Monique en Yonna Moen verliezen hun man en vader na lange lijdensweg
Ik mis je, vrijdag 6 maart
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, vrijdag 6 maart
Leestijd: 3 minDoor Iris Versluis
Yonna (6) zit samen met haar moeder Monique in het gras bij een graf. Yonna heeft een tekening vast. Ze legt uit: “Het is een tekening voor papa. Dit is mama en dit is papa met krukken.” Monique glimlacht. Arthur, haar man, overleed in december 2022 aan kanker. Richting het einde van zijn leven liep hij op krukken, later zat hij in een rolstoel. Yonna: “Ik mocht bij hem op schoot, of achter op de rolstoel staan.”
Monique en Arthur ontmoeten elkaar in 2006 op een missionaire woongroep. Monique: “Bij een buurtfeest raakten we in gesprek. Over het leven, wat we belangrijk vonden en onze dromen. Dat klikte. Daarna hebben we besloten om elkaar beter te leren kennen.” De eerste date was geen normale date. “We gingen naar de Daniel den Hoedkliniek voor een controle”, vertelt Monique. “Arthur had namelijk een verleden met kanker.”
Arthur kreeg op zijn zeventiende zaadbalkanker. Doordat hij dit lang voor zich hield, was het al uitgezaaid. Monique: “Toen was het al spannend of hij het ging halen of niet.” Arthur komt er bovenop en moet jarenlang revalideren. Monique: “In de revalidatietijd leerden we elkaar kennen.”
In 2013 gaat het helaas weer mis. Monique en Arthur zitten samen op dansles, maar het valt Monique op dat Arthur veel zweet. Monique: “Ik maakte nog een grapje: we doen het gewoon voor ons plezier, maak je er niet te druk. Achteraf bleek het te maken te hebben met lymfklierkanker. Hij kreeg een gezwel in zijn nek dat bleef groeien. We zijn toen gestart met een traject waarin hij negen maanden chemotherapie kreeg. Dat sloeg aan.”
Arthur begint met herstellen, totdat er op een andere plek in zijn buik iets wordt gevonden. “Het was oud weefsel van de eerste keer”, vertelt Monique. “Dat hebben ze destijds niet operatief kunnen verwijderen. Door de behandeling is het weer gaan groeien.”
Terwijl het leven van Monique en Arthur steeds opnieuw in het teken staat van ziekte en herstel, komt er ook iets heel moois in hun leven: de geboorte van hun dochter Yonna. Ondanks de vruchtbaarheidsproblemen van Arthur als gevolg van de zaalbalkanker, wordt zijn toch geboren.
Monique: “Ik wilde van jongs af aan al moeder worden. Yonna was echt een zegen en een enorm groot cadeau. Haar naam betekent: God is genadig. Zo hebben we het ook altijd ervaren.”
Toch gaat Arthur zijn gezondheid steeds verder achteruit. Hij raakt verlamd en beland in een rolstoel. Het stervensproces van Arthur duurt lang. Monique: “Het was een lijdensweg. Hij had zelf al gezegd dat hij bang was dat hij moest lijden. Alsof hij aanvoelde dat het ook zo zou zijn.” De familie van Monique en Arthur slaapt in die periode bij hen in huis om maar zo dicht mogelijk bij Arthur te zijn. Monique: “Daar ben ik blij om. Ik kan soms niet uitleggen wat ik heb gezien en meegemaakt. Maar zij waren erbij en we hoeven het elkaar niet te vertellen. Het is daarnaast fijn dat ik Yonna heb. Als ik haar niet had gehad, weet ik niet hoe ik erbij had gezeten.”
Gratis gesprekskaartjes over rouw
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop. eo.nl/gesprek-rouw
