Rhodora verliest haar zoon Samuel (17): ‘Ik kon alleen maar denken: 'God, het was mijn enige kind'
Leestijd: 7 minDoor Saskia van Berkel
Leestijd: 7 minDoor Saskia van Berkel
Woensdag 14 juni 2023 begint als een feestelijke en spannende dag. Samuel hoort dat hij geslaagd is voor zijn havo-examen. Hij spreekt af met vrienden en ze gaan naar een natuurgebied om het te vieren. Als zijn moeder Rhodora Ipsen (47) die avond door het raam ziet dat er politie voor de deur staat, weet ze het meteen: "Die komen mij echt niet vertellen dat hij zijn eerste boete heeft. Ik wist gelijk dat Samuel er niet meer was."
Rhodora's vermoeden klopt. Samuel is in Oosterbeek op een spoorbrug geklommen. Hij valt en komt in aanraking met een elektriciteitsleiding waar 15.000 volt op staat. Samuel overlijdt ter plekke. Na het verlies van Samuel rouwt Rhodora en ervaart ze ook dat hoop en verdriet naast elkaar kunnen bestaan.
Hij zorgde altijd dat hij een extra helm meehad
Samuel was het type jongen die altijd twee brommerhelmen meenam. Eén voor zichzelf en één voor wie er ook maar mee wilde. Rhodora: “Dat typeert voor mij wie Samuel was. Hij was er voor anderen en hij hield ervan om leuke dingen te doen met zijn vrienden. Een ritje maken en ergens onder een tarp schuilen voor de regen, met brommer en al, terwijl ze een frietje aten. Soms sleepte hij allemaal kabels mee en dan zette hij een sterrenhemelprojector aan. Hij vond het belangrijk dat iedereen het naar zijn zin had.”
Als Samuel opgroeit, is hij de kleinste van de klas, maar wel een van de sterkste, vertelt Rhodora. “Hij sportte veel, maar hij was ook empathisch en vastberaden. Hij ging graag zijn eigen weg. Ik voedde Samuel alleen op en moest werken, daarom ging hij naar de buitenschoolse opvang. Op zijn zevende was hij vastberaden: ik wil dat niet meer. We maakten afspraken over alleen thuis zijn en daar hield hij zich trouw aan.” Niet lang voor het ongeluk besluit Samuel op zijn brommer naar België te rijden. Rhodora heeft in eerste instantie weinig vertrouwen in de reis.
“Zijn brommer was afgeladen: een barbecue, slaapmatten, een tent en een rol wc-papier die er losjes aan bungelde. Ik dacht: ‘die komt daar aan met alleen nog het kartonnen rolletje van het wc-papier achterop.’ Onderweg ging er een onderdeel van zijn brommer kapot. Hij kocht ijzerdraad bij de Action, volgde een instructie van YouTube en reed verder naar België.”
Samuel leefde op alle gebieden heel snel
Ook thuis laat Samuel doorzettingsvermogen zien. Als Samuel dertien is, bouwt hij zelf een computer met losse onderdelen. Om drie uur ’s nachts en na vier pogingen krijgt hij het ding aan de praat. Rhodora: “Ik dacht echt: 'waar begin je aan?' Maar hij zette door. Zo was hij ook met zijn scooterrijbewijs: spoedcursus, in één keer gehaald. Met zijn taekwondo: alles in één keer. Samuel leefde op alle gebieden heel snel. Hij wilde niet lang ergens mee bezig zijn. Gewoon knallen en dan klaar.”
Mama, wat moet ik doen om bij Jezus te horen?
Tijdens de coronaperiode, als hij veel thuiszit, denkt Samuel na over het leven. Wat is het doel, wat is belangrijk? Hij vraagt zijn moeder wat hij moet doen om bij Jezus te horen. “Dat was een bijzonder moment, want ik ben zelf christen,” vertelt Rhodora. “Ik vertelde hem dat hij Jezus mag uitnodigen zijn hart. We hebben samen gebeden.” Samuel wil ook gedoopt worden, het liefst in Israël, net zoals zijn moeder. In de meivakantie van zijn vierde jaar havo maken ze samen de reis. “Hij was zo blij. Het was net een kind in een attractiepark.”
De middag waarop Samuel overlijdt, staan hij en Rhodora nog samen op de overloop. Zij moet naar een congres, hij naar school voor zijn eindexamenuitslag. Ze roept hem terug als hij wil vertrekken. “Waar is mijn kus?” Samuel draait zich nog een keer om, om Rhodora gedag te zeggen. Ze zegt: “Ik hoop dat je slaagt, maar ook weer niet, want dan heb ik je nog een jaar thuis.” Dit is de laatste keer dat Rhodora Samuel levend ziet.
Vaker nam ze afscheid als Samuel op pad ging. Rhodora: “Ik vertelde hem dan weleens dat hij voorzichtig moest doen en dat ik me zorgen om hem maakte. Hij zei dan: ‘Mama, als er iets met mij gebeurt, dan zien we elkaar in de eeuwigheid.’ Daar heb ik nu heel veel troost aan. Ik weet waar hij is.”
De avond van het ongeluk is Samuel met vrienden bij de spoorbrug in Oosterbeek. Ze klimmen omhoog en gaan buiten de veiligheidszone. Samuel verliest zijn evenwicht en valt op een hoogspanningsleiding. “Volgens de recherche was hij gelijk overleden, hij heeft niet geleden. Zijn vrienden probeerden hem nog te reanimeren, maar tevergeefs.”
Bij Samuels uitvaart hangt aan een groot houten kruis een vlag met ‘geslaagd’ erop. Ook zijn brommer staat op het podium, met twee helmen. “Samuel was juist altijd iemand van safety first. Dat maakte het ook extra onbegrijpelijk. Inmiddels heb ik dat los kunnen laten. Het tienerbrein ziet niet alle gevaren en hij heeft de situatie niet goed ingeschat.”
God, het was mijn enige kind
De eerste nacht zonder Samuel wil Rhodora’s familie bij haar blijven slapen, maar dat wil ze niet. “Ik voelde gelijk: ik moet dit zelf doen, ik moet leren om alleen verder te gaan. Die nacht lag ik in bed en kon alleen maar denken: ‘God, het was mijn enige kind. Waarom hij?’ Toen hoorde ik heel helder de stem van God: ‘Ik had ook een zoon’. Op dat moment wist ik dat het goed was. Dat betekent niet dat de pijn weg is, maar ik voelde zo sterk dat ik niet alleen sta in mijn verdriet.”
Die berusting voelt Rhodora vanaf het begin, ook al is het gemis enorm. Rhodora: “Ik werd in de maanden na zijn overlijden spontaan grijs van verdriet. Ik mis zijn lach en zijn omhelzingen. Hij gaf me vaak spontaan een knuffel. Ik zie nu zijn vrienden ouder worden, hun rijbewijs halen. Ik weet zeker dat Samuel het in een keer gehaald zou hebben. Spoedcursus, even knallen en klaar. Het is pijnlijk om daaraan te denken. En daarnaast heb ik er ook vrede mee. Dat komt omdat ik weet waar hij is en dat hij veilig is. We zien elkaar weer terug. Verdriet en vrede kunnen naast elkaar bestaan.”
De week na Samuels uitvaart komt er in de kerk waar Rhodora heen gaat voor het eerst een man naar de dienst: Hans. Pas na een half jaar valt hij haar op in de grote gemeente van 1500 mensen. Ze leren elkaar beter kennen en krijgen een relatie. Acht maanden later trouwen ze. “Hans had al volwassen kinderen. Zij voelen inmiddels als mijn eigen kinderen. Aan hen kan ik mijn liefde kwijt. Ik heb nu zelfs een kleinkind,” vertelt Rhodora terwijl ze trots een foto laat zien. “Geweldig is het. Ook al word ik nooit oma via Samuel, de liefde die ik voor dit kleine ventje voel is enorm.”
Ik heb de kracht gekregen om hem hier op aarde los te laten
Nu, drie jaar na Samuels overlijden, durft Rhodora te zeggen dat het goed met haar gaat. Ze mist Samuel, maar kiest er ook bewust voor om te genieten. Rhodora: “Samuel genoot echt van het leven, dat zag iedereen om hem heen. Waarom zou ik dan niet meer willen leven? Ik weet zeker dat hij dat niet had gewild. Ik heb de kracht gekregen om hem hier op aarde los te laten. Je handen moeten leeg zijn om weer gevuld te raken.”
