Blog Rebekka | ‘Komt er dan écht nooit meer een moment dat ik je zal zien?’
'Blijkbaar kan ik, ook al is het voor een paar seconden, geloven dat ik haar zie lopen'
Leestijd: 3 min
'Blijkbaar kan ik, ook al is het voor een paar seconden, geloven dat ik haar zie lopen'
Leestijd: 3 min
In deze blog schrijft Rebekka over een onverwacht moment van rouw dat haar overvalt tijdens een gewone fietstocht. Een flits van herkenning roept een indringende vraag op: komt er echt nooit meer een moment dat ze haar moeder zal zien?
De zon schijnt en ik fiets door de weilanden, met de geur van vers gemaaid gras om me heen. Mijn haren worden telkens door de wind in mijn gezicht geblazen. Ik zie kleine kalfjes rondspringen en paarden rondrennen. Door de warmte heb ik besloten om ijs te gaan halen. Bij gebrek aan een auto hoort daar altijd een fietstocht bij. Vandaag voelt dat als een cadeau.
Zie ik daar mama?
Wanneer ik het dorp in fiets, wordt het verkeer iets drukker. Een fietser hier, een auto daar en een wandelaar op de stoep. Ik schrik en kijk nog eens om. Een mevrouw in een zalmroze jas en lichtgrijze golvend haar met een bepaald postuur, wandelt voorbij. Dat lijkt wel..
Mama?
Twee seconden later geef ik mezelf op de kop. Natuurlijk is dat mama niet.
Waarom ben ik dan toch van slag? Het is toch verdorie ruim vijf jaar geleden. Vrijwel meteen corrigeer ik mezelf opnieuw. Nee Rebekka, zo werkt rouw niet. Dat weet je hopelijk zo onderhand wel.
Toch word ik de meeste dagen niet meer overweldigd door alle emotie als ik denk aan mama. Uiteraard: ik denk iedere dag aan haar. Soms is dat met dikke tranen, maar steeds vaker ook met een lach om de fijne of grappige herinneringen. Van slag raken gebeurt me eigenlijk nooit meer.
Blijkbaar wel.
Blijkbaar kan ik, ook al is het voor een paar seconden, geloven dat ik haar zie lopen.
Toen mama net was overleden, vertelde ik wel eens dat het voelde alsof ze ieder moment weer binnen kon wandelen. Alsof ze niet definitief weg was, maar gewoon op vakantie. Ook dat gevoel verdwijnt. Je raakt eraan gewend dat iemand niet meer thuiskomt en dat je iemand niet meer onverwachts tegenkomt in het dorp.
Ik word nerveus als ik nadenk over de vraag: wat als ik mama nooit meer zie?
Hoewel ik allang ben bijgekomen van het korte momentje waarop ik de vrouw in de zalmroze jas zag, raak ik wel nerveus als ik denk aan die vraag. Komt dat moment dan echt nooit meer, dat ik je zal zien?
Niet lang geleden zei iemand nog tegen mij: ‘Je ziet elkaar wel weer in de hemel, maar je zal je moeder niet meer herkennen.’ Misschien bedoelde deze persoon het als troostend, maar bij mij roept het alleen maar vraagtekens op. Want of ik haar zie na dit leven, dat weet ik niet. Dat weet niemand die niet aan de andere kant is, geloof ik.
Zal er echt nooit meer een dag komen dat ik je tegenkom, mama? Ik weet dat het in dit leven in ieder geval niet gebeurt. Toch blijf ik het hopen. Zó sterk, dat ik een paar seconden denk dat ik je zie lopen. Blijkbaar is dat wat rouw, maar vooral de liefde voor jou, met mij doet.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
