Leestijd: 4 minDoor Boukje Canaan
“De bijdrage die een foto kan leveren is soms werkelijk ongekend”, het is een van de redenen waarom Boukje Canaan afscheidsfotograaf is. Voor Ik mis je schrijft zij over haar indrukwekkende foto’s en de verhalen die daarbij horen. In deze fotoblog vertelt Boukje over een foto die achteraf onverwacht heel waardevol bleek te zijn.
Een van de eerste keren dat ik mijn camera gebruikte om een uitvaart vast te leggen, condoleerde ik allereerst de familie rond de kist. “Ik heb geen behoefte aan foto’s. Nu niet, straks niet, nooit niet,” zei Dirk tegen me toen ik zijn hand schudde. Even schrok ik. Ik was toch wel gewenst hier? “Je mag foto’s maken, als ik maar geen last van je heb,” vervolgde hij. Dat was uiteraard niet mijn bedoeling. Ik zou zo onopvallend mogelijk foto’s maken van het gebeuren.
Het ging me goed af. Ik kon overal komen in de kerk; langs de zijpaden, in het middenpad en zelfs even dichtbij de kist toen de kinderen kaarsjes aanstaken. Het begraven was ideaal om vast te leggen, vond ik. Want ik kon de nabestaanden gadeslaan van een wat grotere afstand. Buiten had ik nog meer de ruimte om de sfeer extra vast te leggen. Het intieme moment van de familie rond de kist waar opa in begraven ging worden. Ik was tevreden over de reportage en voelde me trots dat alles goed verlopen was.
Zo’n zes maanden later ontving ik een telefoontje van Dirk. Hij wilde de foto’s nu ook ontvangen. ‘Hoe komt het dat je nu wel de foto’s wilt zien?’, vroeg ik hem verbaasd. Ik wist nog hoe resoluut hij eerder gereageerd had. Zijn kinderen hadden met hun nichtjes gekeken naar de foto’s en dit had hem nieuwsgierig gemaakt. Na het bekijken van de foto’s konden ze samen over de begrafenis praten. Iets wat hij nog niet echt eerder had gedaan.
Ik was meer met mijn verdriet bezig
Ik wilde weten wat hij van de foto’s vond. Hij zei: “Jij hebt alles gezien. Zelfs meer dan ik had kunnen zien. Je hebt het geheel integer in beeld gebracht. Ik zie nu voor mezelf hoe het werkelijk was, want ik was meer met mijn verdriet bezig.” Destijds had hij gezegd geen behoefte te hebben om de foto’s te bekijken. Hij gaf aan dat deze reactie uit angst geboren was. Omdat hij zich zo verdrietig had gevoeld wilde hij vast geen foto’s terugzien van al dat verdriet.
De hand van mijn moeder ligt op mijn schouder
Ik moest denken aan een foto die ik maakte van hem op een moment dat hij brak. “Ik fotografeerde je op een heel kwetsbaar moment, waar jij je verdriet uitte. Was die foto naar om terug te zien?”, vroeg ik hem. “Nee, je ziet mijn gezicht niet, want ik lag met mijn hoofd in de armen van mijn vrouw.” Antwoordde hij. ”Maar dat bedoel ik met; wat jij meer zag dan ik. De hand van mijn moeder ligt op mijn schouder. Die heb ik destijds geheel niet gevoeld. En mijn nichtje dat almaar aan het grienen was, was blijkbaar op dat moment stil en keek mijn kant op. Ik vind dat juist een integere foto.”
Uiteraard kon hij de foto’s ontvangen. Zijn eerlijke verhaal en een aantal foto’s mocht ik gebruiken op mijn website. Om anderen te vertellen hoe waardevol foto’s van een uitvaart kunnen zijn. Dirk was een verwachting overkomen en hij wilde daarmee graag hulp bieden. Vanaf dat open gesprek voelde ik mij zekerder dan ooit dat ik afscheidsfotograaf kon worden.
Mocht je twijfels hebben over de waarde van afscheidsfoto’s dan ben je niet de enige die dat zo voelt. Vaar op het vertrouwen dat er velen zijn voorgegaan die pas achteraf de waarde kunnen inzien. En pas overtuigd raken door het terugzien van de prachtige sfeerfoto’s vol liefde. Zorg voor een ervaren en bekwame afscheidsfotograaf die werkt met lichtsterke lenzen, die weet hoe zich te bewegen tussen mensen met verdriet om zowel op afstand als nabij te zijn en daarbij gevoel heeft voor het beeldverhaal.
