Casper Knops verdwijnt van de radar in Venezuela

Casper groeit op in een gezin met drie oudere zussen. “Casper deed altijd zijn eigen ding”, vertelt zus Uus. “Studeren deed hij niet graag. Hij was veel meer bezig met natuur en mensen. Met de vogels, de rust van de natuur en het natuurbehoud. Daarnaast dronk hij graag met vrienden biertjes bij het kampvuur. “Hij was een aangename vriendelijke jongen, die zijn eigen weg ging”, beaamt vader Pol. “Dat vond ik het sterke aan Casper. Hij was niet opstandig, maar liet zich niet zomaar plooien.” 

Reislustig

Casper studeert af als geograaf, maar gaat nog niet meteen werken. Uus: “We zijn in het gezin allemaal reizigers. In de overgang van afstuderen naar werken, was het logisch dat Casper een grote reis ging maken.” Casper zoekt daarbij een reisgenoot. “Dat werd Christophe”, vertelt Pol. “Er werd tegen Casper gezegd dat hij naar Venezuela moest gaan, omdat daar een mooie dierenwereld is en mooie natuurgebieden zijn.” Ondanks het advies van Pol om altijd met drie mensen of meer te reizen, gaat Casper wederom zijn eigen weg en reist hij alleen met Christophe.

Contact verbroken

Casper houdt tijdens zijn reis contact met de familie door mailtjes te sturen. Uus: “Die mails waren een familiemoment. We beleefden op die manier de reis vanuit huis mee. In de laatste berichten gaf hij aan dat hij verwachtte dat hij een paar dagen onbereikbaar zou zijn. Dat kwam doordat ze door het nevelwoud in het Andesgebergte zouden trekken. Ik heb me op dat moment helemaal geen zorgen gemaakt.”

De onbereikbaarheid van Casper blijft niet bij een paar dagen. Uus: “Na een tijdje hadden we het idee dat ze nu wel terug in de bewoonde wereld moesten zijn. We stuurden berichtjes, met de vraag of hij iets van zich wilde laten horen. We hebben nog gebeld, omdat we tegen die tijd wel echt wilden weten of alles in orde was, maar hij nam niet op.” Ook de reisgenoot van Casper, Christophe, laat niets van zich horen. Beide families hebben het gevoel dat er iets niet klopt. Uus: “Zo waren onze jongens niet.”

‘Het komt wel goed’

Uus: “De Vlaamse politie vond het totaal niet relevant en onrustwekkend. Twee jongens van 23 die zoveel dagen niets van zich laten horen, dat vonden ze niet abnormaal. Pas toen ze niet op hun terugvlucht zaten, sloeg de politie alarm.” Pol: “De eerste vraag was: wat is hier gebeurd? We hebben met de consul in Venezuela gebeld. Die zei dat ik me geen zorgen moest maken. Hij zei dat ze met een Venezolaanse in bed zouden liggen en dat het allemaal wel goed zou komen.”

Vader Pol boekt een vlucht naar Venezuela om dichterbij zijn zoon te zijn: “Een hele hoop organisaties en personen hebben zich met ons beziggehouden. Het lichtpuntje was voor ons de bereidwilligheid vanuit de hele wereld om ons te helpen. We hebben mensen kunnen activeren door middel van een kettingmail. Mensen gingen flyers ophangen en langs ziekenhuizen.

Er is ook een telefoontje geweest van iemand die zei: ‘Ik weet waar Casper en Christophe zijn. Ze zijn ontvoerd in een busje. Ik wil geld hebben om hem vrij te krijgen.’ Het eerste wat de Belgische officier van justitie deed, was hem oppakken. Het bleek niet waar te zijn.”

De drie zussen van Casper vertrekken een tijd later ook naar Venezuela om de tocht te maken die hun broertje heeft afgelegd. Deze reis zorgt weer voor actie in het dossier van vermissing van Casper. En dan krijgen ze een allesbepalend belletje vanuit Venezuela.

In de podcast Verdwenen vertellen Uus en Pol aan presentatrice Marleen Stelling wat ze aan de telefoon te horen kregen en hoe de vermissing leidde tot grote onzekerheid en problemen. Pol: “Ik leef in een nachtmerrie.”