Blog Marieke | Het pinpas-avontuur
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
Met een overlijdensakte en pinpas in de hand, gaat Marieke naar de bank om de rekening van haar overleden partner op te zeggen. De zaken konden met een kwartiertje geregeld zijn, als Marieke niet was opgehouden door een iets té belangstellende bankmedewerker die haar het hele verhaal deed oprakelen.
De actiemodus. Van zorgmedewerkers en thuisonderwijsgevende ouders, tot dappere agenten en ME’ers: ondanks de lockdown is er in bepaalde opzichten veel actie te bespeuren.
Na het overlijden van mijn man S.* was er ook actie nodig. Van eenvoudige abonnementswijzigingen tot complexere financiële zaken: als meid van 25 jaar verwierf ik praktische kennis over van alles en nog wat.
Er moest een bankrekening worden opgezegd, dus daar ging ik. ‘Gewapend’ met de overlijdensakte, pinpas en andere benodigde documenten stapte ik op een zonnige dag de bank binnen.
‘Ik kom de rekening van mijn overleden partner opzeggen’
‘Kan ik u helpen, mevrouw?’ vroeg de medewerkster. ‘Dat denk ik wel,’ antwoordde ik, ‘Ik kom de rekening van mijn overleden partner opzeggen.’
Die boodschap kwam hard binnen, want de dame keek alsof ik haar zojuist de schrik van haar leven had bezorgd. Ze vond het afschuwelijk en verschrikkelijk. Of het plotseling was. Hoe zoiets toch mogelijk was. Dat het zo erg het was. Of ik het wel trok. En hoe ik dat dan deed. Ik gaf beleefd antwoord op haar vragen en zat weer in mijn geruststellende modus.
‘Ik moest de bankmedewerker geruststellen’
Het was allemaal inderdaad verschrikkelijk, maar ik zou het wel overleven. Dat ik daar niet altijd honderd procent zeker van was, liet ik even achterwege. De zaken waren met een kwartiertje geregeld, maar doordat ik me had laten verleiden zoveel te vertellen, stond ik pas na anderhalf uur – uitgewrongen en wel – weer buiten.
De dame was heel meelevend geweest, maar het was voor mij een tikkie too much door het aanstippen van irrelevante zaken. Voor mij had het fijner geweest als ze na het betuigen van haar medeleven in haar professionele actiemodus was geschoten en mij efficiënt had geholpen met de dingen waar ik voor kwam, zodat ik die dag nog wat energie had overgehouden.
‘Het was fijner als de bankmedewerker mij efficiënt had geholpen’
Maar ja, achteraf hè… Het was een leermoment. Ons verhaal vertellen voelde goed en deed ik vaak, maar het kostte ook vreselijk veel energie. Aan wie wilde ik die energie besteden? Ik was niet onbeleefd als ik m’n reactie kort en bondig hield. Het was – en is ook in de huidige situatie – zoeken naar de juiste modus.
Hoe rouw je als generatiegenoten bezig zijn met álles behalve de dood? Marieke en Marieke verloren beide hun partner op 25- en 30-jarige leeftijd. In de documentaire ‘Huisje, Boompje… Weduwe’ zien we hoe Marieke en Marieke de draad van het leven weer oppakken. Bekijk de 3LAB-documentaire vanaf zaterdag 11 december om 17:00 uur op het Youtube-kanaal van NPO 3, of maandag 13 december om 23:10 uur bij de EO op NPO 3. Lees meer over de documentaire.
Al eerder verscheen er een interview met Marieke op de website van Ik mis je. Lees het hier.
*De naam van de man van Marieke; S., is uit privacyoverwegingen afgekort.
