Leestijd: 3 minDoor Bertine van de Poll
Het is bijna drie jaar geleden dat Bertine’s zoon, Daan, ziek werd en overleed. In deze blog beschrijft Bertine hoe ze voor het eerst na Daans overlijden met haar gezin op vakantie gaat. Het valt hen allemaal zwaar.
En dan is moment gekomen dat we voor het eerst op vakantie gaan naar het buitenland zonder Daan. We hebben er alle vier super veel zin in. Maar nu het steeds dichterbij komt, komen de vakantieprikkels binnen. Thijn moet ontzettend huilen omdat hij Daan zo mist en heel graag een foto mee wil nemen op vakantie. En hij zegt nu ook dat hij helemaal niet wil vliegen.
“Het voelt alsof we Daan thuis achterlaten”
Ik denk dat hij een gevoel van moeten loslaten in zich heeft. Dat heb ik namelijk ook. Het idee dat we Daan thuis achterlaten. Want zo voelt het namelijk. We stoppen een mooie foto in onze tas. De avond voor onze vakantie gaan we samen naar het graf van Daan.
We hebben bloemen meegenomen, mooie rode rozen. Rood, de kleur van de liefde voor Daan. En Daan hield zelf ook erg van rood. We hebben samen het graf van Daan netjes gemaakt. Ook heb ik geregeld dat mijn zussen een aantal keer naar Daan gaan. Zo voel ik me minder rot over het feit dat ik even niet kan gaan.
Als we weglopen komen de tranen, zoveel tranen omdat ik hem daar moet laten. Het lijkt wel alsof ik opnieuw afscheid moet nemen.
En dan is het ook de maand van Daans laatste dagen thuis. De laatste dagen dat hij nog kon lopen, praten en gezellig bij ons was. De laatste nachten dat hij in zijn eigen bedje heeft geslapen.
“Koningsdag was één van de favoriete dagen van Daan”
Maar ook de maand waarin de laatste foto van mijn drie kinderen die gemaakt is op Koningsdag. Op deze foto lijkt alles nog zo gewoon.
Koningsdag was één van de favoriete dagen van Daan. Die glimlach op de foto, zijn arm om Thijn heen. Als ik deze foto zie kan ik het gewoon niet begrijpen. Waarom? Het ging toch zo goed? Daar staat een prachtig kind. Onvoorstelbaar dat het zo snel is gegaan. Wat mis ik mijn mooie ventje!
We sluiten deze maand april met veel tranen, maar ik hoop ook met mooie vakantieverhalen. Daan vliegt vast met ons mee. Boven de wolken zijn we even heel dichtbij Daan. Ik zie dan vast even zijn mooie glimlach. Die glimlach ga ik proberen vast te houden.
