
Leestijd: 1 min
Dit gedicht gaat over de blijvende, voelbare band tussen moeder en dochter, zelfs op momenten van gemis. Het benadrukt hoe liefde zelfs de dood overstijgt en voor altijd voortleeft.
Tussen ons blijft altijd een brug
die mij laat stromen boven water.
Waar ik zonder grond kan aarden;
zolang ik jou haal,
val ik niet in dalen.
Ik pieker nu steeds vaker;
vroeger kwam je mij dan halen,
nu laat je me falen.
In elk doel wil ik jou het liefst behalen,
verbeeld ik jou lachend aan de overkant,
want stappen zet ik door jouw kracht.
Als de afgrond naar mij grijpt,
breek je even door mijn wolken.
Ook nu je onbereikbaar bent,
ben je het licht dat ik zal volgen.
Zelfs de dood is niet groot genoeg
om onze liefde te vertolken.