Blog Esther | 'Ik weet het zeker, Dennis is je eeuwig dankbaar'
Leestijd: 3 minDoor Esther van der Plaat
Leestijd: 3 minDoor Esther van der Plaat
Esther hoort haar zoon Stijn plezier maken tijdens een computerspel met vrienden en denkt terug aan hoe fanatiek Dennis en Stijn samen FIFA speelden. Nu vervult haar vriend Rob, zonder het zelf door te hebben, die belangrijke rol.
Ik zit op de bank en hoor van boven bekende geluiden komen. ‘Oe! Ahhh! Lekker!’, roept Stijn. Hij speelt Fortnite met zijn vrienden en ze hebben de grootste lol. Af en toe loop ik naar boven en kijk ik even mee.
Die oe’s en ah’s hoorde ik jaren terug ook regelmatig. Dan zat Dennis op de bank met Stijn FIFA (een voetbalspel) op de Xbox te spelen. Zodra ik die kreten hoorde, wist ik het gelijk: dit wordt weer een avondje FIFA meekijken.
Dan plofte ik op de bank en zette twee kopjes koffie op tafel. Kansloos, want één van de kopjes stond na een uur nog onaangeroerd op tafel. Ik keek naar Dennis, die op zijn favoriete plek zat. Dichtbij de tv. Benen over de leuning van de luie stoel, controller in zijn hand en het puntje van zijn tong naar buiten.
Hij speelde FIFA en ik zat half op mijn telefoon te kijken en half naar de tv. Af en toe ging mijn blik naar Dennis en schoot ik automatisch in de lach. De bewegingen met zijn mond waren hilarisch. Als ik het uitproestte van het lachen, hoorde ik hem roepen: ‘Nou!!!! Niet zo kijken!’
Een paar jaar na het overlijden van Dennis hebben we de Xbox ingeruild voor een Playstation4. Met een beetje pijn in mijn hart. Dat zijn toch van die dingen waar zoveel herinneringen aan zitten. Stijn vond de Xbox maar niets. Al zijn vrienden hadden een PlayStation en er was geen twijfel over. Verkopen die handel en een PlayStation halen.
Een tijdje geleden kwam Stijn naar beneden en vroeg: ‘Mam, mag ik FIFA kopen?’ Mijn hart maakte een sprongetje. FIFA? Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken. "Ja, leuk!!" Verbaasd dat ik gelijk ja zei, keek hij mij nog een keertje aan en vroeg: "Echt? Mag het echt? Hoorde je wel wat ik vroeg?"
Diezelfde middag staat FIFA geïnstalleerd en wel op de PlayStation. Even om het hoekje kijken. Identiek! Het is net of ik Dennis zie zitten. Dezelfde gezichtsuitdrukkingen, het puntje van zijn tong naar buiten en zijn benen gevouwen over elkaar.
Zo sta ik regelmatig om het hoekje te kijken. Het maakt mij blij en verdrietig tegelijk. Wat zou Dennis dit gaaf hebben gevonden. En Stijn, hoe leuk zou het voor hem zijn om dit met zijn vader te kunnen doen.
Dan komt Rob binnen. Stijn laat hem enthousiast zijn nieuwe FIFA spel zien. Rob pakt er een stoel bij en een controller en al snel spelen ze samen hun eerste potje. Enthousiaste geluiden komen uit zijn kamer. Na een uurtje komen ze weer beneden. Stijn met een smile van oor tot oor.
In de dagen die volgen, hoor ik Rob regelmatig tegen Stijn zeggen: ‘Stijn, potje FIFA?’ Ik vraag mij af wie van de twee het leuker vindt. Het ontroert mij hoe Rob, zonder het zelf in de gaten te hebben, deze belangrijke rol op zich neemt.
Ik weet zeker, Dennis is je eeuwig dankbaar.
Blog Esther | ‘Ik ben zo bang dat jij ook doodgaat’
