Blog Rebekka | 'Moederdag, al vijf jaar zonder mijn moeder'
'Ik wilde het verdriet niet voelen'
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
'Ik wilde het verdriet niet voelen'
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
In deze blog schrijft Rebekka over hoe rouw zich niet laat vangen in tijd. Vijf jaar na het overlijden van haar moeder kan een opmerking in een winkel, een bos bloemen of de geur van de lente haar zomaar terugbrengen naar die laatste dagen.
‘Zou mama dit mooi vinden?’ Er wordt een kopje opgepakt en grondig bekeken. Ik sta in het verlengde van hetzelfde gangpad en zie via mijn ooghoeken hoe een jonge vrouw en man peinzend om zich heen kijken. Vermoedelijk een broer en zus. ‘Dit is ook grappig,’ zegt de vrouw, terwijl ze een roze keramisch tegeltje met een doorsnee quote pakt uit een rek vol kleurrijke varianten pakt. ‘Zou mama dat leuk vinden?’
Niet te veel aan denken, herhaal ik in mijn hoofd. Al dagen hoor ik mensen in overleg over het grote vraagstuk: wat geven we voor Moederdag. Overal staan advertenties met in hoofdletters MAMA en overal staan hartjes op, speciaal om aan je moeder te laten merken hoeveel je van haar houdt. Dit jaar is dat op 10 mei.
Alles in deze tijd van het jaar doet me denken aan toen
Hoewel Moederdag me niet elk jaar het gevoel van rouw geeft, doet dat het dit jaar wel. 10 mei is namelijk ook de dag dat mijn mama er al vijf jaar niet meer is. Alles in deze tijd van het jaar doet me denken aan toen. Het zijn de frisgroene blaadjes aan de bomen, de warme luchtstroom terwijl de wind ook een beetje koud is en het geluid van vogels. Het zijn die kleine dingen die me even terugbrengen naar het jaar 2021.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
Bijvoorbeeld dat ik een paar dagen ervoor zo hard door het bos fietste en compleet buiten adem was, omdat ik niet wilde ademen. Ik wilde het verdriet niet voelen. Het mocht niet zo zijn dat dit haar laatste dagen waren. Het neemt me mee terug naar de dag dat ik jarig was en het keihard regende alsof het een voorproefje gaf voor wat die week zou brengen. Het neemt me mee terug naar het moment dat ik samen met mijn zus en broers op Moederdag nog een laatste bos bloemen gaf. Dat ze, met alle kracht die ze nog in zich had, zei: ‘Heel mooi’.
Vijf jaar klinkt lang, maar inmiddels weet ik dat rouw niet zo werkt
Vijf jaar klinkt als een hele lange tijd. Lang genoeg om je leven weer op orde te krijgen. Inmiddels weet ik allang dat rouw niet zo werkt. Want het ene jaar boeit Moederdag me niks en het volgende jaar barst ik in huilen uit als ik iemand hoor vertellen over wat voor ontbijtje ze voor haar moeder gaat maken. En ieder jaar voelt het met momenten alsof er geen dag voorbij is gegaan, alsof ik weer even die momenten van toen beleef. Hoe verdrietig dat ook was, mama was er nog. Het zijn herinneringen die me verdriet geven, maar die ik ook wil koesteren.
Terwijl ik wat schaaltjes bekijk, hoor ik dat de mensen naast mij een keuze hebben gemaakt: het tegeltje. Ik kijk nog eens naar het rek en moet een beetje lachen. Want als er íéts is waar ik mijn moeder nooit een plezier mee zou hebben gedaan, op Moederdag of welke andere dag dan ook, dan is het wel dat roze keramische tegeltje met een doorsnee quote erop.
