Leestijd: 3 min
Marieke (29) denkt terug aan haar eerste Sinterklaas zonder haar man S. Ze kon weinig met al die feestelijkheden in de decembermaand. Tot ze een gedicht kreeg dat haar weer vertrouwen gaf: ook nu mag verdriet er zijn.
All I want for Christmas is you… Last Christmas, I gave you my heart… Driving home for Christmas… Voordat de decembermaand ook maar begonnen is, galmen deze kerstklassiekers via de radio al je huiskamer of auto binnen. Vier jaar geleden werd ik mij bij iedere song ineens bewust van de tekst. Het leek allemaal te gaan over romantisch samenzijn met kerstmis. Ik kon er niks meer mee. Na tien decembermaanden samen, moest ik het deze keer ineens alleen doen. Mijn partner S. was net drie maanden overleden.
De kerstboom werd volgens traditie pas opgetuigd als de goedheiligman was uitgezwaaid. Volop genoten we eerst van de Sinterklaasperiode. We vierden het zo vaak we konden: surprises bij de schoonfamilie, gezelligheid bij oma, cadeautjes voor de nichtjes en neefjes en gedichten schrijven voor vrienden en elkaar. Vanaf 2017 nooit meer een lootje voor S.. Toch zou ik ook dat jaar Sinterklaas vieren. Ik kon de radio met kerstliedjes misschien niet uitstaan, deze avondjes met lieve mensen en opgetogen kindjes wilde ik niet missen. In aanloop naar 5 december kreeg ik mijn mooiste Sinterklaasgedicht.
“Lieve Marieke, Wat voelt het leeg je bestaan, om zonder jouw S. verder te gaan. Sint kan jouw pijn niet verlichten, al zou hij maken de mooiste gedichten. Maar Sint is bij je in gedachten, en wenst dat je verdriet mag verzachten. Dat er, met de mooiste herinneringen in je hart, toch een glimlach mag komen naast je smart. Heel veel liefs, Sint en Piet”.
Ik was geroerd. Voelde dat mijn gemis en verdriet werden gezien. De aftrap van de normaal zo feestelijke decembermaand werd dankzij dit gedicht niet alleen als gezellige afleiding bestempeld, maar ook als een moment waarop S. wederom gemist werd. Die erkenning gaf mij vertrouwen. Vertrouwen in het in staat zijn Sinterklaas te vieren en in het doorkomen van de rest van de decembermaand.
Want mijn ervaring is dat als verdriet en gemis worden gezien en tranen mogen stromen, dat lucht geeft en daarmee ruimte voor een lach en ontspanning tijdens – in dit geval - een ‘heerlijk avondje’. En hoewel het heerlijk avondje lang niet zo heerlijk voelde als voorheen en ik het optuigen van de kerstboom heb overgeslagen, kwam ik de maand wel door. Samen met mijn verdriet en alle liefdevolle mensen om mij heen.
Ik wens eenieder die deze maand het liefst zou overslaan toe dat gemis en verdriet gezien en gehoord worden, waardoor er ook ruimte is voor lichtpuntjes en warme momenten.
In december verschijnt een documentaire over de Mariekes, genaamd Huisje, Boompje, Weduwe, waar Ik mis je aan heeft meegewerkt. Bekijk de 3LAB-documentaire vanaf zaterdag 11 december om 17:00 uur op het Youtube-kanaal van NPO 3, of maandag 13 december om 23:10 uur bij de EO op NPO 3. In de tussentijd kun je Marieke (34) en Marieke (29) volgen via @widowchicks. Op hun Instagram feed vind je, zoals ze zelf zeggen, rouw met een ‘positieve vibe’.
