Blog Petra | 'Gaat het beter met me? Er zijn meerdere antwoorden noodzakelijk'
Leestijd: 3 minDoor Petra Walinga
Leestijd: 3 minDoor Petra Walinga
Petra is bij vrienden. Ze geniet van het gezelschap en het kletsen over koetjes en kalfjes. Dan krijgt ze een vraag van de gastvrouw, waar ze niet direct antwoord op heeft.
Het is een gewone avond en ik zit aan tafel bij vrienden. Het is gezellig en het eten smaakt goed. Na wat kletsen over de dingen van de dag krijg ik een vraag die niet zomaar te beantwoorden is: “Gaat het al wat beter? Ik gun het je zo om weer blij te zijn en een beetje te kunnen genieten.”
Gaat het beter met me? Er zijn meer antwoorden mogelijk, of beter gezegd: Er zijn meer antwoorden noodzakelijk. Ik probeer uit te leggen hoe het voor me is.
Ik vertel over mijn dagelijkse leven: Het lukt me om mijn werk te doen en op het eerste gezicht merk je weinig aan me. Tijdens een gesprek kan ik een grapje maken, of ergens om lachen. Ik kan me druk maken over dingen die niet goed lopen en ervan genieten als het lekker weer is. Het lukt me om belangstelling te hebben voor anderen en te informeren naar hoe het met iemand gaat. Mijn pianolessen werpen hun vruchten af en ik organiseer een creatief project. Het ziet het eruit alsof het beter gaat. En er gáán ook dingen goed.
Dan leg ik uit dat er een diepere laag is. Dat het verlies van Laura nog steeds een grote schaduw over mijn leven werpt. Dat, als ik naar binnen kijk, ik nog steeds dat grote gemis ervaar, een gat in mijn leven. Ik kan zien dat er mooie dingen zijn, maar het missen van Laura, haar sterven en de manier waarop, dat is er altijd. Het heeft zijn sporen na gelaten. Ook als ik naar de toekomst kijk, is dat gapende gat levensgroot aanwezig. Het maakt dat ik me nog vaak erg verdrietig voel.
Ik probeer duidelijk te maken dat ik leer om met mijn grote verlies om te gaan. Ik zie de rouw niet meer alleen maar voor me staan. Maar het lukt me steeds beter hem me eigen te maken, als een deel van mezelf. Mijn verdriet is niet minder geworden, maar ik ben gegroeid. Om vervolgens de rouw op me te kunnen nemen. Als ik naar binnen kijk, ben ik nog net zo verdrietig als op de dag dat Laura overleed. Maar tegelijk lukt het me om verder te gaan met het leven.
Gaat het beter met me? Ik denk dat het antwoord is: Ja, het gaat beter. Maar het verdriet zal niet meer weggaan. Dat zwaar is en pijnlijk, maar het hoort bij me. Het mag er zijn, omdat het laat zien hoeveel liefde er is voor mijn kinderen.
Blog Petra | ‘Laura’s vriendin noemde haar naam en raakte zo haar wereld aan’
