Lucy (6) plant een herinneringsboom voor haar biologische moeder
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Wanneer Myrthe ernstige psychische problemen krijgt, worden adoptiezus Sonja en haar man pleegouders van Myrthes babydochtertje Lucy. Zes jaar later overlijdt Myrthe aan borstkanker. Samen met haar pleegmoeder (en tante) plant Lucy een herinneringsboom ter nagedachtenis aan Myrthe.
Sonja: ‘We planten een boom voor mijn adoptiezusje Myrthe, zodat er altijd een plek is voor Lucy om naar terug te gaan. Een plek waar de as van haar biologische moeder ligt en waar ze haar kan gedenken.‘
Wil je net als Sonja en Lucy ook een herinneringsboom planten? Dat kan via de button hiernaast.
Het gezin van Sonja en Erik is met vier zoons, in de leeftijd van negentien tot zes jaar, compleet. Totdat Myrthe -Sonja’s adoptiezus- vraagt of Sonja en Erik de zorg voor haar babydochtertje Lucy op zich willen nemen vanwege Myrthes psychische gesteldheid. Sonja: ‘Vanaf het moment dat Lucy geboren werd, was ik op slag verliefd op haar. Natuurlijk moesten we nadenken over zo’n ingrijpende vraag. Ook wilden we het bespreken met onze vier jongens. Maar tegelijkertijd was het duidelijk dat er maar één antwoord mogelijk was op Myrthes vraag…’
Sonja groeit zelf op met een biologische zus én met een adoptiezus en drie adoptiebroers. Ook nemen haar ouders regelmatig pleegkinderen op. Sonja: ‘Mijn ouders hadden ruimte genoeg in hun huis en liefde genoeg in hun hart voor een heleboel kinderen.’
Zusje Myrthe was anderhalf toen ze vanuit Haïti naar Nederland kwam en had al van jongs af aan te kampen met ernstige psychische problemen. Sonja: ‘Zeker vanaf haar puberteit was het moeilijk; Myrthe had een hechtingsstoornis, kreeg te maken met loverboys en vertrok al jong vanuit huis. Toch wist ze op eigen kracht een administratief diploma te behalen en kreeg ze haar eigen huis.
‘Ik maakte me zorgen om Myrthes psychische gesteldheid’
Op een gegeven moment raakte Myrthe zwanger. De vader was niet in beeld. Ik maakte me zorgen om haar psychische gesteldheid. Het blowen was overgegaan in harddrugsgebruik en ze ging met verkeerde mensen om. De rechterlijke macht besloot Myrthe onder toezicht te plaatsen en zo haar ongeboren kindje te beschermen.’
Myrthe bevalt vijf weken te vroeg van Lucy. Ze zit dan midden in een psychose. Twee weken na de geboorte van Myrthes dochtertje Lucy, wordt het meisje -vanuit het ziekenhuis- in een pleeggezin geplaatst. Myrthe begint te zwerven. ‘Soms overnachtte ze in de noodopvang, soms bleef ze een paar dagen in een afkickkliniek. Nooit met de intentie om af te kicken, maar om te douchen en een paar nachten goed te slapen. Op een gegeven moment werd ik zelfs gebeld dat ze naakt over straat liep.’
Lucy’s pleegouders vangen haar liefdevol op. Toch heeft Myrthe de wens dat haar dochter bij familie opgroeit en ze vraagt Sonja haar zes maanden oude baby in het gezin op te nemen. Sonja: ‘Van een echt jongensgezin kwamen we terecht in de wereld van glitters en My Little Pony. Erik en ik genoten ervan om een meisje te hebben. Ook de jongens waren direct dol op hun nieuwe zusje, maar het vroeg wel wat van ieders flexibiliteit. Ineens zaten we weer in een stramien van slaapjes en konden we niet zomaar meer op pad.
Terwijl wij als gezin volop bezig waren met het wennen aan de nieuwe situatie en al onze aandacht staken in het creëren van een veilige omgeving voor Lucy, verdween het contact met Myrthe naar de achtergrond. Het was voor mij simpelweg te veel om voor iedereen tegelijk te zorgen, dus mijn moeder en mijn andere zus ontfermden zich over Myrthe.
‘Myrthe had nog één wens: haar dochter zien’
In de jaren die volgden hebben Erik en ik een aantal keer geprobeerd om Myrthe en Lucy met elkaar in contact te brengen, maar dat mislukte keer op keer. De ene keer was Myrthe psychotisch, de keer daarop had ze drugs gebruikt. En ja, dan staat toch het belang van Lucy voorop. Het moest boven alles veilig zijn voor haar. En dat was het niet.’
Zo nu en dan belt Myrthe naar Sonja, meestal met warrige boodschappen. Zo vertelt ze dat ze slangen uit mensenhoofden ziet komen en zegt ze Sonja meerdere malen dat ze doodgaat. Ook weer in het voorjaar van 2019, als ze belt met de boodschap dat ze niet lang meer te leven heeft. Sonja: ‘Ik had geen idee in hoeverre dit de waarheid was, dus vroeg haar woonbegeleider om opheldering. Hij bevestigde haar verhaal: ze had uitgezaaide borstkanker, maar kon niets zeggen over termijnen of mogelijke behandelingen.
Myrthe had nog één wens: haar dochter zien. Erik en ik hebben aan Lucy -die toen bijna zes was- gevraagd wat zij zelf wilde. ‘Ja, dat wil ik wel’, was haar antwoord. Ze maakte een mooie tekening, we kochten een plantje en reden naar de psychiatrische instelling waar Myrthe woonde. Myrthe en Lucy praatten over koetjes en kalfjes. Het was de eerste en de laatste keer dat ze elkaar ontmoetten. Drie weken later overleed Myrthe op 26-jarige leeftijd.’
Sonja: ‘Lucy mocht een liedje kiezen voor Myrthes uitvaart. Ze koos Als het avond is van Suzanne en Freek. Dat vond ze een mooi nummer. Na de uitvaart zei ze: ‘Iedereen zat maar te huilen en ik niet. Dat is wel gek.’ Maar het gaat goed met Lucy. Ze is een vrolijke flapuit. Als ze ouder is, zal ze ongetwijfeld met vragen komen over haar moeder. Die zullen we beantwoorden. En met het planten van een boom, heeft ze in ieder geval een plek om naar terug te keren. Erik en ik hopen allebei dat ze net zo stevig zal staan en wortelen als deze boom.”
Wij jij ook een boom planten en op die manier iemand blijvend herdenken? Dat kan via Nederlandplantbomen.nl.
Tekst: Marieke Gouka
