Blog Esther | De operatie van Stijn (Deel 1): 'Ik mis Dennis, want ik voel mij verre van rustig'
Leestijd: 6 minDoor Esther van der Plaat
Leestijd: 6 minDoor Esther van der Plaat
Esther's zoon Stijn ondergaat vandaag een spannende operatie. Een operatie die niet eerder bij een kind in Nederland is gedaan. Esther is erg nerveus. Ze mist Dennis, zijn rust en het vertrouwen dat hij bracht. 'Heb ik hier wel goed aan gedaan? Wat als het fout gaat?'
Om 06.45 uur stappen we het Leids Universitair Medisch Centrum binnen. We zijn om 05.30 uur van huis vertrokken na een hele korte nacht. Ik heb elk uur gezien, elke regenbui horen vallen en elke auto de straat in horen rijden.
Het is stil. Ik heb het, geloof ik, nog nooit zo rustig gezien in het ziekenhuis. De bewaker, duidelijk bezig aan de laatste minuten van zijn dienst, vangt ons op. Of we weten waar we moeten zijn? Ja, dat weet ik. Dat weet ik maar al te goed.
Stijn is geboren met een hartafwijking. Toen hij 18 dagen oud was moest hij een openhartoperatie ondergaan in het LUMC. We hebben heel wat dagen doorgebracht in dit ziekenhuis. En heel veel meegemaakt. Een noodoperatie, een hartstilstand, uitstel van de operatie, verbranding door een infuus dat niet goed liep, roze i.p.v. blauwe nageltjes na de operatie. Heel wat afdelingen gezien, ook. Van de neonatologie, naar de high care, naar de IC, naar de verpleegafdeling. Dus, of we weten waar we moeten zijn? Ja, dus!
De verpleegafdeling, daar lopen we nu naar toe. Omdat het zo stil is in het ziekenhuis gaan we automatisch fluisteren. Stijn zegt niet veel. Hij is erg zenuwachtig. Ook ik ben niet mezelf.
Twaalf jaar geleden liep ik hier ook, rond hetzelfde tijdstip. Ik weet niet meer of het toen ook zo rustig was. Ik kan mij weinig meer herinneren van het loopje naar de IC. Wat ik wel weet is dat ik vertrouwen had. Ik had Dennis aan mijn zijde en hoe spannend we het ook allebei vonden, we praatten elkaar moed in en liepen daardoor beiden met vertrouwen richting de IC om Stijn weg te brengen.
Nu heb ik Stijn aan mijn zijde. Mijn dappere 12-jarige strijder. Hij praat mij moed in. ‘Mam, het komt echt goed hoor!’
Stijn wilde niet meer gepest worden en uitgelachen op school
Tijdens de openhartoperatie, twaalf jaar geleden, hebben ze per ongeluk de zenuw van zijn stemband geraakt. Deze is daardoor verlamd. Stijn is hees en praten kost hem veel moeite, omdat er steeds veel lucht weglekt. Iets waar hij mee moet leven, is ons altijd gezegd. Tot ik drie jaar geleden ineens dacht: ‘Wat als er nieuwe technieken zijn?’
Een schot in de roos, bleek achteraf. De arts met wie wij dit bespraken gaf aan dat er in Engeland een kindje is geopereerd met dezelfde problemen. Met succes! Zij wilde deze nieuwe techniek graag leren. Dus de arts uit Engeland kwam naar Nederland om deze operatie bij Stijn uit te voeren, zodat een Nederlandse arts deze operatie hierna ook kan doen.
Het eerste kind in Nederland. Uniek dus…. Maar ook enorm spannend! Moesten we dit wel doen? Moest Stijn wel degene zijn bij wie ze dit proberen? Mijn Stijn, onze Stijn. Voor Stijn was er geen twijfel over mogelijk. Dit moest en zou gebeuren! Een krachtige stem was iets waar hij alleen nog maar van had kunnen dromen. Hij wilde niet meer gepest worden en uitgelachen op school. Hij wilde schreeuwen als hij boos was, roepen als ik meters van hem vandaan stond en hij wilde zeker niet meer horen dat hij een lieve, schattige stem heeft!
Twee jaar hebben we gewacht op deze operatie. Steeds weer werd het uitgesteld door Corona. En hoewel de cijfers weer aan het oplopen zijn, gaat de operatie nu door. Niets staat ons meer in de weg. Vandaag is de dag dat deze unieke operatie wordt uitgevoerd die het leven van Stijn zal veranderen.
Het is 07.00 uur en de verpleegkundige vangt ons op bij de ingang van de afdeling. Zachtjes lopen we door de gang naar onze kamer. Daar wordt Stijn klaargemaakt voor de operatie. Nog even wachten, nog even knuffelen en dan is het zover.
Terwijl Stijn zijn hoofd in zijn kussen legt en rustig ligt te wachten, dwalen mijn gedachten af.
Twaalf jaar geleden mochten we Stijn nog heel even vasthouden voordat hij de OK in ging. Dennis hield hem stevig tegen zich aan. Stijn werd heel rustig van het heen en weer wiegen in Dennis zijn armen. Dennis was altijd rustig en het was altijd fijn om hem om je heen te hebben in zulke situaties. Ik mis hem nu, want ik voel mij verre van rustig. Doe ik er wel goed aan? Wat als het fout gaat?
Dan is het tijd en rijden we Stijn naar de OK. Voor de ingang krijg ik nog even een prachtig pak aan, compleet met muts en sloffen over mijn schoenen. Stijn moet er hard om lachen. Dan rijden we de OK in. Ik neem plaats op een kruk naast zijn hoofd. ‘Mam, ik vind het nu wel heel erg spannend’. ‘Ik ook lieverd, ik ook’. Ik kus hem op zijn voorhoofd en zeg hem nog allemaal lieve woordjes.
Dan ineens begint de monitor waar hij aan ligt te piepen. Zijn hartslag wordt even niet gemeten en ik schiet gelijk in de stress. Ik kijk naar de artsen om ons heen en die stellen me gauw gerust. Het is goed. Het alarm stopt zodra alles weer goed is aangesloten.
Terwijl Stijn nog een keer diep inademt valt hij in een diepe slaap. Ik kus zijn voorhoofd en een traan van mij valt op zijn wang. ‘Ik hou van je, lieverd’. Voordat ik de OK verlaat vraag ik nog een laatste keer aan de artsen om goed voor hem te zorgen en hem veilig terug te brengen.
‘Dennis, zorg alsjeblieft goed voor Stijn. Waak over hem…’
Dan begint het wachten….
Blog Esther | De operatie van Stijn (Deel 2): ' Het duurt te lang. Is er iets misgegaan?'
