wat je me hebt gegeven. Want dat kon ik niet zeggen."
De eerste periode na haar overlijden voelde hij vooral lichamelijke pijn en een overweldigende leegte. Tom: "Ik heb overal lichamelijke pijn gehad, zelfs pijn in mijn hart. Waarbij ik het verdriet en het verlies echt kon voelen." De leegte voelde hij diep in zijn buik, een machteloos, zanderig gevoel dat hem tot op de dag van vandaag nog soms overvalt.
Er komt een moment waarop Tom merkt dat hij er niet meer uitkomt. Hij zag Astrid overal. Elk gesprek, elk gedachte ging over haar. Hij kon niets anders meer voor zijn geest halen. Tom: "Die maalstroom aan wat ik allemaal miste en hoe slecht het is, dat putte me helemaal uit. Ik kon het niet meer incasseren."
Ik moest leren leven met de scherven die er lagen
Op zijn dieptepunt belde hij zijn broer. Die stond binnen anderhalf uur bij hem voor de deur. Het was het moment waarop Tom besefte: dit ga ik op lange termijn zo niet volhouden. ‘Ik moest leren leven met de scherven die er lagen.’
Tom kiest bewust voor actie. Hij neemt een personal trainer in de arm, gaat elke dag sporten en let scherp op zijn voeding. Niet om de rouw weg te duwen, maar om juist genoeg energie te hebben om het verlies te kunnen voelen en te verwerken.
Tom: "Ik heb het verdriet doorleefd. Ik wilde het ook gewoon voelen. Op de bank zitten en dat door je heen laten gaan. Dat was heel pijnlijk, maar het was wel goed om dat te ervaren.”
Voor zijn omgeving verlaagt hij de drempel om rouw bespreekbaar te maken. Hij belt zelf, hij vertelt eerlijk hoe het met hem gaat en hij laat zijn tranen de vrije loop. Ook in het openbaar.
Wat hij niet kon gebruiken in zijn rouwproces: medelijden. Tom: "Ik heb meer aan gewoon een goed gesprek. Vraag hoe is het met je, vertel eens hoe het is geweest. Want dat geeft je hart lucht."
Naarmate de tijd verstrijkt, verandert de manier waarop Tom met het gemis omgaat. Hij gaat niet weg van het verlies, hij gaat er juist naartoe. In stilte stelt hij zichzelf de vraag: hoe zou Astrid dit doen? Welk advies zou ze me geven? Tom: "Dat laat ik in stilte tot me doordringen, ik luister daarna en handel er vervolgens naar.”
Het gat dat Astrid heeft achtergelaten, zal er altijd blijven. Dat weet Tom. Maar hij is ook tot het inzicht gekomen dat er in dat gat niet alleen pijn zit. Tom: "Er zitten ook mooie herinneringen in, er zitten ook mooie tijden in. En ik denk dat dat me positief maakt."
Het leven van Tom gaat verder, en hij draagt Astrid daarin mee als kompas. Als hij even uit balans raakt, staat hij erbij stil, laat hij de pijn er zijn, en gaat daarna verder. Tom: "Astrid zou me een goed leven gunnen. Dus ik vind het ook wel een opdracht aan mezelf om te laten zien dat ik dat ook zelfstandig kan."
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
