Tyron verliest zijn moeder plotseling: 'Je leert ermee leven, je geeft het nooit een plekje'
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Tyron was in Amsterdam voor een afspraak toen zijn stiefvader hem belde. "Hou je telefoon even in de gaten," zei hij, "er is iets ergs gebeurd met je moeder." Twee minuten later volgde het tweede telefoontje: “Het is ernstig, kom naar het ziekenhuis in Enschede.” In het ziekenhuis aangekomen ziet hij zijn moeder aan allerlei slangetjes liggen. “Haar ziel was al weg.”
Tyrons moeder, Astrid, was voor hem geen gewone moeder. Bij haar kon hij zichzelf zijn. Ze gaf hem altijd het juiste advies en had met iedereen het beste voor. Tyron: "We hadden een hele hechte band en voor mij was zij een engel op aarde.”
Een van zijn mooiste herinneringen is een beeld dat hij nooit vergeet: zijn moeder in de woonkamer, salsamuziek op, helemaal in haar eigen wereld aan het dansen. Tyron: "Ik keek naar haar en dacht: wat mooi om mijn moeder zo te zien."
'Ineens werd mijn moeder duizelig'
Op 25 januari 2023 drinkt zijn moeder koffie bij een buurvrouw. Ineens wordt ze duizelig. Ze moet naar het ziekenhuis, daar blijkt dat Astrid tijdens het koffie drinken een hersenbloeding heeft gehad. Het is de start van een rollercoaster. “Mijn moeder lag in dat ziekenhuisbed met allemaal draadjes aan haar lichaam. Ze werd in leven gehouden omdat ze orgaandonor was. Ik geloof dat haar ziel al weg was. Mijn moeder was daar niet meer.”
“Die avond ben ik vaak langs haar kamer in het ziekenhuis gegaan. Ik heb ook nog tegen haar gepraat, toch ergens in de hoop dat ze dat nog heeft gehoord.” In het ziekenhuis krijgt Tyrons moeder uitvoerige hersenprikkeltesten en de dokter kijkt of ze ook zelfstandig kan ademen zonder de beademingsapparatuur. “Twee minuten nadat de kunstmatige beademing stop werd gezet hoorde wij de woorden van de dokter: gecondoleerd. Gevolgd door een stilte die met geen woorden te beschrijven is.”
Onderweg terug naar huis, breekt er iets in Tyron. Hij is gevoelig, zegt hij zelf, hij heeft vaker een traan gelaten. Maar zo had hij het nog nooit meegemaakt. Tyron: "Ik lag echt als een vaatdoek tegen mijn vrouw aan."
Zijn vrouw begreep hem. Zij is haar beide ouders al verloren. Ze hoefde niets te zeggen. Haar nabijheid, die stille herkenning, was precies wat hij die nacht nodig had.
De weken na het verlies van zijn moeder zijn verwarrend. Tyron vergelijkt het met liefdesverdriet; dat gevoel als je voor het eerst afgewezen wordt en niet weet waar je het moet plaatsen. Hij probeerde een psycholoog, op advies van zijn praktijkondersteuner, maar dat werkte niet voor hem. Tyron: "Ik geloof meer in zelfheling. In bewustwording van jezelf waar je staat, in plaats van dat je iemand anders daarvoor nodig hebt."
Wat wél voor hem hielp: bewegen, sporten, praten. Veel praten, zijn verhaal steeds opnieuw vertellen aan mensen die hem dierbaar waren. Tyron: "Hoe meer ik het verhaal vertelde, hoe makkelijker het werd."
En ook: zijn gezin. Zijn vrouw, zijn kinderen. Ze gaven hem structuur op de momenten dat hij die het hardst nodig had.
Zo'n twee, drie maanden na het overlijden begint Tyron zijn leven weer op te pakken. Niet omdat hij over zijn verdriet heen is, maar omdat hij inziet dat de wereld doorgaat. Mensen om hem heen gaan naar het terras en naar hunwerk. Ze gaan verder met hun leven. En hij moet dat ook, of hij dat nu wilde of niet.
Het zwaarste was, en blijft, dat hij nooit afscheid heeft kunnen nemen. Zijn moeder is in één keer gegaan. Tyron: "Ik heb nooit meer iets kunnen zeggen tegen mijn moeder. Ik had nog ontelbaar veel dingen willen zeggen, te veel om op te noemen. Maar sowieso had ik willen zeggen dat ik van haar houd.”
Mensen zeggen weleens: heb je het een plekje kunnen geven? Tyron herkent dat niet. Tyron: "Ik heb het verlies van mijn moeder geen plekje gegeven. Ik leer leven met het gemis en het verdriet.”
'Ik kan het gemis geen plekje geven, ik leer ermee leven'
Een maand na Astrids overlijden wordt dochter Charlie Astrid geboren. Haar naam is een eerbetoon aan Tyrons moeder. Hij is weer gelukkig.
Wat Tyron andere mensen in rouw wil meegeven: “Blijf niet thuis zitten. Ga erop uit. Loop een rondje door het bos. Meld je aan voor die sport die je al lang wilde doen. Voltooi kleine taken. En vertel de mensen om je heen hoeveel ze voor je betekenen, nu het nog kan. Je kunt ze niet te vaak zeggen hoeveel je van ze houdt.”
