Robin verliest plotseling haar moeder: “Ik ben op straat om hulp gaan schreeuwen”
Ik mis je, zaterdag 11 april
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 11 april
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Robins moeder, Natalie, is haar beste vriendin. Ze kunnen goed met elkaar praten en delen lief en leed. Maar dan komt hun wereld op zijn kop te staan. Haar moeder ligt op een ochtend ziek op bed. Als Robin bij haar gaat kijken, blijkt dat het helemaal mis is.
“Ik had een hele sterke band met mijn moeder”, vertelt Robin. “Ze maakte mij altijd vrolijk op donkere dagen. Soms kwam ze me spontaan ophalen om te gaan shoppen of naar de zonnebank te gaan. Ze liet me zien dat de wereld niet zo grauw is en dat je moet genieten van iedere dag, want het kan altijd je laatste zijn. Als jong persoon stond ik daar niet zo bij stil, maar nu besef ik wel dat je blij mag zijn met een nieuwe dag.”
Het 14-jarige broertje en 11-jarige zusje van Robin zijn thuis wanneer ze Robin opbellen met de vraag of ze thuis even wil komen helpen om hen klaar te maken voor school. Robin: “Ze zeiden dat mijn moeder terug naar bed was gegaan, omdat ze zich niet zo lekker voelde. Nadat mijn broertje en zusje naar school waren gegaan, ging ik naar boven.
"De buurman heeft geholpen met reanimeren"
Toen was mijn moeder al buiten bewustzijn. Ik heb 112 gebeld en ben naar beneden gerent. Op straat ben ik om hulp gaan schreeuwen. Er kwam een buurman. Hij heeft geholpen met reanimeren. Al heel snel waren de hulpdiensten er; die hebben het overgenomen. Het bleek dat ze een hartinfarct had.”
De moeder van Robin wordt naar het ziekenhuis gebracht. Daar houden ze haar in coma. Robin: “Het bleek dat ze continu epileptische aanvallen had en dat ze daar niet meer uit zou komen. Ze zou dus in coma gehouden moeten worden om in leven te blijven. Mijn moeder heeft altijd gezegd: ‘Als ik een kasplantje word, wil ik dat je de stekker eruit trekt. Ik wil niet dat ik jullie die pijn geef.’”
Het gezin neemt het pijnlijke besluit om Natalie van de beademing af te halen. “Toen is ze nog heel sterk zelf gaan ademen”, vertelt Robin. “Mijn vader ging mijn moeder sussen.
"Ik zei tegen mijn moeder: ‘Het is goed. Ik red het wel’"
Hij zei tegen haar dat hij er voor de kinderen zou zijn en dat hij ervoor zou zorgen dat ze gezond groot zouden worden en dat hij ze alles zou geven. Ik zei tegen mijn moeder: ‘Het is goed. Ik red het wel.’ Toen was het stil. Ik denk dat het een soort bevestiging voor haar was dat we het wel gingen redden. Ze is in vrede weggegaan.”
Robin hoort steeds vaker dat ze op haar moeder lijkt: in gezichtsuitdrukkingen, maar ook in haar doen en laten. Robin: “Ik ben trots dat ik mag lijken op zo’n mooie, sterke, positieve vrouw. Als ik dat door mag geven en uit mag stralen, dan doe ik dat met alle liefde.”
Bekijk de aflevering waarin Robin over haar moeder Natalie vertelt nu op NPO Start.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
