'De ene week stond er een kist in de kamer, de week erna werd er een box neergezet'
Ik mis je, zondag 18 januari
Leestijd: 3 min
Ik mis je, zondag 18 januari
Leestijd: 3 min
Tienerzussen Geraldine en Nelleke bereiden zich samen met hun moeder voor op de komst van Nellekes kindje. Maar dan overlijdt hun moeder plotseling. "Ze zou bij de bevalling zijn had het kamertje voor de baby al klaargemaakt."
Terwijl de vader van de meisjes doordeweeks weg is, hij werkt op een kotter, zorgt moeder Karina voor het reilen en zeilen thuis op Urk.
“Ze was een lieve moeder, sociaal, zorgzaam en pittig in de goede zin. Ze was er altijd voor ons; niet alleen fysiek, je kon altijd bij haar terecht”, vertelt Geraldine. “En ze was een biddende moeder. Als ik ’s ochtends vroeg beneden kwam, zat ze met haar handen gevouwen op de bank. Dat hoorde helemaal bij haar.”
Haar zus Nelleke beaamt dat. “Ik was jong zwanger, op mijn zestiende, ik zat nog op school. Daar maakte moeder zich grote zorgen om. Maar later begon ze ook naar de komst van het kindje uit te zien. Ze zou bij de bevalling zijn en maakte het kamertje voor de baby klaar.”
Maar Karina zal haar kleinkind nooit leren kennen. Ze krijgt ineens hevige rugpijn, maar de artsen vinden geen oorzaak. Enkele dagen later krijgt ze een maagbloeding. “Ik werd gebeld door mijn zus, er was paniek. Mijn moeder werd gereanimeerd. Ambulancemedewerkers hebben geprobeerd haar te reanimeren, maar dat is niet gelukt.”
Geraldine en Nelleke zijn 12 en 16 jaar oud als ze hun moeder begraven.
Drie weken na Karina’s overlijden, bevalt Nelleke van een dochtertje. “We wisten dat het een meisje zou worden. We hadden al een naam bedacht, maar ik zei tegen mijn man: ‘de naam gaat veranderen’.” Het meisje wordt vernoemd naar haar oma.
De weken na de bevalling verlopen voor Nelleke in een waas: "Dood en leven liggen zo dicht bij elkaar: De ene week staat er een kist in de kamer, de week erna wordt er een box neergezet.”
We hadden al een naam voor ons kindje bedacht, maar ik zei tegen mijn man: ‘die naam gaat veranderen’
Ondanks het gemis van hun moeder, brengt de komst van de baby de zussen veel troost. “Karina is mijn tante-zeggertje en mijn zonnestraaltje”, vertelt Geraldine. “Ze heeft ons door die tijd na het overlijden heen gesleept. Zo heeft het moeten zijn.”
Kijk hier naar de aflevering waarin de zussen hun verhaal vertellen.
