Blog Bianca: 'Naast alle zorg en het verdriet rustte ook dit nog op mijn schouders'
Lees de blog van Bianca
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
Lees de blog van Bianca
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
Toen blogger Bianca haar man verloor, veranderde alles. In deze blog deelt ze hoe iets ogenschijnlijk kleins, een ziek kind thuis, ineens alle kwetsbaarheid van rouw weer voelbaar maakt.
“Mama, ik voel me niet zo lekker,” zijn woorden waar mijn hoofd en lijf totaal van in de stress raken. En die me tegelijkertijd met een enorm schuldgevoel achterlaten.
Want wat zou ik graag als primaire reactie zorgzaam zijn, ze oneindig veel knuffels, thee, beschuit en kippensoep brengen en lekker met ze samen op de bank hangen.
Maar in plaats daarvan zijn mijn eerste gedachten: “Oh nee, niet nu, dit komt me nu echt niet uit. Ik heb hier ook echt geen tijd voor.
Als ze maar niet ziek wordt. Als ze haar zusje maar niet aansteekt.
Hopelijk is het met een nachtje goed slapen weer over.”
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
Steun onsNu zijn mijn meiden inmiddels vijftien en zeventien en zelfs als ze een dagje thuis zouden moeten blijven van school, redden ze zich wel. Ook al is nabijheid van mama nog steeds het beste medicijn.
Maar zelfs nu ze ouder zijn en op zo’n dag echt wel weten waar de knop van Netflix op de afstandsbediening zit, raakt dit toch nog steeds aan de paniek en het schuldgevoel van toen.
Toen ze nog te klein waren om voor zichzelf te zorgen en mama nog heel hard nodig hadden.
Ik herinner me nog goed dat ik midden in de nacht gewekt werd door een kinderstemmetje dat riep: “Mama, ik heb overgegeven!”
Met een lijf stijf van de adrenaline zette ik een zwak en ziek meisje onder de douche. Ondertussen draaiden mijn gedachten op volle toeren om dit op te lossen en verschoonde ik haar lakens: “Hoe kan ik voor een ziek meisje zorgen, dat niet naar school kan, terwijl ik wel gewoon moet werken?” Ik schaamde me diep als moeder dat ik mijn kinderen niet boven mijn werk durfde te zetten.
De tranen springen in mijn ogen bij de gedachte dat mijn kinderen noodgedwongen sneller zelfstandig zijn geworden dan hun gemiddelde leeftijdsgenoten.
Dat ik ze jonger alleen thuis heb gelaten dan ik van tevoren ooit had gedacht dat ik zou doen.
En dat ik ze eerder terug naar school liet gaan dan dat ze uitgeziekt waren.
Het viel me zwaar dat naast het zorgen en het rouwen ook dit nog op mijn schouders kwam. Eigenlijk kun je een ziek kind er niet bij hebben. Het leven was al moeilijk genoeg om overeind te blijven.
Om alle gewone opvang geregeld te krijgen, zodat de kinderen wel op tijd op school zijn en ik op tijd op mijn werk.
Laat staan opvang regelen voor een avondje uit.
Het gemis is op zo'n moment weer heel voelbaar
Had ik eindelijk de moed bij elkaar geraapt om oppas te regelen buiten de verplichtingen om, om even een avondje niet alleen maar mama te zijn, zag ik mijn vrije avond in het water vallen door een ziek kind.
“Wie weet wanneer zo’n volgende kans zich nog eens voordoet?”
Ik had al zo lang en zoveel gezorgd.
Omdat papa het niet meer kon en nooit meer kan.
Volgens mij zit daar de echte pijn.
Omdat Paul het niet meer kan.
En het gemis op zo’n moment weer even heel erg voelbaar is.
