Bianca's dochter wordt 18 jaar: 'Juist bij deze verjaardag wordt haar vader zo gemist'
Blog Bianca
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
Blog Bianca
Leestijd: 4 minDoor Bianca Krol
Deze week vieren de dochters van blogger Bianca twee bijzondere verjaardagen vlak na elkaar: 16 en 18 jaar. Feestelijke mijlpalen, maar ook momenten waarop het gemis van hun overleden vader extra voelbaar is. Bianca schrijft over de dag dat haar oudste dochter volwassen wordt, haar rijexamen aflegt, en over de vader die dit alles zo graag had willen meemaken.
Twee verjaardagen in een week: zestien en achttien jaar. Twee bijzondere leeftijden, met alle mijlpalen die daarbij horen.
Deze week ben ik al achttien jaar mama. Gelukkig heeft ze ook al achttien jaar een mama. En toch ontbreekt er iedere verjaardag een bijzonder iemand. Zeker nu ze deze speciale leeftijd bereikt heeft.
Haar papa viert haar verjaardag al elf jaar niet meer mee. Je zou denken dat het went. Maar ik denk dat hij juist bij déze verjaardag extra gemist wordt, ook al heeft ze dit al tien keer meegemaakt. Het is namelijk geen verjaardag zoals alle anderen. Achttien betekent echt iets: ze wordt officieel van meisje vrouw. Op papier volwassen. Ze drinkt voor het eerst in ons bijzijn een glas met een of ander goedje waar ook iets van alcohol in zit. Zal ze er net zo ‘goed’ tegen kunnen als haar papa?
Ze laat er geen gras over groeien
En de dag erna, ze laat er geen gras over groeien, legt ze in haar eigen auto, die ze van opa en oma overgekocht heeft, het praktijkexamen voor haar rijbewijs af.
Ook hierin lijkt ze op haar papa. Klaar met het openbaar vervoer, klaar met afhankelijk zijn van mama of stiefpapa om gebracht en gehaald te worden. Gedreven door een grote behoefte aan vrijheid, gaan en staan waar ze wil, kocht ze net als haar papa, met een beetje hulp van opa en oma al vrij vroeg haar eigen auto.
Zou ze het, net als haar papa, ook meteen de eerste keer halen?
Als het aan haar stiefpapa ligt wel. Heel wat uurtjes heeft hij samen met haar doorgebracht in de auto om haar te leren rijden. Mooi om te zien hoe hij, hoewel hij het niet hoefde te doen, deze vadertaak op zich nam- en hun band steeds hechter werd.
Beiden zich ervan bewust dat die taak eigenlijk aan iemand anders toebehoort.
Zeven jaar mocht hij zich een trotse papa noemen
Hun papa heeft ze nog net vijf en zeven jaar zien worden. Zeven jaar mocht hij zich een trotse papa noemen. En met recht: ze konden zich geen betere papa wensen, ook al was hij vijf jaar ziek. Ziek of niet, de opvoeding liep gewoon door, en die taak nam hij uiterst serieus. Uiteraard gepaard met verwenmomentjes zoals alleen papa’s die kunnen geven.
Andersom gold dit net zo: hij kreeg echt de dochters die hem toevertrouwd waren en die hun hart volledig aan hem gaven. Ziek of niet, de regels werden ook bij papa uiterst serieus getest.
Zijn grootste wens was om zijn dochters groot te zien worden
Zeven jaar papa. Zeven jaar hun mijlpalen op de voet gevolgd. Hij heeft hun eerste lach gezien, ze voor het eerste ‘papa’ horen zeggen, ze op twee wielen zien fietsen. Hij maakte het eerste moederdagontbijt met ze, bracht ze naar groep één, en ontving de eerste knuffel die ze gaven, die volledig voor hem bedoeld was, met open armen.
Maar wat had hij al die andere grote mijlpalen ook graag meegemaakt.
Want als hij in hun vriendenboekje mocht schrijven en, daarin de vraag ‘Mijn grootste wens’ mocht beantwoorden, was zijn antwoord altijd: “Jullie groot en oud zien worden.”
En nu...zijn ze groot!
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
