Leestijd: 2 min
Iemand nooit meer zien. Nooit meer vertellen hoeveel je van iemand hield. Dat idee is ondraaglijk. In het gedicht “Nooit meer is altijd” dicht Margreet Jansen over deze pijn en hoe zij hiermee omgaat.
Dit gedicht komt uit haar bundel Ik mis je in alle kleuren, waarin Margreet dicht over rouw en verlies.
Het heeft nu lang genoeg geduurd
dat je dood bent
kom maar weer terug
want nooit meer
kan ik niet voelen
ik kan er niets bij denken
misschien helpt het als ik
eerst probeer te zorgen
dat ik het red
tot morgen
en dan weer een dag erbij
misschien soms drie
zodat ik je in stukjes mis
en steeds het einde zie
want nooit meer
is altijd
dat is te lang.
Disclaimer
Bovenstaand gedicht en afbeelding is met toestemming van Margreet overgenomen. Kopiëren, verspreiden en elk ander gebruik van deze inhoud is niet toegestaan zonder toestemming van de schrijver.
Gedicht | 'Vriendschap blijft', over rouw om een vriend(in)
Nancy verliest haar moeder (59): ‘Er zat een tikkende tijdbom in haar lichaam’
