Interview Greet Severs | ‘De steun die ik heb ontvangen na Jeroens dood, wil ik doorgeven aan anderen’
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
In 2004 komt Jeroen, de zoon van Greet Severs om tijdens een vredesmissie in Irak. Voor Greet verandert dat haar hele leven. Ze maakt een rouwproces van jaren door. Een gevecht, dat haar ook veel brengt.
“Zes weken na Jeroens vertrek naar Irak stonden er op zondagmorgen om 6.30 uur twee marechaussees voor onze deur. Ze belden ons uit bed en vroegen me: ‘Bent u de moeder van Jeroen Severs?'”, vertelt Greet Severs. Het was geen goed nieuws. Jeroen was er niet meer.
In de eerste week besefte Greet niet dat Jeroen was overleden, ze had het gevoel dat ze in een film was beland. “Als er mensen van Defensie langskwamen, dacht ik boos: “Heb je Jeroen gekend? Nee? Wat doe je dan hier? Je bent nu te laat.”
Greet heeft veel steun gehad aan de aalmoezenier en collega’s van Jeroen. “Deze mensen waren er gewoon voor me en ze luisterden. Ik had er zo’n behoefte aan om Jeroens naam te noemen en hem op die manier levend te houden.”
‘Het is aan buitenstaanders bijna niet uit te leggen wat je doormaakt’
Greet merk dat het lastig is om aan anderen uit te leggen wat het verlies van Jeroen echt voor haat betekent. “Ik wilde anderen ook niet steeds met mijn verdriet lastig vallen. Het is bijna niet uit te leggen aan buitenstaanders wat je doormaakt, daarom heb ik een lotgenotengroep opgericht. Dat gaf herkenning en dat hielp me ook.”
Na een jaar of zeven veranderde het rouwen voor Greet: “Ik ging weer wat meer om me heen kijken, kreeg meer energie en kon weer lachen. Soms loopt Jeroen als het ware naast me, dan is het goed. Soms zit hij ‘op mijn rug’, dan heb ik het zwaar.”
“Ik wilde dat het niet waar was, dat hij was overleden”
“Ik heb heel lang gestreden. Ik wilde dat het niet waar was, dat hij was overleden. Toen ik er in ging berusten, ging het beter. Dat was geen keuze, zo ging het gewoon.”
In 2012 is Greet een opleiding gaan volgen tot rouw- en verliesbegeleider. “Ik wilde iets met mijn ervaring doen en ook zien hoe ik er zelf instond. Je moet zelf door de pijn heen, maar je hebt mensen om je heen nodig, die je steunen en die je een klein beetje optillen. Die steun wil ik ook aan anderen geven. Ik ben nu rouwbegeleider bij ons in de Rooms-Katholieke kerk en ga voor bij uitvaarten.”
‘In oktober ga ik een reis naar Lourdes begeleiden’
“De Vereniging Nationale Bedevaarten heeft me gevraagd om in oktober 2017 een reis naar Lourdes te begeleiden voor ouders die een kind verloren hebben. Ik ben hier erg enthousiast over, want ik heb zelf gemerkt hoe goed het is om met lotgenoten je verhaal te delen en samen iets bijzonders te beleven.”
