Birgit vraagt zich af: Help, ben ik gek aan het worden?

Ik ben gek aan het worden. Nou ja, ik vraag mij dus ernstig af of ik gek word.
Vrij snel na het overlijden van mijn moeder schoten mijn vader, zusjes en ik in de zesde versnelling. We moesten van alles regelen voor de condoleance en de begrafenis. En dat lukte ons wonderwel. Maar nu de begrafenis is geweest lijkt het wel of de helft van mijn hersencapaciteit is verdwenen. Ik herken mijzelf soms niet meer terug.

Chaos in mijn hoofd na het overlijden van mijn moeder

Kon ik voorheen op mijn werk meerdere projecten tegelijkertijd plannen en uitwerken. Tegenwoordig moet ik ’s ochtends op een briefje schrijven wat ik die dag ga doen (Lees ook mijn blog over weer aan het werk gaan na een overlijden). Vergaderingen kosten enorm veel energie omdat ik de helft van de tijd ergens anders ben in mijn hoofd. En als ik daar dan even uit kom, probeer ik de losse flodders aan elkaar te lijmen. Telefoongesprekken, idem dito.

Thuis gaat het mij al niet veel beter af. Mijn anders zo gestructureerde week is veranderd in een chaos. Zowel in mijn hoofd als in mijn agenda. Dubbele afspraak, geen afspraak, afspraak vergeten: ik maak het allemaal mee.

Ik huil regelmatig. Vooral in de auto, maar ook tijdens een rondje op de racefiets of een wandeling. Het ergste is dat ik het soms niet eens voel aankomen.

Ook schrik ik van de gekste dingen. Een auto die optrekt, een fietser die de hoek om komt en deur die dicht valt. Raar toch?

Ik praat tegen foto’s. Nou ja, alleen tegen de foto van mijn moeder. Ik zeg dat ik haar zo ontzettend mis en dat ik haar terug wil. Ik weet ook wel dat het niet kan. Maar ik wil het wel.

Ik loop naar de badkamer, keuken of slaapkamer, maar daar aangekomen ben ik vergeten wat ik daar ook al weer ging doen.

Ik word boos op mijn man, omdat het behangen niet lukt. Maar eigenlijk ben ik vooral boos dat ik met hem aan het behangen ben en niet samen met mijn moeder. Wij waren namelijk samen het behangteam. Samen waren wij er supergoed in.

Ik voel me ontheemd en verdrietig en blijf het liefst in bed liggen. Ik doe het niet, want ik wil gewoon weer een normaal leven!

Het gevoel gek te worden na een overlijden, is dat normaal?

Ik begin mij er toch zorgen over te maken dat ik zo vergeetachtig ben en anders reageer dan normaal. Word ik gek of is het een normale reactie op een heftige gebeurtenis? Ik schaam mij er ergens ook wel een beetje voor dat ik niet lekker functioneer. Het begrip van de mensen om mijn heen houdt ergens ook een keer op, denk ik dan.

Ik besluit om er over te praten met de bedrijfsarts. Zij vertelt mij dat het heel normaal is dat ik vergeetachtig ben en niet reageer zoals ik dat normaal zou doen. Ze vindt zelfs dat ik nog behoorlijk goed functioneer. Het stelt mij een beetje gerust.

Pas als ik het boek ‘je mag mij altijd bellen, 1001 dagen van rouw’ van mijn vader te leen krijg ervaar ik herkenning. Het boek is het persoonlijke verhaal van weduwe Karin Kuiper. Ik ben geen weduwe, ik heb mijn moeder verloren, maar toch zijn stukjes zoals hieronder uit haar boek heel herkenbaar voor mij.

“…vroeger had ik tenminste nog een geheugen en in logisch denken was ik de beste. Nu doe ik overal minstens drie keer zo lang over als voorheen. Het is chaos in mijn bovenkamer en in mijn huis…
…maak keer op keer een dubbele afspraak, zit geregeld verlaten op de bank terwijl ik word verwacht in de stad, bedenk mij onderweg naar een vriendin met een schok dat ik naar de tandarts had gemoeten…”

“Ik ben niet meer wie ik was. Kon ik voorheen tegelijkertijd koken, een gesprek voeren met Karel, afspraken onthouden en de afwasmachine uitruimen, tegenwoordig mag ik al blij zijn als ik één ding goed en volledig doe.”

Zo gaat het dus als iemand waarvan je zielsveel houdt overlijdt. Je wordt er anders van. En soms herken je jezelf niet eens meer terug. Dat hoort er schijnbaar bij. Misschien blijf ik altijd wel wat veranderd. Ik ben benieuwd.