Yvonne (21) verloor haar ouders: “Ik voel me niet altijd begrepen”
Ik mis je, zaterdag 20 juni
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, zaterdag 20 juni
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Als jong meisje verliest Yvonne haar moeder. Ze blijft achter met haar vader, maar dan gebeurt waar Yvonne zo bang voor was. Haar vader krijgt de diagnose endeldarmkanker en overlijdt ook. “Soms ben ik jaloers op het feit dat vriendinnen thuiskomen bij een gezin en dat er eten voor hen klaarstaat.”
Triggerwarning: zelfdoding
Yvonne: “Mijn moeder is overleden toen ik twee en een half was. Ik heb eigenlijk geen herinneringen aan haar, alleen verhalen van anderen.” De moeder van Yvonne is mentaal ziek en stapt zelf uit het leven. Het is voor haar vader een enorme klap. “Het heeft mijn vader stiller gemaakt”, vertelt Yvonne. “Hij was rustiger en meer op zichzelf geworden.”
Yvonne kon goed met haar vader praten, vertelt ze: “Voornamelijk als ik vragen stelde. Hij begon niet zelf met praten. Hij is in 2023 ziek geworden. Het heeft best wel eventjes geduurd voordat we het daar over konden hebben.”
Yvonne: “Ik zei altijd tegen mijn vriendinnen: ‘Mijn grootste angst is dat er iets met mijn vader gebeurt.’” Dan komt haar grootste angst uit. Haar vader voelt zich niet fit en besluit naar de huisarts te gaan. “Een week later ging ik hem ophalen uit het ziekenhuis”, vertelt Yvonne. “We moesten op gesprek komen. Toen zei ik al tegen hem: ‘Dit is niet goed.’”
Ik heb tot het laatste moment voor mijn vader gezorgd
De vader van Yvonne blijkt endeldarmkanker te hebben. Yvonne: “Hij is behandeld en heeft bestraling en chemotherapie gehad. Hij ging fysiek achteruit, maar ook mentaal was mijn vader niet meer de vader die ik kende. Hij reageerde vaak vanuit frustratie en boosheid. Niemand anders mocht hem helpen behalve ik. Aan de ene kant was dat heel mooi, maar aan de andere kant was het voor mij ook heel zwaar. Tot het laatste moment heb ik voor mijn vader gezorgd terwijl ik ook nog stage liep, naar school ging en vriendinnen had.”
De vader van Yvonne overlijdt en ze blijft alleen achter. “Het is soms eenzaam”, vertelt ze. “Ik probeer het er met vriendinnen over te hebben, maar onze levens zijn zo verschillend. Dat is soms wel lastig en frustrerend. Ik voel me niet altijd begrepen. In mijn achterhoofd weet ik dat ze het niet kunnen begrijpen, dus daar moet ik mee leren omgaan. Ik ben ook blij voor ze dat ze niet zelf in zo’n situatie zitten. Mijn vader heeft gezegd: “Met jou komt het wel goed.” Dat geeft heel erg hoop.”
Denk jij aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praten helpt. Neem 24/7 gratis en anoniem contact op met 113 suïcidepreventie via 0800-0113 of chat op 113.nl.
