Lisette verliest haar broer Rogier (25): ‘In een fractie van een seconde was het klaar’
Ik mis je, vrijdag 13 maart
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Ik mis je, vrijdag 13 maart
Leestijd: 4 minDoor Iris Versluis
Lisette Verbeek-Stindt verliest haar jongere broer Rogier (25) aan een hartritmestoornis. Dat terwijl ze zelf net een nieuwe fase van haar leven ingaat: ze is zwanger. Boosheid overheerst in het eerste jaar na het overlijden. Lisette: “Ik vroeg me af: waarom hij? Als ik een omaatje zag lopen dacht ik: waarom hij van 25 jaar en niet zij van 89 jaar?”
Lisette en Rogier groeien op als typische broer en zus. Ze spelen samen tikkertje, voetballen met elkaar, maken soms ruzie en maken het dan weer goed. Toch is de eerste periode van hun leven hectisch. Lisette: “Rogier had een hartafwijking en lag veel in het ziekenhuis. Ik was toen een meisje van drie. Het enige wat ik mij kan herinneren, is dat ik veel bij mijn oma ben geweest en leuke uitjes had.”
De twee groeien op en ontwikkelen een goede band met elkaar. “Het was altijd goed”, vertelt Lisette. “We wisten dat we bij elkaar terecht konden als er iets was. In de maanden voor zijn overlijden hebben we ook meerdere keren bij elkaar op de bank gezeten om lief en leed te delen.”
Rogier is een echte beller en wil regelmatig weten hoe het met zijn zus gaat. Lisette: “Als ik niet meteen opnam, dan belde hij wel vijf keer. Ik dacht wel eens: sjongejonge, jij hebt echt aandacht tekort. Dat is ook wat ik nu het meest mis. Die vijf belletjes, terwijl er maar één nodig was. Was dat er nog maar om mij aan te irriteren.”
Ondertussen raakt Lisette zwanger: “Toen ik hem dat vertelde was hij helemaal flabbergasted. Hij zei: ‘Ik ben zo onder de indruk dat er een mensje in jou groeit.’ Hij was er helemaal van ontdaan.”
Ik wist niet dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien.
Op een zondag waait Lisette aan bij haar ouders, waar Rogier toevallig ook op de bank zit. Lisette: “Er was een moment dat mijn vader tegen mijn buik ging praten. Hij zat daar geëmotioneerd naar te kijken. Dat was bijzonder. Ik wist niet dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien.”
Dan gaat het mis. Lisette zit nietsvermoedend bij de kapper. Ze ziet haar broertjes naam oplichten op haar telefoonscherm. “Hij belde mij weer vijf keer achter elkaar”, vertelt Lisette. “Ik nam op en zei: ‘Het komt niet goed uit. Ik bel je straks even.’ Vervolgens bleef het even stil en hoorde ik mijn vader. Hij zei dat Rogier door zijn vriendin was gevonden en dat het niet goed was. Ik moest meteen daarnaartoe komen. Ik hoorde zijn vriendin jammeren op de achtergrond. Ik was gelijk in een paniektoestand. Toen ik daar aankwam was de hele buurt op straat en stonden er ambulances voor de deur. De brandweer haalde hem uit het appartement.”
Tijdens een middagdutje had Rogier een hartritmestoornis in zijn hartkamers gekregen. Lisette: “In zijn jeugd had hij hartritmestoornissen in de boezems. Daar had hij een pacemaker voor. Dat was heel beheersbaar.”
Hier was niemand op voorbereid. Zijn pacemaker niet, hij niet en wij niet.
Lisette ziet na het nieuws haar broertje voor het eerst weer in het ziekenhuis: “Toen ik de kamer inliep, zakte ik door mijn benen. Er was een reanimatieapparaat op hem geplaatst, dat op hem inbeukte. Het ging zo hard dat ik zei dat ze ermee moesten stoppen, omdat ze hem pijn deden. Hier was niemand op voorbereid. Zijn pacemaker niet, hij niet en wij niet. In een fractie van een seconde was het klaar.”
Lisette: “Ik ben bij Rogiers hoofd gaan zitten en heb hem gezegd dat het oneerlijk was. En dat ik zou zorgen dat zijn nichtje hem zou kennen. Dat ik over hem zou vertellen.
De gedachte dat hij er niet meer was, landde pas na de uitvaart. In de tussentijd zat ik in een achtbaan. Ik kon geen moment stilzitten en voelen wat het met me deed. Ik belandde in een gat. Ik voelde me leeg en alleen. De wereld ging gewoon door en het enige wat ik dacht was: ‘Waarom gaan jullie gewoon naar werk? De hele wereld staat op zijn kop.
Wat is het meest mis, is Rogiers aanwezigheid in mijn leven. Ik heb nu twee fantastische kinderen en hij is er niet bij om dat in levenden lijve mee te maken. De toekomst had zo mooi kunnen zijn met elkaar.”
