Esther verloor haar zus: ‘Als ik haar mis, zoek ik de maan’
Esther mist haar zus
Leestijd: 8 min
Esther mist haar zus
Leestijd: 8 min
Toen Yvonne in 2019 op haar 37e overleed, verloor Esther niet alleen haar zus, maar ook haar soulmate. Nog elke dag voelt het alsof er een stukje van haar ontbreekt. Troost vindt ze op een onverwachte plek: “Als ik Yvonne mis, zoek ik de maan.”
Wanneer Esther nog thuis woont, bezoekt ze de slaapkamer van de vier jaar jongere Yvonne in hun ouderlijk huis, in het Brabantse Someren. Niet om mascara of een shirtje in te pikken, maar juist om iets achter te laten. Op het plafond boven Yvonnes bed plakt ze zes glow-in-the-darkstickers. Een maan en vijf sterren, op zo’n manier dat het net een lachend gezichtje is. “Het was een maanmannetje. Die stickers had ik opgeplakt voor als Yvonne ooit haar verhaal kwijt wilde en ik niet in de buurt was”, vertelt Esther. “Het waren lichtpuntjes. En we hadden allebei ook iets met de maan.”
Het zal niet alleen door de lichtgevende plafondversiering komen, maar rond die tijd wordt de band tussen de twee zussen veel hechter. “Ons Yvonne was als klein kind best wel verwend”, lacht Esther. “Er zat vier jaar tussen ons, dat was vrij veel. Yvonne kreeg veel aandacht en kwam meestal met dingen weg.”
Het duurt even voordat de twee in dezelfde leeftijdsfase zitten. “Als je twaalf bent, is een zusje van acht heus niet stoer. Het zal rond mijn achttiende zijn geweest dat we veel met elkaar gingen optrekken. Ik mocht toen op stap, naar café D’n Boemelaar in ons dorp. Yvonne kon mooi in mijn kielzog mee naar binnen sneaken.” Niet alleen Yvonne vindt dat trouwens leuk. “Ze kreeg al vrij snel veel aandacht. Ik geloof dat veel jongens meteen verliefd op haar waren. Zelf had ze dat allemaal niet zo in de gaten. Ze was best naïef, en sowieso nog niet echt met jongens bezig.”
Dat verandert flink in 2012. Yvonne – op dat moment dertig – leert Kristian kennen, niet lang nadat haar relatie van tien jaar op de klippen loopt. Ze vinden elkaar leuk, méér dan leuk.
In 2014 wisselen ze trouwringen uit. In 2016 wordt Sem geboren en een jaar later maakt Rhys het jonge gezin compleet. Esther: “Kristian was de liefde van haar leven. En haar zoontjes waren haar alles. Ze was een fantastische moeder.”
In de zomer van 2018 gaat Esthers telefoon over. De naam van haar zus staat in het display. Esther voelt meteen dat er iets aan de hand is. “Yvonne en ik belden elkaar zelden. We appten altijd. Ze vertelde dat ze net bij de huisarts was geweest en het zag er niet goed uit. Ik ben meteen in de auto gesprongen om bij Yvonne te kunnen zijn. Mijn ouders en oudere broer Carlo sprongen ook in de auto. Het was echt onwerkelijk. Net alsof je naar een film zit te kijken.”
Op 25 juli komt de uitslag van de scan. Esther is erbij, voor steun. “Het hart van Yvonne ging zó hard tekeer dat je haar borst zag bewegen.” Yvonne blijkt triple-negatieve borstkanker te hebben, een agressieve vorm die moeilijk te behandelen is. “Hoewel we nog hoop hadden op genezing, wisten we dat haar diagnose heel serieus was.”
Yvonne werkt dan als rayonmanager bij een grote supermarktketen, maar artsen adviseren haar meteen te stoppen met werken. Want er wacht haar een zware tijd, vol ziekenhuisafspraken. Tussen alle chemo’s en behandelingen door vindt ze nog kracht om dingen te ondernemen met haar gezin.
En met Esther. “In juni 2019 zijn we naar Pink in de Johan Cruijff ArenA geweest. We gingen wel vaker naar concerten, bijvoorbeeld naar Coldplay of Pinkpop. Muziek was belangrijk voor haar. De show van Pink was een mooie herinnering. Het was ook beladen. Bij ‘What about us’ stroomden de tranen over Yvonnes wangen, in stilte. Ze voelde waarschijnlijk zelf wel aan dat het foute boel was.”
In september van 2019 komt dat vermoeden uit. Dan hoort Yvonne dat ze niet meer beter kan worden. Het komt als een mokerslag aan. De tijd die ze nog heeft, brengt ze zoveel mogelijk door met haar mannen.
“Yvonne was bang om dood te gaan”, weet Esther. “Ze had ook niet het idee dat er na de dood nog iets is. Ik geloof daar wél in. Om Yvonne gerust te stellen, nam ik haar mee naar een medium. Helaas werkte dat niet zo goed voor haar. Wel spraken we een codewoord af, dat ik door zou krijgen wanneer Yvonne me na haar dood iets wilde vertellen of een teken wilde geven.”
Dat woord was ‘maanmannetje’.
Op 10 december 2019 is het onvermijdelijke moment daar. Yvonne overlijdt in haar huis in Eindhoven, vredig en omringd door haar geliefden. Ze is maar 37 geworden. De week daarna nemen honderden mensen afscheid van Yvonne, die altijd oprecht geïnteresseerd was in de mensen om wie ze gaf. Het is een drukte van jewelste in de ruimte waar de afscheidsdienst plaatsvindt. Direct erna vertrekt Yvonne op haar laatste reis, door een erehaag van verdrietige mensen.
Tijdens de dienst klinkt muziek die Yvonne zo raakte: ‘With or without you’ van U2, ‘To the water’ van Matt Simons en ‘In goede handen’ van Kinga Bán, een zangeres die net als Yvonne op 37-jarige leeftijd overleed aan borstkanker.
En tijdens ‘Wherever you will go’ van The Calling verschijnen er foto’s op het scherm, gemaakt op momenten waarop het volop zomer is in het leven van Yvonne. Dat waren veel momenten, en dus ook veel foto’s. Esther: “We hebben het nummer een beetje gerekt. We lieten de gitaarintro eerst vier keer klinken voordat de zang begon. Anders konden we onmogelijk alle foto’s laten zien.”
Ook al kan Esther haar zus niet meer zien, toch krijgt ze soms nog seintjes van bovenaf. “Na haar overlijden ben ik nog een keer bij een medium geweest. Ze liet mij een tarotkaart trekken. Daarop stond een afbeelding van de maan. Nou, ik wist toen wel voldoende. Hoi zus, fijn om iets van je te horen, dacht ik. Dit was voor mij geen toeval meer.”
Het is niet de enige supernatuurlijke ervaring die Esther na de dood van haar zus heeft. “In juli 2022 was het bloedheet. Om iets van verkoeling te krijgen, sliepen we met de rolluiken omhoog en het raam open. Rond half vier ’s nachts werd ik wakker van de maan, die zó fel in mijn gezicht scheen, dat het bijna de zon leek. Ik ging naar het toilet en toen ik terugkwam in de slaapkamer, was precíés mijn helft van het bed prachtig verlicht door de maan. Dat voelde als een hele warme omhelzing. Ik vóélde toen dat Yvonne dichtbij was.”
Zo heeft de maan voor Esther nóg meer betekenis gekregen. “Het is mijn manier om met Yvonne te communiceren. Wanneer ik Yvonne mis, zoek ik de maan. In mijn hoofd praat ik dan weleens met haar. Dan vertel ik haar in gedachten wat ik anders met haar zou delen. Het geeft me steun. Afgelopen meivakantie was ik met mijn gezin op een cruise. In de nacht, op volle zee, stond ik op het dek. De maan verlichtte de donkere hemel en dat was een prachtig gezicht. Alsof Yvonne even ‘hallo’ kwam zeggen.”
Soms ziet Esther haar zus in haar dromen. “Ik droomde dat ik in de Efteling stond, en Yvonne was daar ook, heel casual. Ze kwam naar me toe en zei: ‘Het is goed zo. Als ik was blijven leven, was ik nooit meer dezelfde persoon geweest.’ We namen afscheid met een knuffel, zoals we dat in het echt zo vaak deden. Haar knuffels mis ik het meest, maar eigenlijk mis ik alles van haar. Na haar overlijden zijn we met de familie een dag in de Efteling geweest. Dat had Yvonne allemaal nog geregeld voor ons. In de Droomvlucht werd ik heel emotioneel, toen ik daar de sterrenhemel zag. En natuurlijk de maan.”
Esther hoeft niet altijd omhoog te kijken om de maan te zien. Ze kan haar altijd vinden op de binnenkant van haar linkeronderarm. “Toen Yvonne hoorde dat ze ziek was, heb ik de maan en vijf sterren laten tatoeëren. Net als Yvonne, al had zij een henna-tatoeage. Precies in dezelfde compositie als de lichtgevende stickers op de tienerkamer van Yvonne.”
Af en toe kijkt Esther naar de maan en sterren op haar arm, terwijl haar gedachten zich laten raden. Of om net wat dichter bij Yvonne te zijn. Haar zus, die voor heel veel mensen een lichtpunt was, en dat nog steeds is. Zoals de maan en sterren die Esther ooit op Yvonnes plafond plakte nog altijd nagloeien in het donker.
