Henk verloor zijn jeugdliefde: ‘Ze zei: ‘Henk help me’, maar dat kon ik niet'
Ik mis je, zaterdag 23 mei
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 23 mei
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Henk en Diana zijn elkaars jeugdliefdes en deelden 45 jaar van hun leven, tot Diana ineens last krijgt van haar buik. In het ziekenhuis horen ze dat het kanker is. Niet veel later overlijdt Diana, met Henk aan haar zijde. “Als je van jongs af aan bij elkaar bent, dan wéét je dat je van elkaar houdt.”
Henk is 16 en Diana 13 als ze verkering krijgen. Henk: “Ik was een stoere jongen uit Rotterdam, maar het stoer doen hoefde niet van haar. Ze zei altijd: ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Ik was idolaat van haar. Ze was een mooie, lieve vrouw. Daar heb ik heel erg mee geboft. Als ik haar niet had gehad, was ik een heel ander persoon geweest.”
Henk en Diana zijn 45 jaar samen geweest. Hun 40-jarig huwelijksfeest was in aantocht. “Alles was al geregeld voor het feest,” vertelt Henk, “maar dat ging niet door.”
Henk: “Begin april 2023 kreeg Diana last van haar buik, maag en spieren. We werden meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ze allemaal onderzoeken kreeg. ’s Avonds werd ons verteld dat er iets gevonden was en dat het niet goed was. Bij een familiegesprek hoorden we dat het kanker was en dat ze niet meer behandeld kon worden. Op de scans was te zien dat het overal zat.”
Op een avond gaat Henk naar huis om te slapen. Dan wordt hij wakker gebeld door de arts. Henk: “Hij vroeg of ik wilde komen, omdat het niet goed ging met mijn vrouw. Het eerste wat Diana zei toen ik binnenkwam was: ‘Henk, help me.’ Maar ik kon haar niet helpen. Ik wilde het graag, maar ik kon niets doen. Diana werd in slaap gehouden en we wisten dat ze zou overlijden. Onze zoon is naar huis gereden om vast wat dingen op te zoeken. Toen was ik alleen met haar. Ze ademde nog twee pufjes en toen was ze weg.”
Henk: “Als Diana mij nu zou zien, zou ik een schop onder mijn kont krijgen en zou ze zeggen: ‘Kom op, ga door.’ En daar heeft ze gelijk in, maar ik kan dat nog niet. Ik was nooit alleen en nu wel. Daar heb ik veel moeite mee. Ik heb veel verdriet en ik mis haar heel erg, maar ik wil anderen daar niet mee lastig vallen.”
Henk vindt rust bij de urnenmuur, waar een deel van Diana’s as ligt. “Als ik daar ben, dan voelt het alsof ik bij haar ben,” vertelt hij. “Ik praat dan met haar over alles wat ik meemaak en soms vraag ik of ze een teken kan geven.”
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
