Blog Monique | ‘Weet je nog mama, toen papa echt boos was?’
Laatste blog van Monique
Leestijd: 3 minDoor Monique Mooren
Laatste blog van Monique
Leestijd: 3 minDoor Monique Mooren
Monique wordt door haar oudste zoon ‘te lief’ genoemd in de opvoeding van de jongste. Zelf vraagt ze zich af of ze overbezorgd is. Is dat wat er van haar geworden is, na het verlies van Richard? “Het is maar goed dat de kinderen jou nog hebben straks.”
Storm, mijn oudste zoon, verwijt me graag dat ik te lief ben in de opvoeding van de jongste, Matteo.
Zelf is hij tot zijn negende opgevoed door zijn vader Richard en mij. En de verhalen die Storm zich daarover herinnert worden met het jaar groter.
‘Weet je nog mama, als papa echt boos was? Dan rende hij de trap op en moest ik gillen.’
In werkelijkheid dreigde Richard soms om naar boven te komen en zette hij weleens twee stappen richting de trap, waarna het gegil al begon. Dominic, onze dochter, vond dat geweldig en deed ook graag mee.
Het leek nog het meeste op een kat- en-muisspel waarbij het plezier van uitdagen en grenzen opzoeken het leukste was.
Ik vraag me soms wel af hoe Richard het gedaan zou hebben, dat opvoeden van onze drie kinderen. En of het heel anders zou zijn dan dat ik dat nu doe.
Ik vermoed dat hij strenger was dan ik, bijvoorbeeld over het taalgebruik of over huiswerk. Ik ben meer degene die in gesprek gaat of die vindt dat ze zelf verantwoordelijkheid moeten nemen.
En de puberteit zou voor Richard net zo’n uitdaging zijn als voor mij. Ik denk dat we elkaar regelmatig zuchtend hadden aangekeken, niet wetende wat te doen.
De leerkracht van Matteo noemde me laatst overbezorgd. Het maakte me boos en verdrietig tegelijk. Zit er dan toch iets van waarheid in? Is dat wat ervan gekomen is na het overlijden van Richard? Ben ik een overbezorgde moeder geworden?
Ik vind het lastig. Uiteraard wil ik niet dat iemand iets overkomt in dit gezin, maar dat had Richard zelf ook niet gewild.
Soms vraag ik me oprecht af of hij trots op ons zou zijn. Niet alleen voor het feit dat we er nog allemaal zijn en van elkaar houden, maar ook voor wie we geworden zijn. Hoe de kinderen zich ontwikkeld hebben tot complete mensen. En of ik daarin genoeg heb bijgestuurd en opgevoed.
Toen Richard ziek was en we wisten dat hij zou overlijden, zei hij op een avond tegen mij: “Het is maar goed dat de kinderen jou nog hebben straks, want als een van ons twee het doen moet, dan moet jij dat zijn.”
En ik weet niet of dat nou juist fijn is of dat ik daarom wil huilen - want zo was het nooit bedoeld.
Dit was de laatste blog van Monique. We zijn haar dankbaar voor alle blogs die zij voor 'Ik mis je' heeft geschreven.
Blog Monique | Nu zijn vader er niet meer is, is Matteo’s oudste broer zijn rolmodel
Blog Jurgen | 'Is Luna voor anderen alleen nog een kalendermomentje?'
