Pieter verliest beide ouders: ‘Pas na het overlijden van mijn moeder besefte ik dat mijn vader ook dood was’
Ik mis je, zaterdag 16 mei
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 16 mei
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Pieter heeft een goede band met zijn ouders. Hij is enig kind, ongehuwd en heeft geen kinderen. De drie gezinsleden doen alles samen, tot zijn beide ouders in korte tijd na elkaar overlijden “Eerst waren we met zijn drieën, toen met zijn tweeën en nu ben ik alleen.”
Pieter: “Mijn ouders woonden eerst op vijf minuten lopen van mij vandaan. Op een gegeven moment moesten ze verhuizen, omdat mijn vader geen trap meer kon lopen. Ze gingen in een appartement wonen dat tien minuten van mij lopen was. Mijn moeder zei toen: ‘Dan wonen we wel heel ver bij elkaar vandaan.’”
De vader van Pieter gaat in zijn gezondheid achteruit. “Op een gegeven moment kon hij nauwelijks meer lopen en praten. In het verzorgingstehuis zeiden ze tegen ons dat hij kon blijven, omdat het met hem ging aflopen. Die nacht zijn we gebleven. Rond vijf voor zeven ’s ochtends had mijn moeder zijn hand vast en zei: ‘Ga maar.’ En toen ging hij. Ik vind het mooi dat mijn moeder hem toestemming gaf om los te laten en dat hij daar gehoor aan gaf.”
Je begraaft geen leeftijd, je begraaft je vader
De vader van Pieter overlijdt op 88-jarige leeftijd. Pieter “Het is een mooie leeftijd, maar je begraaft geen leeftijd, je begraaft je vader.”
Na het overlijden van zijn vader maakt Pieter zich zorgen om zijn moeder, die dan al 85 jaar is. "Mijn moeder leek zich na het overlijden van mijn vader goed te herpakken”, vertelt Pieter. “Ze ging weer door met haar leven, maar raakte soms een beetje in de war. Soms zag ze mijn vader in de kamer zitten. Ook waren er momenten dat ze mij niet meer herkende; dan dacht ze dat ik een nichtje was. Dat was heel gek. Ze had een paar keer een TIA gehad, en volgens de dokter had de verwardheid daarmee te maken. Maar ze had ook heel goede dagen. Ze zat bijvoorbeeld drie weken voordat ze stierf nog in de achtbaan in de Efteling.”
Pieter: “Mijn moeder overleed heel plotseling. We zouden op zondag samen naar de kerk gaan. Ze zei dat ze zich niet zo lekker voelde en raakte vervolgens buiten westen. Ik heb 112 gebeld en ze is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis vertelde de neuroloog mij dat ze niets meer voor mijn moeder konden doen. Hoelang ze nog zou leven, hing af van hoe sterk haar hart nog was. Om drie uur ’s middags heb ik, net zoals zij eerder bij mijn vader deed, haar hand vastgepakt en gezegd: ‘Mam, ga maar.’ En dat deed ze.
Ik vergat soms mijn eigen rouw, omdat ik zo bezig was met mijn moeder. Pas na haar overlijden zat ik thuis en dacht ik: maar papa is ook nog dood. Dat besef kwam toen pas binnen. Soms hoor ik mijn moeders stem nog en ik geloof dat ze hierboven nog naar mij kijken.”
