Blog Jurgen | Op bezoek bij Luna’s adoptieolifant in Thailand
'We stellen geen mooie dingen meer uit'
Leestijd: 5 minDoor Jurgen van Riel
'We stellen geen mooie dingen meer uit'
Leestijd: 5 minDoor Jurgen van Riel
Als Jurgen in Thailand de adoptieolifant van zijn overleden dochter Luna bezoekt, komen herinneringen aan hun reis in 2015 weer boven. Het wordt een bijzondere ontmoeting, vol verdriet en liefde. ‘Als we aankomen in het reservaat, voel ik de onrust in mijn lichaam. Wat had ik dit moment toch graag gedeeld met die kleine meid.’
Het is 2015, we gaan voor de eerste keer op vakantie naar Azië. Een jaar eerder werd onze oudste dochter Senna namelijk ziek. Ze had een redelijk zeldzame vorm van kanker die ‘goedaardig’ was, maar in het ergste geval wel als kwaadaardig behandeld moest worden.
Maar het uitstellen van mooie dingen gaan we niet meer doen
Dit zet de familie in één klap met beide benen op de grond. Wonder boven wonder herstelt Senna zonder zware behandelingen. Maar het uitstellen van mooie dingen gaan we niet meer doen. We gaan met opa, oma en mijn schoonzus een paar weken op reis door Thailand. Een reis om nooit meer te vergeten: drie weken rondtrekken en prachtige herinneringen maken. De kinderen hebben het na thuiskomst nog weken over deze reis. Alle souvenirs krijgen een prominente plek in de kleine boekenkast achter in de keuken. Luna geeft een spreekbeurt over de Aziatische olifanten die ze daar ontmoette en wij dromen alweer over een volgende trip.
In 2017 slaat het noodlot toe. In negen maanden tijd verliezen we ons jongste dochter Luna, dan 9 jaar oud, aan een nog zeldzamere vorm van kanker. De moeilijke tocht van rouwen probeer ik in mijn Blogs te verwoorden, maar het lukt me niet om het rouwen een duidelijke vorm te geven. Of zou het rouw niet te vormen zijn? En is de vorm die ik er samen met mijn gezin aan geef gewoon goed?
Spijt is voor later en ‘wat als…’ telt niet
Terugkomend op het niet uitstellen: na het overlijden van Luna hebben we alles op gevoel gedaan. We hebben veel mooie reizen gemaakt, Senna de kans gegeven om haar te ontwikkelen tot wie ze nu is en stap voor stap het huis verbouwd tot wat het nu is. En vooral: genieten als de kans zich voordoet. Dat kunnen grote, maar ook hele kleine dingen zijn. Spijt is voor later en ‘wat als…’ telt niet.
Dus toen we Senna’s wens hoorden om na het behalen van haar bachelorsdiploma een reis naar Thailand te gaan maken met haar vriend stelden we voor om het tweetal achterna te reizen. De laatste week van onze vakantie zouden we samen op een Aziatisch eiland vertoeven.
De reis voor ons redelijk makkelijk te plannen. Met een app waarmee je hotels, bezienswaardigheden en binnenlandse vluchten kunt boeken, kom je al een eind. Eén ding staat wel vast: we gaan naar Chiang Mai. De stad waar Luna’s liefde voor de Aziatische olifant ontstond.
Na een paar dagen Bangkok is het zover: op naar Chiang Mai. Aangekomen in ons tempelachtige hotel boeken we snel een ontmoeting bij ChangChill voor de volgende ochtend. De plek waar Luna’s adoptieolifant verblijft.
We hebben 24 december 2023, Luna’s sterfdag, een adoptiecertificaat gehad van Mae Mayura. Een 37 jaar oude vrouwelijke Aziatische olifant die in 2018 werd herenigd met haar moeder in het reservaat.
Dan is het zover. Het wekkertje gaat om 6.45 uur, want het is een eindje rijden naar het reservaat. We rijden via de randweg van het oude centrum naar de bergen. Onderweg schieten de herinneringen aan 2015 door mijn hoofd. Vaak zo snel dat mijn hersenen moeite hebben om ze bij te houden.
We rijden langs de stadswal waar we toen liepen en komen prompt langs het hotel waarvan we de naam niet meer konden herinneren (Goldenbell). We zien parkjes waar we hand in hand met de dametjes liepen en lol maakten. De tussenstop is exact dezelfde plek waar we toen ook stopten. Het enige verschil is dat er nu winkelketen 7-Eleven bij zit, waar we wat te drinken kopen voor onderweg.
Wat had ik dit moment toch graag gedeeld met die kleine meid
Als we aankomen in het reservaat, voel ik de onrust in mijn lichaam. Wat had ik dit moment toch graag gedeeld met die kleine meid. We gaan op zoek naar de groep van vier olifanten die hier verblijft. Na een pittige wandeltocht vinden we ze, verborgen in het struikgewas. Het zijn toch echt tranen die over mijn wang rollen en niet het zweet. Al gutst dat hier overigens in straaltjes naar buiten, bij een temperatuur van een kleine 35 graden en een luchtvochtigheid van ruim 82 procent.
Het zijn toch echt tranen die over mijn wang rollen
Mae Mayura is meteen in de groep te herkennen. Met haar kleine, ronde, guitige lichaam en haar gelijkenis met haar oudere moeder is ze een schat om te zien. Het is niet te omschrijven hoe imposant deze vierpoters geruisloos door de wildernis lopen. Het enige wat je hoort, zijn de takken die ze moeiteloos afbreken om vervolgens te verorberen.
De dames komen zo dicht bij ons dat we ze zouden kunnen aanraken. Maar uit respect voor wat ze hebben meegemaakt in hun leven, laten we ze met rust. Dat is het: respect voor deze oerwoudreuzen, die ons moeiteloos iets aan kunnen doen, maar kiezen voor wederzijdse rust en respect.
Ondanks het gemis, is Luna er altijd bij
Met een hoofd vol mooie herinneringen gaan we in de middag weer naar ons hotel. Moe van alle indrukken, dankbaar voor het zien van Mae Mayura.
Ondanks het gemis, is Luna er altijd bij, die kleine meid van ons. Aan het einde van de avond spelen mijn vrouw en ik nog een gezelschapsspel. Het wordt 9-9. Het magische getal dat na Luna’s overlijden terugkomt op bijzondere dagen.
Toeval bestaat niet? Of toch wel?
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
