Ageeth verliest haar zoon door een auto-ongeluk: ‘Ik zei dat ik van hem hield en dat hij het leven mocht loslaten’
Ik mis je, zaterdag 9 mei
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 9 mei
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
René is een bijzondere jongen, die al jong de diagnose PDD-NOS krijgt. Hij voelt zich al zijn hele leven anders dan anderen. Ondanks zijn onzekerheid, zijn moeite om mee te komen en de zorgen van zijn moeder, blijft hij met zijn humor en aanstekelijke lach geliefd bij mensen om hem heen. Tot een auto-ongeluk hem fataal wordt.
“René was een huilbaby,” vertelt moeder Ageeth. “Eigenlijk kon alleen ik hem rustig krijgen. Hij moest mij zien en weten dat ik in de buurt was.” René ontwikkelt zich op een andere manier, vertelt ze: “Ik had op een gegeven moment door dat er meer aan de hand was dan alleen het gedrag van een opgroeiende peuter. Uiteindelijk kreeg hij de diagnose PDD-NOS. Soms leek hij de wereld om zich heen niet goed te begrijpen. Hij was vaak ver weg met zijn gedachten.”
Als René naar het voorgezet onderwijs gaat, merkt hij dat hij anders is. Ageeth: “Daar heeft hij ook wel eens veel verdriet van gehad. Hij wilde net zo goed zijn als iedereen. Vooral het leren was voor hem een groot probleem. Tegelijkertijd had hij ook veel humor en lachte hij veel dingen weg. Zijn lach is ook iets wat iedereen zich van hem herinnert. Hij kon heel aanstekelijk lachen.”
Ageeth hoopte dat haar zoon zijn plek in de maatschappij zou vinden: “Hij had het verlangen om vrachtwagenchauffeur te worden. Ik hoopte echt dat het hem zou lukken.” Maar dat gaat niet zonder bezorgdheid, vertelt ze: “Zou hij zich wel redden? Kan hij het wel zonder hulp? Maar vooral: weet de maatschappij hem te waarderen en accepteren zoals hij is?”
Op een mistige ochtend stapt René vanuit het huis van zijn verkering in de auto naar zijn werk. Ageeth: “Waarschijnlijk heeft hij een stuurfout gemaakt, waardoor hij van het talud is afgereden, over de kop is geslagen en met de auto in het water is beland. Uiteindelijk is hij zelf nog uit de auto gekropen. Ze hebben nog geprobeerd hem eerste hulp te verlenen.”
Ik liep naar beneden in mijn pyjama en toen stond de politie daar
Ageeth ligt op dat moment nog in bed, als er op de deur wordt gebonsd. Ze vertelt: “Ik liep naar beneden in mijn pyjama en toen stond de politie daar. Ze vroegen of ik de moeder van René was. Ik bevestigde dat en begon meteen met huilen. Ze zeiden: ‘Je zoon heeft een ongeluk gehad en het lijkt heel ernstig.’ Daarna werden we met loeiende sirenes in de politieauto naar het ziekenhuis gebracht.”
Ageeth: “De chirurg kwam binnen en zei dat ze René naar die intensive care gingen brengen. Hij leek voorzichtig stabiel. De chirurg liep weg en een minuut later kwam hij weer terug met de mededeling: ‘Jullie mogen mee naar de operatiekamer, want dit gaat niet goed.’
Ik zag alleen maar zijn liefdevolle gezicht en aandoenlijke uitstraling
Daar lag René aan alle toeters en bellen, maar dat heb ik allemaal niet gezien. Ik zag alleen maar zijn liefdevolle gezicht en aandoenlijke uitstraling. Ik heb hem geknuffeld en tegen hem gezegd: ‘Mama houdt van je. Laat het leven maar los, je mag gaan.’ Daarna stopte zijn hartslag.”
“René blijft altijd voortleven in mijn hart,” vertelt Ageeth. “Hij had als levensspreuk: ‘Stay positive.’ Zo sta ik ook in het leven. Het leven bestaat uit verdriet, verlies en loslaten, maar daarnaast zijn er ook mooie dingen. Ik neem hem mee, maar het leven gaat ook door. Ik geloof dat we elkaar terugzien. Dan geven we elkaar een knuffel en dan lacht hij.”
Bekijk de aflevering waarin Ageeth over haar zoon René vertelt nu op NPO Start.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
