Rouwvragen aan Manu Keirse | 'Moet ik kinderen corrigeren als ze zeggen dat een overledene bij hen is?'
Leestijd: 3 minDoor Manu Keirse
Leestijd: 3 minDoor Manu Keirse
In deze rubriek stellen 'Ik mis je'-volgers hun persoonlijke vragen rondom rouw aan Manu Keirse, klinisch psycholoog en emeritus hoogleraar verliesverwerking. Rouwtherapeute Carolyn vraagt zich af hoe ze het beste kan reageren op kinderen die bij haar komen en zeggen dat de overledene nog bij hen is.
Beste Carolyn,
Voor kinderen zijn overleden dierbare personen vaak heel goede therapeuten. Ze kunnen er allerlei dingen mee bespreken. En ook al kunnen overledenen niet antwoorden, wanneer ze die goed hebben gekend, kunnen ze zo invullen wat de andere zou hebben gezegd.
Het is niet omdat je geen verdriet ziet dat kinderen niet rouwen, maar ze uiten vaak hun verdriet veel korter dan volwassenen, terwijl het zich uitstrekt over veel langere tijd. Hun capaciteit om pijn te verdragen is beperkt. Alternerend zien ze het onder ogen en ontwijken ze het.
Maar op een latere leeftijd komt het ineens weer in alle hevigheid boven. Ondertussen heb je een hele tijd het gevoel gehad dat ze niet echt rouwen. Ze rouwen, maar vaak alleen in hun kamer, omdat ze bang zijn dat ze in het openbaar hun emoties niet onder controle kunnen houden.
Ook al praten ze met de overledene, er is geen enkele twijfel dat hij dood is en voor altijd weg. Het drukt uit dat ze de overledene hebben laten verhuizen naar hun innerlijke wereld. En daar is hij levendig aanwezig.
Met hartelijke groet,
Manu Keirse
Rouwvragen aan Manu Keirse | 'Kan ik mijn kind helpen met de rouw om zijn broer?'
Kindervragen over de dood: 'Soms is de vraag belangrijker dan het antwoord'
