David verdwijnt van de radar: zijn zus vreest voor zijn leven
Podcast Verdwenen, seizoen 2, aflevering 20, David Ramezani
Leestijd: 5 minDoor Iris Versluis
Podcast Verdwenen, seizoen 2, aflevering 20, David Ramezani
Leestijd: 5 minDoor Iris Versluis
Als David Ramezani (37) in 2023 opnieuw van de radar verdwijnt, weet zijn zus Farah: dit is anders. Ze zag haar broer al jaren afglijden en verliest vaker het contact. Dit keer blijft hij langer weg dan ooit. “Ik wist dat hij veel verdriet in zich droeg, maar hij vond het verschrikkelijk als wij dichterbij kwamen.”
Farah: “David en ik zijn in Iran geboren en op jonge leeftijd naar Nederland gekomen. Niet gevlucht, want zo herinner ik me dat niet.” Als ze aankomen in Nederland is Farah vijf en David zeven. De zus en broer hebben beiden heupdysplasie (een aandoening waarbij de heupkom onvoldoende is ontwikkeld, waardoor deze heupkom niet goed aansluit). Ze moeten kort na hun aankomst in Den Bosch daarvoor allebei een operatie ondergaan.
“Wij mochten op een gegeven moment uit het ziekenhuis, maar mijn moeder was niet thuis”, vertelt Farah. “Zij was opgenomen op de psychiatrische afdeling in Den Bosch.” De moeder van het gezin krijgt de diagnose bipolaire stoornis. “Mijn broer trok heel erg naar mijn moeder, maar hij kon haar liefde nooit vasthouden door haar stoornis.”
De heupafwijking blijft bij David zichtbaar. Farah: “Je kon het zien in hoe hij liep, hoe hij stond, hoe hij bukte. Hij werd er mee gepest, maar vertelde daar nooit over. Hij wilde graag zijn als de rest en niet afwijken van de norm. Hij wist dat hij afweek van zijn vrienden, dus ging hij extra zijn best doen om erbij te horen. Dat zijn dingen die bepalend zijn geweest voor zijn opgroeien, jeugd en identiteitsontwikkeling.”
Hij vluchtte in verdovende middelen
De broer en zus zoeken ieder op hun eigen manier houvast. Farah zoekt het in boeken, David neemt een ander pad. Farah: “Mijn broer vluchtte naar vrienden die geen goede intenties met hem hadden en gebruikte verdovende middelen. Hij begon toen hij een jaar of vijftien was al met blowen. Als hij thuiskwam dan roken wij dat en zagen wij het aan hem. Hoe ouder mijn broer werd, hoe mondiger en agressiever hij werd, ook fysiek.”
David verlaat de middelbare school zonder diploma. “Hij zwierf vaker op straat en ging ontwijkend gedrag vertonen”, vertelt Farah. “Hij wilde ook niet thuis zijn, want thuis begreep niemand hem. Hij verloor een deel van zichzelf. Ik herkende hem niet meer.
Ik zag mijn vader steeds wanhopiger worden. Dat was heel erg ingewikkeld. Je hebt enerzijds een broer die wegglijdt en anderzijds ook een moeder die wegglijdt, en zij hadden ook veel last van elkaar. Mijn moeder voelde zich heel schuldig dat ze de zorg niet kon dragen en David kon de liefde van mijn moeder niet bereiken.”
Als David zes weken niet thuiskomt, gaat Fara naar hem op zoek. Ze vindt hem op station Den Bosch. Farah: “Ik herkende hem aan zijn loop, maar ik zag ook een dakloos persoon. Hij stond bij mensen bij wie ik hem helemaal niet kon plaatsen en vertoonde verwarrend gedrag. Ik durfde hem niet aan te spreken. De volgende dag ben ik terug naar het station gegaan en heb ik hem wel aangesproken. Hij deed alsof hij me niet kende. Ik zei dat hij terug naar huis moest komen, maar dat wilde hij niet.”
Maar dan, twee weken later, staat David ineens voor de deur. Farah: “Hij trok de koelkast open en begon te eten. Hij had vuile nagels, vies haar, slechte tanden, een lange baard en kleren aan die duidelijk niet van hem waren. Mijn manier om te vragen hoe het ging was observeren, analyseren en daar een verhaal van maken. Ik voelde een soort heel hevige, giftige spanning. Zo ging het vaker: dan was hij weer weg en dan stond hij ineens weer op de stoep.
Ik voelde ook opluchting, want hij leefde nog
We hebben al die tijd in ontzettend veel onzekerheid geleefd. Ik sliep slecht. Ik dacht wel eens: hij zal nu wel ergens in een sloot liggen, neergestoken zijn of in elkaar geslagen door een andere verslaafde. Maar dan stond hij opeens weer voor de deur. Dan voelde ik boosheid, want hij keek niet meer naar ons om. Ons gevoel deed er niet meer toe voor hem. Maar ik voelde ook opluchting, want hij leefde nog.”
Dan verdwijnt David weer. Geen dagen, weken of maanden dit keer, maar jaren. Overvallen door emoties lucht Farah haar hart op LinkedIn. Dat brengt haar tot nieuwe inzichten over de verdwijning van haar broer.
In de podcast Verdwenen vertelt Farah aan presentatrice Marleen Stelling welke inzichten ze heeft gekregen en waarom ze moeite heeft met het woord ‘vermissing’ als het over haar broer gaat.
