Leestijd: 3 minDoor Boukje Canaan
Boukje Canaan is afscheidsfotografe en beschrijft voor Ik mis je de verhalen achter de prachtige foto’s die zij maakt. Boukje: ‘Ik zal je verklappen wat de dochter van Hans hier aan het doen is.’
Dit is duidelijk een uitvaartsetting, maar waarom heeft de dame haar schoenen uit? Of was je dat nog niet opgevallen?
‘Ze heeft letterlijk naar vaste grond onder haar voeten gezocht’
Ik zal je verklappen dat de dochter van Hans, de overledene, hier aan het zingen is voor haar vader. Ze heeft met beide handen de microfoon vast en ze heeft letterlijk naar vaste grond onder haar voeten gezocht. Ze wilde stevig staan om te kunnen zingen tijdens de afscheidsdienst. Achter haar zitten wel tweehonderd mensen naar haar te kijken en te luisteren.
Op het moment van fotograferen zit ik op mijn hurken, aan de zijkant van de eerste rij met de naaste familie. We zijn hier in een zaal van een kasteel, met veel ramen. De locatie werd gekozen omdat het zo bij Hans paste.
Marja, de vrouw van Hans, vond het schitterend dat waar gewoonlijk bruiloften in deze zaal gehouden worden, juist op deze dag ruimte was Hans. Het was tenslotte ook zijn geboortedag, deze dag van afscheid.
Vieren van het leven deed Hans maar al te graag. Er werd na de dienst geborreld in dezelfde ruimte. Een hele schare vrienden maakten een kring om de kist en proosten op het leven van hun ware vriend. ‘Vrienden voor altijt’, stond er zelfs op meerdere linten die aan de boeketten hingen. Eerst dacht ik nog dat er een spelfout gemaakt was, maar al snel begreep ik dat dit iets bijzonders moest zijn. Wat bleek; Hans schreef dit altijd onderaan iedere correspondentie met zijn vrienden.
Deze foto heeft een prominente plek in het album gekregen naast allerlei andere foto’s van deze bijzondere dag. Het fotoalbum helpt de weduwe bij het praten over het verlies van haar man. Het werkt als een hulpmiddel om het gewoon met elkaar te hebben over de overledene, wat voor sommigen zo lastig lijkt.
