Jolien Damsma over haar lied Mist: ‘Ik was bang om alleen achter te blijven’
Beluister hier haar lied
Leestijd: 5 minDoor Judit van Dijk-Besters
Beluister hier haar lied
Leestijd: 5 minDoor Judit van Dijk-Besters
Toen singer-songwriter Jolien Damsma naar een andere woonplek verhuisde, kwam het gemis van haar opa en oma en de tijd die geweest was extra hard binnen. Tegelijk groeide de angst voor nieuw verlies: wat als ik er helemaal alleen voor kom te staan?
“Twee jaar geleden verhuisde ik naar Kampen. Ik ben nooit goed geweest met grote veranderingen. Door die verhuizing kwam er gevoelsmatig een soort rouw over me heen. Ik sloot een bepaalde levensfase af en die tijd kreeg ik niet terug. Ik was geen kind meer, ik moest mezelf redden.
Maar het was niet alleen heimwee. Mijn opa overleed in 2021 en anderhalf jaar later mijn oma. Hun verlies werd door de verhuizing weer zoveel meer voelbaar. Mijn grootouders maakten dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven niet meer mee. Dat maakte veel los.
De eerste weken na mijn verhuizing waren het zwaarst. Ik had tijdelijk werk waarvan het contract verlengd zou worden, maar dat ging uiteindelijk niet door. Ik voelde me heel onrustig. Wat had ik mijn opa en oma juist in deze fase graag om advies gevraagd. Ze waren heel wijs en ik kon altijd bij ze terecht met mijn twijfels en vragen. Ik miste ze zo.
Mijn grootste angst is om mijn ouders te verliezen
Ik denk dat ze me hadden geadviseerd om te bidden en daarin mijn rust te vinden. En dat ze hadden gezegd dat ik niet bang hoefde te zijn om nieuwe stappen te zetten in mijn leven. Soms zijn nieuwe dingen doen spannend, maar kom dan toch maar uit je comfortzone en ga het proberen.
In het lied Mist zing ik niet alleen over heimwee naar een andere tijd, maar ook over de angst om je dierbaren te verliezen. Ik zie mijn ouders ouder worden. Mijn grootste angst is om mijn ouders te verliezen en dat ik er alleen voor kom te staan. Ik zing over het gemis dat ik vrees.
Het lied heet Mist omdat dat letterlijk was wat ik zag, het licht verdween en de mist kwam omhoog
Het is goed en natuurlijk om je eigen leven te gaan leiden, maar door die grote afstand tot mijn ouders versterkten die angstige gevoelens. Ik moest die angst loslaten. Niemand weet hoe morgen eruitziet. Daar heb je geen controle over. Je hebt alleen maar invloed op hoe je ermee omgaat. Daarin heb ik nu wel een weg gevonden.
De woorden en de melodie van dit lied ontstonden zomaar. Het schreef zichzelf. Ik heb hier een heel mooi uitzicht over Kampen, maar in het begin kon ik er niet van genieten. Het liedje heet dus ook Mist, omdat dat was wat ik zag. Het licht verdween en de mist kwam omhoog.
Rouw kan heel sluimerend zijn. Het is altijd ergens aanwezig en soms steekt het ineens de kop op. Dat gebeurde heel sterk toen ik hier terechtkwam en hier ging wonen. Ondertussen kan ik gelukkig wel van het uitzicht genieten.
Mijn geloof geeft mij het vertrouwen dat ik mijn grootouders weer terug ga zien. Nu we twee jaar verder zijn, merk ik hoeveel ik gegroeid ben. Ik heb voor een groot deel de angst voor verlies kunnen loslaten en het gemis van mijn grootouders heeft een plek gekregen. Ondanks dat ik ze niet meer persoonlijk kan spreken, weet ik vaak in moeilijke momenten wat ze gezegd zouden hebben.
Door de reacties van luisteraars is Mist niet langer alleen maar een lied over rouw, maar ook over verbinding. Het heeft daardoor een hele positieve omslag gekregen. Dat is heel speciaal. En dat hoop je natuurlijk als je liedjes schrijft: dat zoiets gebeurt.”
Het licht verdwijnt in de mist boven de stad
Ik zit nog steeds waar ik sinds vanmorgen zat
Compleet in stilte en angst gehuld
Een grote leegte die alles vult
Ik zie alleen die lange brug
Hoe kom ik weer bij jou terug?
Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen
De schepen gaan voorbij
Ach waren we maar samen
Ik ben mezelf niet meer
En heb nog nooit zoveel gehuild
Een donkere wolk volgt mij
En houdt het zonlicht tegen
Ik woon in 't tranendal
Mijn hart vult zich met regen
O ik mis je zo
Dat niets me nu nog raakt
De grond voelt wankel en brengt mij uit balans
Zonder jouw lach verliest elke dag zijn glans
Ik hoor nergens, ben ontheemd
Volledig van mezelf vervreemd
De merels hier ze zingen niet
Maar echoën een stil verdriet
Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen
De schepen gaan voorbij
Ach waren we maar samen
Ik ben mezelf niet meer
En heb nog nooit zoveel gehuild
Een donkere wolk volgt mij
En houdt het zonlicht tegen
Ik woon in 't tranendal
Mijn hart vult zich met regen
O ik mis je zo
Dat niets me nu nog raakt
Mijn hart gevuld met maar één verlangen
Dat ik jou weer zie
Wie kan jou ooit vervangen?
Hier zit ik heel alleen te staren door mijn ramen
De schepen gaan voorbij
Ach waren we maar samen
Ik ben mezelf niet meer
En heb nog nooit zoveel gehuild
Een donkere wolk volgt mij
En houdt het zonlicht tegen
Ik woon in 't tranendal
Mijn hart vult zich met regen
O ik mis je zo
Dat niets me nu nog raakt
Het licht verdwijnt in de mist boven de stad
Zoals een kaars die gedoofd wordt in de nacht
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
