'We stuurden elkaar nog berichtjes op oudejaarsdag. Op 2 januari zou hij stamppot komen eten'

“Kerstavond is bij ons familieavond, dat hebben we nog samen gevierd. De dag erna ging Jasper met zijn vriendin naar Berlijn. We stuurden elkaar nog berichtjes op oudejaarsdag: op 2 januari wilden ze hutspot en boerenkool komen eten”, vertelt Yvonne. Jasper is een energieke jongeman die toekomstplannen maakt met zijn vriendin, erg close is met zijn broer Jeroen en graag bij zijn ouders is. Dat hij zomaar ineens overlijdt, is voor iedereen om hem heen onvoorstelbaar.

“Dat tijdstip, tien voor half acht, zit in mijn geheugen gebeiteld”, zegt Hans. “Je denkt: dit kan niet waar zijn. Je weet dat het zo vaak gebeurt, maar denkt: niet bij ons.”

Echt pech

Jasper is in de oudejaarsnacht opeens in elkaar gezakt. De Duitse autoriteiten nemen zijn lichaam mee voor onderzoek en zijn ouders en vriendin mogen niet bij hem.  Achteraf blijkt dat hij een hartstilstand heeft gehad, veroorzaakt door een virus op zijn hart. “De cardioloog zei: ‘Sorry, het is écht pech.”

Het duurt nog een week voor Jaspers lichaam terug mag naar Nederland. “Dan sta je op 2 januari een plek uit te zoeken voor de begrafenis van je eigen zoon. Het is een wond die nooit meer dichtgaat.”

Sociaal en gezellig

Jasper was een makkelijk kind, naar wie zijn ouders weinig omkijken hadden. “Hij was gezellig, heel sociaal en serieus in zijn werk."

Ze koesteren de herinneringen die ze samen hebben: de Vierdaagse lopen, een rondreis door Amerika, samen verbouwen en ook de hechte band tussen Jasper en zijn oudere broer. Foto’s van die bijzondere momenten zijn nu verzameld in een herinneringsboek.

'Je weet dat het zo vaak gebeurt, maar denkt: niet bij ons'

Drie dagen nog ligt Jasper in zijn ouderlijk huis, waar Yvonne elke ochtend vroeg bij zijn lichaam gaat zitten. “Ik las hem de kaarten voor die we kregen, ik zong liedjes van vroeger. Hij was niet veranderd, hij was gewoon Jasper.”

De waarheid ontkend

Hans kan de waarheid niet onder ogen zien: “Ik heb het ontkend. Ik zat op tien meter afstand en wilde niet kijken, ik wilde de bevestiging niet dat hij dood was. Maar het was hem wel. Toen ben ik ook gebroken.”

Sinds het overlijden van Jasper, vijftien jaar geleden, zijn de feestdagen beladen dagen voor Hans en Yvonne. “Het eerste jaar na zijn overlijden probeerden we nog een familiedag te maken, maar ik heb de hele dag zitten huilen”, vertelt Yvonne. “Nu gaan we elk jaar samen naar een mooi hotel, waar we ons aan alles kunnen onttrekken als het even niet gaat. Dat werkt voor ons het beste.”

Ruimte geven

De eerste dag van het jaar is voor de familie een herinneringsdag, waar ze samen naar Jaspers graf gaan, herinneringen ophalen en een gedicht lezen. “De eerste tijd was ik het liefst de hele dag op de begraafplaats”, vertelt Yvonne. “Hans had dat minder, daarin hebben we elkaar de ruimte gegeven. We vinden het stoer van onszelf dat dat ons lukt, want is het heel veel wat je draagt.”

Hun band met Jaspers vriendin is goed en Hans en Yvonne zijn dankbaar voor hun leven nu. “Er is een scheiding tussen ‘daarvoor’ en ‘daarna’. We waren met z’n vieren en niet los van elkaar te zien. Toch zijn we dankbaar dat we plezier kunnen hebben en genieten van het leven met onze kinderen en kleinkinderen.”

'We vinden het stoer dat het ons lukt elkaar de ruimte te geven, want is het heel veel wat je draagt'

In de uitzending van vrijdag 26 december vertelden Hans en Yvonne bij het bijzonder vormgegeven graf van Jasper hun verhaal. Kijk hier naar deze aflevering.