Blog Jurgen | ‘Het wordt tijd dat papa hulp gaat zoeken’
Leestijd: 4 minDoor Jurgen van Riel
Leestijd: 4 minDoor Jurgen van Riel
Sinds Luna’s ziekte en al helemaal na haar overlijden, voelt Jurgen zich als een batterij die maar niet wil opladen. Geïnspireerd door zijn andere dochter Senna, gaat hij naar een psycholoog. “Ik ben niet zweverig ingesteld en geloof nergens meer in na Luna’s dood, maar deze ervaring kan ik moeilijk beschrijven.”
Ik heb al jaren een verkramping in mijn lijf. Dit begon toen Luna ziek werd en is na haar overlijden alleen maar erger geworden. Zere handen en voeten, krampen in mijn lichaam, de gehele dag een moe gevoel: alsof de batterij niet kan opladen. Ik wil wel, maar het lukt niet.
Als ik een aantal maanden geleden mijn dochter Senna naar haar psycholoog breng, vertelt Senna over haar ervaring met EMDR-therapie. Senna gaat preventief naar de psycholoog, vooral omdat het beeld van Luna’s overlijden een zware last is voor haar. In de auto hoor ik haar positieve ervaring aan. En dan zeg ik tegen haar: “Het wordt tijd dat papa hulp gaat zoeken.”
'De balans in energie is weg'
Ik dacht wel dat ik misschien ooit hulp nodig zou hebben, ik wist alleen niet wanneer. Vooral het elke dag wakker worden met een leeg en futloos gevoel staat me tegen. Ik onderneem nog wel dingen, alleen de balans in energie is weg. Dus bel ik mijn huisarts en vertel wat me overkomen is. Oftewel, ik wil hulp, want ik wil merk dat ik dit niet lang volhoud.
We hebben zoals altijd een fijn gesprek. Ik kom er liever niet, maar het is een toffe huisarts die de tijd neemt. Een mensen-mens. Hij duikt even in de materie en komt met een voorstel voor een aantal psychologen.
Nu ben ik vrij direct in de omgang - what you see is what you get. Ik ga heel erg op mijn gevoel af en als ik onraad ruik, ben ik vrij snel klaar met iets of iemand. Niet dat ik snel de handdoek in de ring gooi, maar ik moet nu heel spaarzaam omgaan met mijn energie. Tijdens het kennismakingsgesprek vertel ik dit dan ook meteen tegen mijn psycholoog. Als de klik er niet is of ik voel me niet prettig, dan stoppen we in goed overleg.
Na een aantal verkennende sessies concludeert mijn psycholoog dat mijn gezin en ik in een korte tijd een enorme bak ellende hebben beleefd. Ik heb een posttraumatische stressstoornis. In jip-en-janneketaal betekent dit: veel last hebben van herbelevingen, negatieve veranderingen in mentale activiteiten en vooral prikkelbaarheid, onrust en spanningen, zowel mentaal als fysiek. In die klachten en uitleg kan ik me volledig vinden. Maar wat nu?
We gaan op zoek: wat zijn de meest impactvolle gebeurtenissen tijdens Luna's ziek-zijn? Deze momenten halen we terug door gedetailleerd het moment te benoemen, en daarna geven we het een cijfer (1 tot 10) op basis van hoeveel impact dit moment heeft. Hierna gaan we aan het werk om dit cijfer naar nul te brengen.
Ik ben niet zweverig ingesteld en geloof nergens meer in na Luna haar’s dood, maar deze ervaring kan ik moeilijk beschrijven. Na een aantal weken EMDR is de kramp in mijn lichaam minder. Ik slaap rustiger, en mijn tandenknarsen ‘s nachts is bijna over. En vooral: ik zie weer een lichtje aan het eind van de tunnel. Alleen al dat ik dit lichtje weer zie, doet veel met mijn mentale en fysieke gesteldheid. Het verandert niets aan het gemis of verdriet om Luna, maar het is iets verdraagzamer.
Luna altijd zei altijd voordat we gingen slapen: “Trots, en andere dingen...” En ik ben trots op mezelf. Dat ik de stap heb genomen en voor nu de passende hulp heb gevonden.
Jurgen: 'Luna's (9) laatste wens was om met ons te trouwen' (Deel 1)
