Leven met vermissing: hoe blijf je overeind?

Charlotte vertelt over haar broer Mark die in 2009 vermist raakt. Hij zat in de gevangenis in Peru vanwege cocaïnesmokkel, maar kwam vervroegd vrij. Daarna verdween hij snel van de radar.

Vriend Sander en broer Pieter vertellen over Christiaan die in 2016 verdwijnt tijdens een poging om de Dhaulagiri te beklimmen in de Himalaya.

Cor’s vader Albert, vertrekt in 1968 met de kotter vanaf Urk naar zee maar keert niet terug, totdat Cor zijn vader na een onwaarschijnlijke zoektocht thuisbrengt op Urk.

• 

  Verdwenen

  Verdwenen

De zoektocht

Charlotte vertelt over het begin van de vermissing van haar broer: “Onwerkelijk is voor mij het sleutelwoord van die tijd. Het is alsof ik in een soort film zat.” Ook Pieter heeft het begin van de vermissing als bijzonder ervaren: “Het gekke is dat het ook een mooie periode is geweest waarin we met heel veel vrienden de schouders eronder hebben gezet. Een paar weken lang zijn er tien man fulltime bezig is geweest met zoeken.”

"Hoever ga je voor één persoon, terwijl er zoveel meer is in het leven?"

Maar zoeken heeft ook een grens vertelt Pieter: “Je moet een keer stoppen, ook in een land waar een aardbeving is geweest, armoede is en mensen om andere redenen doodgaan. Hoever ga je voor één persoon, terwijl er zoveel meer is in het leven?”

Hoop

Toch vertellen alle vijf de achterblijvers dat de zoekende en hopende blik blijft. Sander: “Christiaan kwam ’s avonds laat altijd nog binnen via onze tuindeur. Hij was eigenlijk de enige die dat deed. Als de wind op de tuindeur gaat, dan gaat soms even door mij heen: zal het?” Charlotte herkent dat gevoel: “Je blijft altijd aanstaan. Als er een telefoontje gaat en ik ken het nummer niet, dan gaat er wel door mijn hoofd dat het mogelijk Mark zou kunnen zijn.”

"Ik heb altijd die zoekende blik in het water gehad, want daar was hij gebleven"

Ook Cor stopte nooit écht met zoeken: “Die zoektocht is altijd gebleven. Ik heb altijd die zoekende blik in het water gehad, want daar was hij gebleven. Het verlangen om mijn vader nog te ontmoeten blijft. Maar je moet ook realistisch zijn. Mijn vader is gevonden. Hij was begraven in een anoniem zeemansgraf, en hij werd geïdentificeerd door een DNA match met mij. Mijn moeder heeft hem laten herbegraven. We hebben een plek om terug te komen. Dat hebben de anderen hier niet.”

Geen kist om afscheid te nemen

Bij vermissing is afscheid nemen een ingewikkeld onderwerp. Sander en Pieter zijn bezig met het organiseren van een afscheidsdienst voor hun vriend en broer, ook al is hij niet gevonden. Sander: “Bij een begrafenis of uitvaart loop je met een kist naar buiten, maar dat hebben we niet. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe we dat gaan vormgeven. Hoe kunnen we toch dat afscheid nemen, zonder een kist?”

In een speciale aflevering van Verdwenen gaan Charlotte, Cor, Pieter en Sander in gesprek met presentatrice Marleen Stelling over of ze rust kunnen vinden, over de schaduw die ligt over wat er is gebeurd en hoe ze het leven weer proberen op te pakken.

Foto: Ben Houdijk