Lilian verloor haar zoon Quinn (18) aan suïcide: ‘Ik hoop dat hij nu niet meer die zwaarte ervaart’
Quinn leefde met PDD-NOS
Leestijd: 8 minDoor Iris Versluis
Quinn leefde met PDD-NOS
Leestijd: 8 minDoor Iris Versluis
Het leven is voor Quinn (18) niet gemakkelijk. Op zijn zevende wordt het vrolijke en enthousiaste jongetje gediagnosticeerd met PDD-NOS, een vorm van autisme. Langzaam verandert hij van sociaal en grappig in afstandelijk. Tot dat het leven hem te zwaar wordt. Zijn moeder Lilian vertelt over zijn leven en het verlies: “Je kind is je alles. Je wilt alleen maar dat het gelukkig wordt, maar dat was Quinn niet.”
Trigger warning: dit artikel gaat over zelfdoding
Als baby en jong kind is Quinn een heel vrolijk, lief en enthousiast mannetje. Iedereen loopt met hem weg. “Hij was ook graag op zichzelf. Hij kon heel zelfstandig spelen, als baby al. Maar hij vond het ook leuk om met andere kinderen te spelen.”
Quinn is idolaat van verkleden, piraten, mummies en Cars. Maar vooral van Lego. Lilian: “Hij vroeg voor elke kerst of verjaardag om Lego. Hij was heel goed in fantaseren. Lego paste in die fantasiewereld. Maar hij kon het ook goed bouwen. Hij had een heel goede focus. Mensen met autisme kunnen zich vaak goed concentreren op één ding en zich afsluiten van alles eromheen. Hij haalde zijn Lego nooit uit elkaar. Het werd zorgvuldig bewaard.”
Quinns rijke fantasie blijft steeds terugkomen. “Hij dwaalde altijd heel erg af met zijn gedachten”, vertelt Lilian. “Hij hoorde je dan ook niet. Hij was in zijn fantasiewereld. Toen hij ouder werd, kwam dat ook terug op school. Dan was de tijd van een toets voorbij en had hij de hele toets niet gemaakt.”
Het wordt voor Quinn een tweede natuur: “Ik heb hem wel eens gevraagd: wat is dat dan? Hij antwoordde met: ‘Dan ga ik door een deur in mijn gedachten. Daarachter is een heel fijne wereld.’”
Quinn is gevoelig voor grote groepen mensen, vertelt Lilian: “Voordat wij wisten dat hij autisme had, vond hij die al eng. In grote gezelschappen verstopte hij zich dan onder de tafel, onder een jas of op de gang. Hij moest een tijdje acclimatiseren. Na een tijdje kwam hij vaak wel los. Hij kon op die momenten ook verdwalen in zijn fantasie. Dan had hij niet meer door dat er allemaal mensen waren.”
“Op zijn eerste schooldag zei de juf al dat er iets met hem was"
Quinn is Lilians eerste kind. “Ik wist niet wat normale ontwikkeling voor een kind was”, vertelt ze. “Op zijn eerste schooldag zei de juf al dat er iets met hem was. Ze zei dat het leek alsof hij pas drie jaar was in plaats van vier jaar. Quinn was op dag één ook meteen kwijt. Niemand wist waar hij was. Hij had zich verstopt, zoals hij wel vaker deed.”
Quinn is zeven als hij de diagnose PDD-NOS krijgt. Lilian: “De hulpverleners zeiden wel meteen: geen paniek, Quinn is nog steeds gewoon die jongen die jullie kennen. Hij is niet ineens een ander kind.” Het gezin krijgt handvatten en uitleg over de prikkelverwerking. “Ik denk dat het voor hem met name lastig was, dat hij zich wat langzamer ontwikkelde”, vertelt Lilian. “Hij liep een jaar achter op leeftijdsgenoten. Bij sommige mensen met autisme duurt het wat langer voordat ze snappen hoe de wereld werkt. Ze kunnen verbanden nog niet helemaal leggen.”
In groep vier begint Quinn vast te lopen op de reguliere basisschool. Lilian wordt regelmatig door school op haar werk gebeld: “Ik hoorde hem dan al gillen op de achtergrond. Hij ging helemaal uit zijn plaat, en ze wisten niet meer wat ze met hem aan moesten. Dan ging ik hem meteen ophalen. Hij was totaal overprikkeld. Hij was echt mijn zorgenkind.”
Quinn kan naar het speciaal onderwijs, waar hij helemaal op zijn plek is. Lilian: “Hij kreeg cluster 4-onderwijs op een prikkelvrije school waar leerkrachten weten hoe ze moeten omgaan met kinderen met speciale behoeftes. Hij voelde zich denk ik niet meer anders. Het waren allemaal kinderen die extra aandacht nodig hadden.”
Quinn rondt de basisschool en de onderbouw van het voortgezet onderwijs af. Maar dan gaat de wereld op zijn kop door corona. Lilian: “Quinn veranderde heel langzaam. Hij werd steeds meer op zichzelf en steeds angstiger voor mensen. Thuis maakte hij nog wel grapjes en ging hij nog mee naar de familie. Hij deed alleen kleine dingen niet meer zoals afspreken met vriendjes. Het was corona, dus dan zoek je daar ook verder niks achter.”
Quinn is zeventien wanneer hij aangeeft dat hij er op school niet meer bij kan blijven door zijn fantasiewereld. Hij dwaalt continu af met zijn gedachten en komt daar niet makkelijk uit. “We zijn opnieuw hulp gaan zoeken en die kregen we bij een GGZ-instelling”, vertelt Lilian. “We kregen een autismecoach die aan huis kwam. Het was achteraf gezien al te laat. Soms denk ik wel eens dat hij al besloten had dat wij hem niet konden helpen. Hij ging vaak pas echt praten na een woede-uitbarsting, maar die momenten waren er niet meer. Alsof hij dat ook niet meer toeliet.”
Op de laatste dag van Quinns leven gaat hij niet naar school. “Dat deed hij wel vaker, hij zei dat er lesuitval was”, vertelt Lilian. Quinn is inmiddels achttien jaar en de ouders van Quinn hebben geen toezicht meer op zijn schoolrooster. “Hij kwam die dag zijn kamer niet uit, was humeurig en verscheen zelfs niet bij het avondeten. Dat was normaal zijn favoriete moment van de dag. Na het eten ging ik naar yoga en Quinn naar sport, dacht ik. Ik was vergeten hem eraan te herinneren. Toen ik thuiskwam stond zijn fiets er nog, maar zijn jas en schoenen waren weg. Ik riep hem, maar hij was nergens. Ik dacht dat hij de e-bike had gepakt.”
"Ik appte waar hij was, maar ik kreeg maar één vinkje"
Lilian heeft ondertussen een vriendin op bezoek waarvan zij de wimpers gaat doen. “Tijdens het werk begon ik ineens te trillen en voelde ik een paniekaanval opkomen, zomaar uit het niets. Ik heb mijn werk afgemaakt en na een halfuurtje gingen we naar beneden. Quinn was nog steeds niet thuis. Ik appte waar hij was, maar ik kreeg maar één vinkje. Dat voelde meteen niet goed.
Even later ging de deurbel. Ik wist direct dat het mis was. Toen ik de politie voor de deur zag staan, voelde het als een scène uit een film. Ze vroegen of ze binnen mochten komen en of ik even wilde gaan zitten. Ze wilden weten hoe Quinn eruitzag.” Niet veel later wordt bevestigd dat Quinn degene is, die ze hebben gevonden. “Wat er daarna gebeurde weet ik nauwelijks nog. Mijn vriendin vertelde later dat ik voorover klapte. Ik was in totale shock.”
Lilian: “We mochten Quinn ophalen in het mortuarium in het ziekenhuis. Ze hadden hem heel mooi neergelegd. De week die volgde was een mooie week. We hebben afscheid van hem kunnen nemen en nog tegen hem kunnen praten. Ik heb gezegd dat hij mocht gaan en dat ik hoop dat waar hij nu is, hij niet meer de zwaarte ervaart en alleen maar gelukkig is. Maar ik heb ook gezegd dat het mij speet dat ik hem niet kon helpen.”
"Ik gaf mezelf de schuld dat ik het niet had gezien"
Ondanks haar eigen verdriet, gunt Lilian Quinn de rust: “Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dat kon voelen. Ik gaf mezelf de schuld dat ik het niet had gezien. Achteraf denk ik dat het allemaal niet had uitgemaakt, waarschijnlijk was het altijd hier geëindigd. Zijn hersenen waren ziek.”
Na het overlijden van Quinn voelt Lilian de drang om te schrijven: “Schrijven geeft mij ruimte in mijn hoofd. Ik heb ook meegeschreven aan het boek Toen jij de stilte vond van Stichting Nooit Voorbij. In dat boek schrijven ouders een nagedachtenis aan hun kind dat zij door suïcide verloren. Het is een boek vol met mooie foto’s en verhalen. Ook over de vrolijke, leuke jongen die hij geweest is.
Ik wil dat hij herinnerd wordt als die warme jongen vol met grappen die graag bordspelletjes speelde, een arm om mij heen sloeg als ik verdrietig was en loyaal was aan zijn vrienden.”
Denk jij aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praten helpt. Neem 24/7 gratis en anoniem contact op met 113 suïcidepreventie via 0800-0113 of chat op 113.nl. Lees meer over autisme en depressie op autisme.nl.
Gratis gesprekskaartjes over rouw
Op zoek naar woorden bij rouw? Vraag gratis de gesprekskaartjes aan en creëer ruimte voor troost en hoop.
