Hermiens dochter (19) verongelukte: ‘Nu maak ik haar bucketlist af’

Op een vrijdagmiddag in juni krijgt Hermien tijdens haar werk een telefoontje van haar man. De paniek klinkt in zijn stem. ‘Hermien, je moet nu naar huis komen. Er is iets vreselijk mis met Iris.’ Vanaf dat moment is het leven van Hermien en haar gezin nooit meer hetzelfde.

Tattoo

Er prijkt een opvallende tatoeage op de enkel van Hermien (49). Iets waarvan ze dacht dat ze het nooit zou doen. ‘Mijn man is anti-tatoeages,’ benadrukt ze nog. Maar dat weerhoudt haar niet om vanuit Zeeuws-Vlaanderen naar Den Haag te rijden om een tattoo op haar lichaam te vereeuwigen: een takje waaruit een prachtige pioenroos bloeit.

Hermien zette een tattoo ter nagedachtenis aan dochter Iris.

Hermien zette een tattoo ter nagedachtenis aan dochter Iris.

Hiermee kan Hermien weer iets van haar lijst afvinken. Alhoewel, het is niet háár lijst, maar de bucketlist van haar dochter Iris (19).

‘Het is vreselijk mis met Iris’

In 2017 overlijdt Iris plotseling door een noodlottig auto-ongeluk. Als Hermien de bucketlist van haar dochter ontdekt, weet ze: deze bucketlist moet af. ‘Ik ben er als een blind paard mee gestart. Ik doe het voor Iris. En voor mij is het een stukje verwerking, een reis door haar leven.’

Telefoontje

Hermien Hinneman kan het zich nog goed voor de geest halen. Op die bewuste vrijdagmiddag is ze aan het werk als rij-instructrice in Zeeuws-Vlaanderen wanneer ze een telefoontje krijgt van haar man. Het is mis. ‘Hermien, ik ben bang. Er is iets vreselijks met Iris.’ Na dat telefoontje neemt ze het stuur over van haar leerling en spoedt zich naar huis.

‘De politie zegt dat Iris is overleden’

Onderweg belt ze nogmaals naar huis. Haar zoon (15) neemt de telefoon op. ‘Ik mag het niet door de telefoon zeggen van de politie’, zegt hij met gebroken stem. Zo kalm mogelijk vraagt ze haar zoon om de waarheid te vertellen. Dan klinkt de verpletterende boodschap: ‘Ma, ze zeggen dat Iris is overleden.’

Nachtmerrie

Als Hermien thuiskomt, bevestigt de politie waar Hermien bang voor was. Iris is betrokken geraakt bij een ongeluk op de snelweg en heeft het als enige van de inzittenden niet overleefd. Haar vriend is afgevoerd met een traumahelikopter en de bestuurder heeft nagenoeg niets. ‘Een nachtmerrie, de grootste angst van iedere ouder,’ verzucht Hermien.

In een waas pakt Hermien haar spullen en vertrekt met man en zoons naar Breda, naar het uitvaartcentrum waar Iris is heengebracht. Hermien: ‘We moesten naar Iris! En we wilden weg zijn voordat de tamtam hier op gang kwam en de telefoon roodgloeiend stond.’

Plaats van ongeval

Onderweg staat de mobiele telefoon inderdaad roodgloeiend, maar geen van allen nemen ze op. Dan belandt de familie in de file. Schrijnend genoeg is het de file die is veroorzaakt door het ongeluk waar Iris bij betrokken was. De familie rijdt met de auto langs de plaats van het ongeval. Hermien: ‘Ik zag de oranje zeilen en afzetlinten nog liggen… De stilte in de auto was oorverdovend. Heel onwerkelijk.’

In het uitvaartcentrum wil Hermien het liefst meteen naar Iris, maar een medewerker houdt haar tegen. Vriendelijk, maar duidelijk vertelt hij waarom dat niet verstandig is. Hermien zucht. ‘Iris was zodanig beschadigd dat de aanblik van Iris voor ons gezin traumatisch zou zijn geweest.’

‘Ik zag de oranje zeilen nog liggen op de plek waar Iris is verongelukt’

Als de familie eindelijk naar Iris toe mag, volgt het keiharde besef. ‘Een heel emotioneel moment. Mijn prachtig mooie kind lag daar in vreemde kleren. Haar huid voelde koud, haar haartjes keurig gewassen. Ze lag er vredig bij. Het was onmiskenbaar onze lieve Iris. Ik hoopte dat ze op zou staan, terug zou praten en zou zeggen: “Grapje!” maar dat gebeurde niet,’ blikt Hermien terug.

Vrienden, buren en familie van het gezin maken het huis gereed voor Iris’ thuiskomst. Ze trekken de woonkamer leeg om plaats te maken voor de kist, ze ruimen de tuin op en schikken bloemen ter decoratie. Hermien: ‘Een dag later lunchten we met z’n allen. Ik zie ons nog zitten; in een grote kring om de kist heen met een boterham in de hand, terwijl we herinneringen ophaalden aan haar laatste weken.’

‘Haar huid voelde koud, haar haartjes keurig gewassen’

Volkswagenbusje

In de voorbereiding naar de uitvaart besluit het gezin dat het afscheid van Iris persoonlijk en karakteristiek moet zijn. ‘Geen lijkauto met zwarte vlaggen, maar een stijlvol volkswagenbusje geregeld door vrienden. Op z’n Iris, geheel in haar stijl.’ En zo geschiedt.

De tekst gaat verder onder de foto.

Het gezin rijdt met Iris achterin naar de uitvaart.

Het gezin rijdt met Iris achterin naar de uitvaart.

Het is de warmste week van 2017 en de Zeeuwse stranden en bijbehorende strandpaviljoenen zitten bomvol, maar het favoriete paviljoen van de familie stelt zijn locatie beschikbaar voor het afscheid van Iris. Iedereen die wil, schrijft een persoonlijk afscheidsbericht op de kist. Vrienden zoeken muziek uit voor de rouwdienst.

Afscheid

Op de dag van het afscheid rijdt Hermien met haar man en kinderen in het volkswagenbusje naar het strand. Hermien: Mijn man reed, ik ernaast en de jongens achterin bij Iris. Haar laatste ‘strandfeest.’ Geen koffie met cake, maar met wijn en tapas. Wederom op z’n Iris. Dat verdiende ze.’

Ook de grafsteen van Iris is karakteristiek. Hermien ontwerpt ‘m zelf, samen met haar gezin en goede bekenden. Het graf – tevens gemaakt door familie – is groot en zwaar, maar veel mensen staan klaar om te helpen. Hermien: ‘De ene vriend had een grote kar en de andere kennis een kraan om het gevaarte te verplaatsen. We stonden met onze dierbaren op de begraafplaats toen de steen geplaatst werd. Kippenvel als ik daaraan terugdenk.’

Vrienden en familie plaatsen het graf voor Iris.

Vrienden en familie plaatsen het graf voor Iris.

Voluit leven

In de periode na de begrafenis beseft Hermien pas hoe rijk het leven van Iris is geweest. Hermien: ‘Veel rijker dan we dachten. Soms denk ik: het is maar goed dat Iris zo voluit leefde. Ze had gewoon te weinig tijd. Ik moest haar soms behoeden voor een burn-out, ze haalde alles uit het leven. Dat geeft wel troost.’

‘Het leven van Iris was veel rijker dan we dachten’

Een aantal maanden na het overlijden van Iris nodigen Hermien en haar gezin vrienden van Iris uit om een biertje te komen drinken. Ter nagedachtenis. Hermien: ‘De jeugd had daar behoefte aan, en wij eigenlijk ook. We noemden het ‘een biertje voor Iris’. Op die avond heb ik wat spulletjes van Iris uitgedeeld aan haar vriendinnen. Dat voelde goed, wij zijn immers niet de enigen die haar missen.’

‘Wij zijn niet de enigen die Iris missen’

Rouwen

Ondanks alle mooie momenten met de mensen om haar heen, valt het rouwen Hermien zwaar. ‘Mijn boodschappen liet ik bezorgen, want in de supermarkt was ik op m’n hoede. Bang om in te storten als iemand me aansprak. Met yoga en pilates ben ik gestopt; het was geen ontspanning meer. Ik herinner me de eerste keer dat iemand vroeg hoeveel kinderen ik had. Ik kon geen antwoord geven.’

Hermien is meer op haar gemak onder de jeugd. ‘Jongeren durven vragen te stellen, ze zijn eerlijk en onbevangen. Als ik rijles geef, hebben we de mooiste gesprekken. Soms moet ik een traantje wegpinken. “Sorry hoor, die krijg je er gratis bij!” zeg ik dan. Eerst schaamde ik me voor mijn verdriet tegenover mijn leerlingen, maar ik heb geleerd dat het erbij hoort. Door me kwetsbaar op te stellen krijg ik mooie dingen terug.’

Trots

Als Hermien haar dochter beschrijft, klinkt trots in haar stem. ‘Ze was een karaktertje. Ze wilde graag naar het Grafisch Lyceum in Rotterdam. Maar ze was pas zestien en ik vond haar te jong om op kamers te gaan. Mijn man vond dat ze beter iets anders kon studeren. Maar Iris had een eigen wil.’

Toen iedereen dacht dat Iris gezellig een middagje ging winkelen met een vriendin, deed ze stiekem toelatingsexamen in Rotterdam. Weken later lag er ineens een envelop op de mat. Hermien: ‘In de brief stond dat ze was aangenomen voor de opleiding. Per jaar zijn er 3000 aanmeldingen, waarvan er maar enkele honderden worden toegelaten. Voor Iris een droom die uitkwam.’

Bucketlist

En zo krijgt Hermien de bucketlist van Iris in handen. Meteen denkt ze: ‘Dit moet ik afmaken.’ Iris had al een aantal dingen afgestreept – een tripje naar Berlijn, naar de dierentuin – maar er waren een aantal wensen nog onvervuld.

Een colorrun lopen bijvoorbeeld; een hardlooptocht waarmee deelnemers met kleurpoeder worden ondergedompeld. Hermien: ‘Ik had nul conditie. Ik ben in april gestart met oefenen, en in september liep ik de colorrun van vijf kilometer.’ Dan een skydive. Ook dat heeft Hermien inmiddels afgevinkt.

Na veel oefenen lukt het Hermien om de colorrun te lopen.

Na veel oefenen lukt het Hermien om de colorrun te lopen.

Piercing

Op dezelfde bucketlist stond ook dat Iris graag een piercing wilde. Hermien schiet in de lach. ‘Na het ongeluk kregen we Iris’ persoonlijke spulletjes terug. Er zaten oorbellen in, maar ook een ander ringetje dat ik niet herkende.’ Hermien pauzeert even en grinnikt. ‘Had ze stiekem een piercing laten zetten terwijl ik er niet van wist.’ Liefkozend: ‘Tja, ze is en blijft een karaktertje hè. Ik ben blij dat ik de piercing van de lijst kon afstrepen zodat ik het zelf niet hoefde te doen.’

Wat er nog wel op de bucketlist staat? Zitten op een rooftop (hoog dakterras), een lange roadtrip, een ritje in een limousine en naar een zonsopkomst kijken. Hermien heeft geen haast om de wensen te vervullen. ‘Ik wil er mooie momentjes van maken. Het moet speciaal blijven.’

Bekijk ook