Mariëlles opa raakte op zee vermist bij de watersnoodramp: ‘Hij wist: we zijn reddeloos verloren’
Podcast Verdwenen, seizoen 2, aflevering 3, Andries
Leestijd: 3 min
Podcast Verdwenen, seizoen 2, aflevering 3, Andries
Leestijd: 3 min
Kapitein Andries Penning is 28 jaar als hij in de winter van 1953 met zijn schip ‘De Westland’ uitvaart. Hij vaart een storm tegemoet die met het uur heviger wordt en steeds moeilijker te trotseren is. “Er moet een moment zijn geweest waarop hij wist: dit is het einde,” vertelt zijn kleindochter Mariëlle. Jaren besluit ze uit te zoeken wat er met haar opa is gebeurd.
De weergave van Spotify vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Een winterstorm op zee is niet ongewoon. Maar deze storm houdt uitzonderlijk lang aan. Zo’n dertig uur probeert Andries zijn schip door het geweld van wind en water te loodsen. “Het schip was oud en had geen communicatieapparatuur om contact met de wal te leggen. Er moet een moment zijn geweest waarop mijn opa wist: het maakt niet meer uit wat ik doe - we gaan nu een heel vervelende verdrinkingsdood tegemoet.
Mariëlle probeert zich voor te stellen wat haar opa gevoeld moet hebben. “Boosheid, frustratie, angst. Misschien dacht hij: ‘Door mijn keuzes zullen er nu acht mannen verdrinken.’ De stuurman, machinisten, matrozen en de kok. De jongste aan boord was zeventien jaar.”
‘Mijn oma brulde het uit van verdriet, zo herinnert mijn vader zich’
Op 2 februari had Andries in Engeland moeten aankomen. Dat gebeurt niet. Enkele weken later wordt de Westland officieel als vermist opgegeven. De zus van Andries brengt het nieuws aan Corrie, zijn vrouw. Mariëlle: “Mijn vader herinnert zich dat ze het uitbrulde van verdriet. Mijn oma is er nooit overheen gekomen. Zij bleef achter, met drie jonge kinderen. In plaats van te kunnen rouwen, belandde ze direct in armoede. Weduwenpensioen bestond nog niet. Pas zeven jaar later kon Andries officieel doodverklaard worden.”
‘De pijn zat veertig jaar later nog te diep, te rauw’
Ruim dertig jaar na de vermissing komt het bericht dat er een wrak op de bodem van de Noordzee ligt. In 1994 duiken Terschellingers naar beneden.
Het blijkt de Westland te zijn. Mariëlle: “Alle nabestaanden werden geïnformeerd, ook mijn oma. Maar alle vrouwen gaven aan dat het te heftig was om die ontdekking onder ogen te zien. De pijn zat nog te diep, te rauw. En dat was veertig jaar later.”
Als oma Corrie overlijdt, volgt Mariëlle de roep van haar hart. Ze wil uitzoeken wat er met haar opa is gebeurd. Ze wil hem terugvinden. Maar is dat realistisch, na meer dan zestig jaar vermissing?
In de podcast Verdwenen vertelt Mariëlle aan presentatrice Marleen Stelling over haar ontmoeting met Marjolein, de dochter van de machinist van de Westland. “Zij vertelde mij dat er in 1953 een lichaam was aangespoeld op Terschelling. Dat lichaam was daar begraven, in een anoniem graf.”
