Leestijd: 2 min
In deze rubriek vertellen mensen over hun herinneringstattoo aan een overleden dierbare. Laura deelt het verhaal achter het plaatje in haar nek, die ze zet als haar vriend en de vader van hun kinderen, plotseling overlijdt.
Op een ochtend wordt Laura vroeg wakker van een snurkend geluid van haar vriend. “Ik tilde Rene op, hij sliep nog. Ik zei: ‘Adem maar rustig.’ Zijn ademhaling werd zwaarder en hij hapte naar adem, alsof hij een paniekaanval had. Ik probeerde hem wakker te maken.”
Als Rene niet wakker wordt, raakt Laura in paniek. “Moet ik nu echt 112 bellen?” schreeuwt ze. Het is haar enige optie. Ze krijgt de opdracht Rene te reanimeren tot de hulpdiensten arriveren.
Ze nemen hem mee naar het ziekenhuis. Daar krijgt Laura schokkend nieuws: Rene zal overlijden. “De arts zei dat Rene geen enkele keer terugkwam. Zijn hart was niet meer gaan kloppen. Hij zei: ‘Zeg maar wanneer de apparatuur mag stoppen.’” Stop dan maar, antwoordt Laura.
Op dat moment kan Laura alleen maar aan de kinderen denken. “Als zij hier maar goed doorheen komen, dat is het belangrijkste.” Ze wil er voor haar kinderen zijn. Tot op de dag van vandaag is dat wat Laura kracht geeft om door te gaan.
Het is voor Laura meteen duidelijk waar en wat voor tatoeage ze wil ter nagedachtenis aan Rene. “Toen de begrafenisonderneemster zijn vingerafdruk maakte, wist ik dat ik dat als tattoo wilde.” Ze ziet het hartje van zijn vingerafdrukken niet goed als ze in de spiegel kijkt. “Maar ik heb die bevestiging ook niet nodig. Hij groeit mee in mijn hart.”
Tattoo | 'Zeg me dat ik hem niet hoef te begraven!' riep ze
Femke maakt een zeiltocht om de wereld: ‘Alle rouw om mijn overleden man kwam ineens terug’
