Renske verloor haar collega Gerwin (26): ‘Hij was als een broertje’

Het is voor andere mensen soms moeilijk te begrijpen waarom ze zoveel verdriet voelt over het overlijden van Gerwin. “Dat snap ik ook wel, in hun ogen was hij ‘gewoon’ een collega. Maar voor mij was hij dat niet. Het voelt alsof ik een jonger broertje ben verloren. Ik sprak hem vaker dan mijn eigen broer hè. Iedere dag.”

Gerwin komt in 2022 bij de ochtendshow van FunX werken, het programma van dj Fernando Halman. Renske leest dan al een tijdje het nieuws namens de NOS. “In het begin was het best wel een beetje wennen, dan kende hij bepaalde muziek of artiesten niet bijvoorbeeld.” De blonde, Friese jongen die is opgeleid tijdens stage op Hilversumse redacties, moet wennen aan de zender die vooral urban, r&b en hiphop draait.

“Maar Gerwin toonde een enorme toewijding aan het vak. Het is een ochtendshow, je begint vroeg. Fernando is er vaak al om vijf uur ’s ochtends. Dus Gerwin deed dat ook. En dan dachten we: die houdt dat een paar dagen vol, maar soms was hij er zelfs eerder dan Fernando. Dat werd een beetje een competitie tussen die twee”, vertelt Renske met een lach op haar gezicht.

'Ik zag meteen: dit is niet goed'

Begin 2025 gaat Gerwin op vakantie, samen met een goede vriend naar Costa Rica. Daar raakt hij vermist. “We kregen het op een donderdagochtend te horen. Ik was net binnen en stond bij de koffieautomaat, iets voor zessen. En toen zag ik Fernando. Nou, die kwam niet aanlopen, het was meer schuifelen. Met zulke grote ogen. Ik zag meteen: dit is niet goed. Maar ik dacht nog: misschien is er iets met zijn oeuvre-award, die zou hij namelijk die avond uitgereikt krijgen bij het Radioring Gala.”

Een surrealistische dag

“Gerwin is gaan zwemmen in zee en nu is hij vermist.” Dat is de mededeling die Renske krijgt. “Wat er dan door je hoofd gaat… Ik krijg er nog steeds kippenvel van.” Ze noemt het ‘een soort ontkenningsmodus’ waar ze in terecht komt. “Nee joh, hij staat gewoon ergens te wachten. Hij is met iemand meegegaan, of hij is terug naar zijn hotelkamer. Ik bedacht allerlei scenario’s en die voelden ook echt als rationele ideeën.”

Maar ergens weet ze dan al dat het helemaal mis is. “Ik was stil, maar heb toen wel tegen Fernando gezegd: als dit echt waar is, dan is het echt heel erg slecht nieuws.”

Dat besef komt hard binnen. “Ik raakte in totale paniek en shock, stond te hyperventileren met die koffie in mijn hand.”

In een paar minuten moeten de twee knopen doorhakken voor hun uitzending die op het punt van beginnen staat. “Tja, we moesten de knop omzetten, doen alsof er niets aan de hand was en gewoon een uitzending maken.”

'Je wilt er niet aan dat het ergste is gebeurd'

Het is een surrealistische en bizarre dag, zegt Renske. Er komen andere collega’s binnen die nog van niets weten. Ze horen dat Gerwins familie op het vliegtuig naar Costa Rica is gestapt. “Later hoorden we dat zij tijdens een overstap in Parijs al hoorden dat Gerwin was gevonden. Afschuwelijk, zij hebben uren afgezien daar in de lucht.”

Ontkenning

’s Middags gaat Renske sporten. “Ik dacht: toch maar mijn gewone dingen doen. Je wilt er ook niet aan. Je wilt er niet aan dat het ergste is gebeurd.” Onderweg naar de sportschool krijgt ze het gevreesde telefoontje van Fernando. “Dat ze hem hadden gevonden op het strand. Daarna heb ik mijn baas bij de NOS geappt: bel straks maar, want ik ga eerst nog even sporten.”

“Eigenlijk heel raar. Maar ik kon er gewoon niet bij met m’n hoofd. Het was gewoon niet waar. Dat heb ik zelfs nog tegen mijn trainer gezegd. Alsof het nog niet bevestigd was, maar dat was het wel. Het was het meest bizarre sportuurtje ooit.”

Een paar uur later komt het allemaal los. “Ik heb huilend met mijn moeder gebeld. Die wist van de bijzondere connectie die wij hadden. Ik ben uiteindelijk wel naar de uitreiking geweest, maar na de toespraak van Fernando meteen naar huis gegaan. Ik was zó verdrietig en heb helemaal niet geslapen.”

Afscheid

De volgende ochtend melden Fernando en Renske zich allebei weer in de radiostudio. “Voor Gerwin. En voor alle luisteraars, want die hadden hem ook verloren. Ze belden in met anekdotes, moesten huilen of kwamen met heel specifieke dingen die Gerwin jaren eerder had gezegd. Die steun en liefde, dat is echt wat me bijblijft van die uitzending.

Het zegt volgens haar iets over Gerwins drive en de band die ze met z’n drieën hadden. “Elke dag je wekker om vier uur en de toewijding, en dat dat gewaardeerd wordt. Het is triest dat het in die context was, maar op dat moment werd het heel zichtbaar dat je echt wat kunt betekenen voor mensen.”

Dat blijkt ook op de herdenking en uitvaart in Dokkum, een paar weken later. Vrienden uit Amsterdam, collega’s van FunX uit Hilversum, reisvrienden en vrienden en familie uit Friesland: het wordt duidelijk dat Gerwin een bonte verzameling van mensen om zich heen heeft verzameld. “Hij was de verbindende factor. Voor ons zei het iets over hoe hij was opgegroeid, en zijn ouders kregen juist een beter beeld van zijn leven in Amsterdam.”

'Er is niemand die hem kan vervangen'

Herinneringen

Hoewel dat juist iets is waar Renske en Gerwin elkaar al eerder in vonden, omdat ook Renske in het noorden opgroeide, in Drenthe. Een groter contrast met de randstedelijke urban-zender is bijna niet denkbaar. “Dat heeft echt mijn ogen geopend. Niet dat ze daarvoor dicht zaten, maar ik wist het gewoon niet. Dat dingen anders kunnen, dat mensen anders zijn, andere religies aanhangen of andere beweegredenen hebben. Het werd voor ons allebei een deel van ons leven.”

Ze herinnert zich ook hoe recht voor zijn raap Gerwin was. “Bloedeerlijk was hij. Ik kon aan zijn gezicht ook al wel zien of hij iets leuk vond. We dachten over zoveel dingen hetzelfde. Met Fernando ook, die twee waren vier handen op één buik. Maar ze konden ook een kibbelend stel zijn. Dan was het aan mij om even te zeggen: ‘Nou jongens, nu weer even lief zijn voor elkaar.’”

Eind januari dit jaar wordt bij het Gouden Radioring Gala een naar Gerwin vernoemde prijs uitgereikt. De Gerwin Visser Award is bedoeld voor iemand die achter de schermen van een programma of zender écht het verschil maakt. Renske vindt het bijzonder dat er een radioprijs naar hem is vernoemd. “Hij krijgt nu eindelijk wat hij verdient. De aanleiding is triest, ik had liever gehad dat hij zelf een prijs won. Er is natuurlijk niemand die hem kan vervangen, maar dit markeert wel zijn nalatenschap.”

Tekst: Suus Boschloo