Blog Bianca: 'Houdt schoonfamilie op te bestaan als je man er niet meer is?'
De bruiloft van Pauls zus komt dichterbij
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
De bruiloft van Pauls zus komt dichterbij
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
De bruiloft van Pauls zus komt dichterbij. Voor Bianca is het een dag van feest, herinneringen en gedachten aan wat voorbij is, en aan wat er misschien nog komt. "Ik denk dat als mijn tweede liefde me zou vragen, ik ook tegen hem volmondig ja zou zeggen."
Over een paar dagen vieren we feest en mogen we eindelijk nog eens een bruiloft van heel dichtbij meemaken. Een bruiloft in de eerste lijn. Al vraag ik me af: als ik verlof had moeten aanvragen, of deze bruiloft wel tot de eerste lijn behoort. De zus van Paul gaat trouwen. Maar wat is zijn zus eigenlijk nog echt van mij?
Officieel was Paul mijn man, totdat de dood ons scheidde. En die scheiding heeft al elf jaar geleden plaatsgevonden. Dat dit anders voelt dan hoe het op papier heet, hoef ik vast niet uit te leggen. Maar is elf jaar geleden dan ook het officiële bestaan van mijn schoonfamilie opgehouden?
Gelukkig doen zij en ik daar niet moeilijk over en is onze relatie gebleven zoals die was.
Net zoals Pauls zus eenentwintig jaar geleden voor mij een vrijgezellenfeest organiseerde, deed ik dit afgelopen weekend voor haar. Als vanzelf gingen mijn gedachten terug naar toen; toen ik, verkleed als een braaf schoolmeisje in een Britney Spears-outfit, een stoepkrijttekening maakte op de markt van Sittard.
En naar die mooie dag in juli, waarop ik in mijn prachtige witte strapless jurk, met gekrulde lokken, gelakte nagels en Pauls moeder naast me als mijn getuige, volmondig “Ja” zei tegen Paul. Met de belofte dat het voor altijd zou zijn. Het maakte niet uit dat hij die prachtige witte jurk nog geen half uur van tevoren had uitgespreid in de eendenpoep. De liefde was zo groot dat zelfs eendenpoep mij mijn belofte niet kon doen verbreken. In principe hebben we die belofte ook waargemaakt. We wisten alleen niet dat ‘voor altijd’ zo kort zou zijn.
Paul zal schitteren door afwezigheid
We wisten dus ook niet dat Paul er zaterdag niet bij zal zijn, wanneer zijn zus met de liefde van haar leven trouwt. Juist op zo’n dag zal hij wel weer schitteren door zijn afwezigheid.
Ons ‘voor altijd’ mocht maar tien jaar duren. Inmiddels ben ik al langer zijn weduwe dan dat ik me ooit zijn vrouw heb mogen noemen.
En hoewel ik hem ontzettend mis en me wel eens afvraag hoe het zou zijn geweest- wat als het wel langer had mogen duren? Waren we dan nog net zo gelukkig geweest? Had ik hem dan nog net zo graag gezien? Wat voor een koppel waren we dan geweest? Een thuis-op-de-bank-zittend-koppel, of een we-blijven-eeuwig-jong-koppel?
Ben ik inmiddels ook alweer een aantal jaren opnieuw gelukkig in de liefde. En helemaal hoteldebotel van Rich, de tweede liefde van mijn leven. Een leven zonder hem kan ik me ook niet meer voorstellen; wil ik me ook niet voorstellen. Net zoals ik wel eens nadenk over hoe het leven met Paul had kunnen zijn, droom ik ook van een leven met Rich: hoe het zal zijn, onze liefdesweg naar een oud-grijs-en-versleten-koppel.
Ik vraag me af: zou ik het kunnen, nog een keer trouwen?
Wat zou ik doen als Rich me zou vragen? Zou ik het kunnen, nog een keer trouwen? Opnieuw iemands vrouw zijn en de belofte dat dit voor altijd gaat zijn? Mijn hart volledig geven? Of is dit iets dat je maar één keer in je leven doet? Blijft dit voor altijd en alleen van Paul en mij?
Het is een onderwerp dat totaal niet aan de orde is, maar ik denk dat als Rich me zou vragen, ik ook tegen hem volmondig “Ja” zou zeggen.
