Maxine (21) overlijdt na strijd met autisme en anorexia: ‘Ze vroeg of we haar wilden laten gaan’
Ik mis je, vrijdag 20 maart
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, vrijdag 20 maart
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Maxine is nog maar 21 jaar wanneer haar moeder Desiree en haar tweelingzus Sophie afscheid van haar moeten nemen. Na jaren van strijd met autisme en anorexia wordt zij naar huis gehaald, waar haar familie haar met liefde verzorgt tijdens haar laatste levensdagen.
“Maxine was een prachtige, liefdevolle, goedverzorgde jonge dame met intense liefheid in zich”, vertelt moeder Desiree. “Maar ze was haar hele leven al wat gevoelig. Uiteindelijk is er vastgesteld dat ze PDD-NOS had, een vorm van autisme. Ze vond de buitenwereld moeilijk te begrijpen.”
De PDD-NOS van Maxine zorgt voor een ingewikkelde relatie met haar tweelingzus Sophie. “Als ik zeg dat ik een tweeling ben, zeggen mensen vaak dat we dan close zouden moeten zijn”, vertelt Sophie. “Bij ons was het een beetje anders. Hoe ouder we werden, hoe lastiger het leven werd voor haar.”
Desiree: “Het voelde voor haar alsof ze er niet bij hoorde, mensen haar niet begrepen en zij mensen niet begreep.” Maxine ontwikkelt een eetstoornis. “Ze kreeg anorexia. We hebben daar zij aan zij tegen gestreden. Ze heeft echt heel erg haar best gedaan om het te overwinnen en is op veel plaatsen in Nederland opgenomen.”
'Ik heb heel egoïstisch gevraagd of ze er niet mee wilden ophouden, ik kon haar niet missen'
Tijdens de opnames krijgt Maxine dwangvoeding toegediend. Desiree: “Je krijgt een sonde in je neus en er worden spuiten gepakt waar de sondevoeding in zit. Degene die dwangvoeding krijgt wil geen dwangvoeding en gaat ervandoor. Uiteindelijk wordt zo’n iemand door vier man vastgepakt en een vijfde persoon dient de dwangvoeding toe. Ik heb heel egoïstisch gevraagd of ze er niet mee wilden ophouden. Ik kon haar niet missen.”
Maxine legt zich er na een tijdje bij neer dat ze dwangvoeding krijgt en even gaat het beter met haar. Totdat ze na een aantal incidenten op de IC belandt en de draad niet meer kan oppakken.
'Er stond in dat ze moegestreden was en niet meer kon'
“Tijdens een overleg met artsen en psychologen kregen we een brief van Maxine voorgelezen”, vertelt Desiree. “Het was hartverscheurend, maar er stond in dat ze moegestreden was en niet meer kon. Ze vroeg of we haar wilden laten gaan. Ik barstte in tranen uit. Wie ben ik om nu te bepalen dat zij door die angst heen moest gaan?”
De familie haalt Maxine naar huis, waar Sophie erop staat de zorg voor Maxine op zich te nemen. Sophie: “Ik heb haar veel gewassen en verzorgd en gekeken naar wat voor haar fijn was. Dat deed ik niet omdat dat moest, maar omdat ik het wilde en omdat ze het verdiende. Dit was het laatste wat ik nog voor haar kon doen.”
'Ik zag liefde tussen de twee meiden'
Desiree: “Juist omdat hun relatie soms zo ingewikkeld was, was het zo prachtig om te zien hoe vanzelfsprekend Sophie de zorg overnam van de verpleegkundige en Maxine liefdevol verzorgde. Niets was te veel. Ik zag liefde tussen de twee meiden.”
Desiree zit één van de laatste nachten aan het bed van Maxine: “Ze was niet helemaal meer bij bewustzijn. Ze zei: ‘Dankje, mama.’ Met andere woorden: dankje, dat je me hebt laten gaan. Dat zal ik nooit vergeten.”
Kijk hier naar de aflevering waarin Desiree en Sophie vertellen over Maxine.
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop.
