Leestijd: 3 minDoor Petra Walinga
‘Sinds Laura overleed in november wordt mijn leven beheerst door de rouw om haar. Het heeft me helemaal in bezit genomen. De rouw is diep en is er altijd. Er is weinig ruimte voor iets anders en het eist bijna alle energie op die ik heb.’ Met deze woorden begint Petra haar blog. Toch vraagt ook de datum 24 juni om speciale aandacht…
Toch is er de laatste weken iets waardoor ik mijn aandacht ergens anders op moet richten: 24 Juni, de geboortedag van Lennard. Zestien jaar geleden werd Lennard geboren en voor de zevende keer is het niet meer zijn verjaardag maar een gedenkdag. De eerste jaren die dag doorbrengen waren het moeilijkst. Wat een feestdag had moeten zijn werd een dag van gemis, maar gaandeweg leerde ik om er een speciale dag van te maken. Om terug te denken aan mijn lieve ventje, met mooie herinneringen, met een lach en een traan.
Nu die dag er aan komt, maar ook Laura overleden is, merk ik dat hij anders zal zijn dan de afgelopen jaren. De rouw om Laura is nog groot en vers. Het verdriet om haar overheerst. Zó sterk, dat de rouw om Lennard stil lijkt te staan, om voorrang te geven aan het verdriet om Laura. Het is te veel om om twee kinderen tegelijk te moeten rouwen. Ik had nooit gedacht dat er iéts groter zou zijn dan het overlijden van mijn kind, van Lennard. Maar dat bleek er toch te zijn: De impact van het sterven van Laura.
Toeleven naar de geboortedag van Lennard maakt dat ik gedwongen word om de rouw om twee kinderen samen op te laten gaan. Ik vraag me af hoe ik dat moet doen. Rouwen om één kind is al een enorme klus, hoe krijg ik die twee processen bij elkaar in mijn hoofd? Als ik daar aan denk, word ik dol van alle gedachten en gevoelens die komen. Het is zóveel bij elkaar dat het van binnen één grote chaos wordt waarin ik geen begin of eind kan vinden.
Toch moet ik die dag en de weken daaromheen door gaan komen. Zoals in de afgelopen jaren zal 24 juni Lennards dag zijn, maar dit jaar zal het onvermijdelijk zijn dat ook Laura een grote rol zal spelen. Ik wil proberen het los te laten om die dag van tevoren in te vullen. En te laten komen wat komt. Ik heb al genoeg aan elke dag op zich, en probeer me niet te veel bezig te houden met hoe het op die dag moet gaan.
De eerste geboortedag van Lennard, terwijl ook Laura hier niet meer is. Het zal me niet lukken om het rouwen om die twee te scheiden en het zal me niet lukken hen apart te gedenken. Wat zal het een rare en verwarrende dag zijn. Als ik naar Lennards grafje zal gaan om bloemen te brengen, zal ik ook bij Laura’s plek staan en aan haar denken. Omdat het rouwen om twee kinderen niet samen kan, maar ook niet apart.
