Jolien Damsma over haar lied Mist: ‘Ik was bang om alleen achter te blijven’

“Twee jaar geleden verhuisde ik naar Kampen. Ik ben nooit goed geweest met grote veranderingen. Door die verhuizing kwam er gevoelsmatig een soort rouw over me heen. Ik sloot een bepaalde levensfase af en die tijd kreeg ik niet terug. Ik was geen kind meer, ik moest mezelf redden.

Maar het was niet alleen heimwee. Mijn opa overleed in 2021 en anderhalf jaar later mijn oma. Hun verlies werd door de verhuizing weer zoveel meer voelbaar. Mijn grootouders maakten dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven niet meer mee. Dat maakte veel los.

De zwaarste weken

De eerste weken na mijn verhuizing waren het zwaarst. Ik had tijdelijk werk waarvan het contract verlengd zou worden, maar dat ging uiteindelijk niet door. Ik voelde me heel onrustig. Wat had ik mijn opa en oma juist in deze fase graag om advies gevraagd. Ze waren heel wijs en ik kon altijd bij ze terecht met mijn twijfels en vragen. Ik miste ze zo.

Mijn grootste angst is om mijn ouders te verliezen

Ik denk dat ze me hadden geadviseerd om te bidden en daarin mijn rust te vinden. En dat ze hadden gezegd dat ik niet bang hoefde te zijn om nieuwe stappen te zetten in mijn leven. Soms zijn nieuwe dingen doen spannend, maar kom dan toch maar uit je comfortzone en ga het proberen.

Angst voor nieuw verlies

In het lied Mist zing ik niet alleen over heimwee naar een andere tijd, maar ook over de angst om je dierbaren te verliezen. Ik zie mijn ouders ouder worden. Mijn grootste angst is om mijn ouders te verliezen en dat ik er alleen voor kom te staan. Ik zing over het gemis dat ik vrees.

Het lied heet Mist omdat dat letterlijk was wat ik zag, het licht verdween en de mist kwam omhoog

Het is goed en natuurlijk om je eigen leven te gaan leiden, maar door die grote afstand tot mijn ouders versterkten die angstige gevoelens. Ik moest die angst loslaten. Niemand weet hoe morgen eruitziet. Daar heb je geen controle over. Je hebt alleen maar invloed op hoe je ermee omgaat. Daarin heb ik nu wel een weg gevonden.

Het lied dat zichzelf schreef

De woorden en de melodie van dit lied ontstonden zomaar. Het schreef zichzelf. Ik heb hier een heel mooi uitzicht over Kampen, maar in het begin kon ik er niet van genieten. Het liedje heet dus ook Mist, omdat dat was wat ik zag. Het licht verdween en de mist kwam omhoog.

Rouw die blijft

Rouw kan heel sluimerend zijn. Het is altijd ergens aanwezig en soms steekt het ineens de kop op. Dat gebeurde heel sterk toen ik hier terechtkwam en hier ging wonen. Ondertussen kan ik gelukkig wel van het uitzicht genieten.

Mijn geloof geeft mij het vertrouwen dat ik mijn grootouders weer terug ga zien. Nu we twee jaar verder zijn, merk ik hoeveel ik gegroeid ben. Ik heb voor een groot deel de angst voor verlies kunnen loslaten en het gemis van mijn grootouders heeft een plek gekregen. Ondanks dat ik ze niet meer persoonlijk kan spreken, weet ik vaak in moeilijke momenten wat ze gezegd zouden hebben.

Door de reacties van luisteraars is Mist niet langer alleen maar een lied over rouw, maar ook over verbinding. Het heeft daardoor een hele positieve omslag gekregen. Dat is heel speciaal. En dat hoop je natuurlijk als je liedjes schrijft: dat zoiets gebeurt.”

Liedtekst Mist van Jolien Damsma

Het licht verdwijnt in de mist boven de stad

Ik zit nog steeds waar ik sinds vanmorgen zat

Compleet in stilte en angst gehuld

Een grote leegte die alles vult

Ik zie alleen die lange brug

Hoe kom ik weer bij jou terug?

Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen

De schepen gaan voorbij

Ach waren we maar samen

Ik ben mezelf niet meer

En heb nog nooit zoveel gehuild

Een donkere wolk volgt mij

En houdt het zonlicht tegen

Ik woon in 't tranendal

Mijn hart vult zich met regen

O ik mis je zo

Dat niets me nu nog raakt

De grond voelt wankel en brengt mij uit balans

Zonder jouw lach verliest elke dag zijn glans

Ik hoor nergens, ben ontheemd

Volledig van mezelf vervreemd

De merels hier ze zingen niet

Maar echoën een stil verdriet

Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen

De schepen gaan voorbij

Ach waren we maar samen

Ik ben mezelf niet meer

En heb nog nooit zoveel gehuild

Een donkere wolk volgt mij

En houdt het zonlicht tegen

Ik woon in 't tranendal

Mijn hart vult zich met regen

O ik mis je zo

Dat niets me nu nog raakt

Mijn hart gevuld met maar één verlangen

Dat ik jou weer zie

Wie kan jou ooit vervangen?

Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen

De schepen gaan voorbij

Ach waren we maar samen

Ik ben mezelf niet meer

En heb nog nooit zoveel gehuild

Een donkere wolk volgt mij

En houdt het zonlicht tegen

Ik woon in 't tranendal

Mijn hart vult zich met regen

O ik mis je zo

Dat niets me nu nog raakt

Het licht verdwijnt in de mist boven de stad

Zoals een kaars die gedoofd wordt in de nacht