Leestijd: 4 minDoor Ella
Drie jaar na de geboorte van haar zoon Manuel mag blogger Ella hem alsnog inschrijven in de Basisregistratie Personen (BRP). Kort na de geboorte stierf hij, en voor de wet heeft Manuel zelfs nooit geleefd. Maar daar komt gelukkig sinds vandaag verandering in!
De nieuwjaarswensen van 2016 klinken nog in mijn oren. “Het wordt een mooi jaar voor jullie!” was de boodschap en wens van velen voor ons. Maar 2016 was slechts enkele weken oud toen onze zoon al geboren werd: vier maanden te vroeg. Hij was nog niet klaar voor het leven buiten mijn baarmoeder en stierf.
Negen maanden na zijn geboorte komt het nieuws dat we dankzij een wetswijziging onze zoon komend jaar alsnog mogen registreren in de Nederlandse basisadministratie. Dat is hij namelijk nog niet. Want ondanks het feit dat zijn hartje klopte bij zijn geboorte, dat hij bewoog en pogingen deed om te ademen, was hij volgens de wet een ‘levenloos geboren kind’. Hij kwam enkele dagen vóór de vastgestelde grens van 24 weken zwangerschap ter wereld. Hierdoor was hij bij voorbaat al dood verklaard…
‘Ondanks dat zijn hartje klopte bij zijn geboorte, dat hij bewoog en pogingen deed om te ademen, was hij volgens de wet een levenloos geboren kind’
Als ik dit zo opschrijf doet me dit nog steeds verdriet. Ik troost mijzelf met feiten. Dat ik mijn zoon in mijn buik gedragen en gevoeld heb. Dat hij écht geboren is en in mijn armen is gestorven. Dat hij ons ouders heeft gemaakt. En dat het daarom niets uitmaakt of dat ergens in een computer staat geregistreerd of niet. Zou hem dit méér bestaansrecht geven? Natuurlijk niet!
Deze rationele houding hielp mij om de weerzinwekkende ontkenning van zijn bestaan door de Nederlandse wet, te aanvaarden.
Maar een mens bestaat niet enkel uit een ratio. Zo ging ik door de grond toen mijn man bij de geboorteaangifte van onze dochter en tweede kindje door de dienstdoende ambtenaar enthousiast werd gefeliciteerd met de woorden: “Ah, u bent vader geworden! Uw eerste kindje zie ik, gefeliciteerd!” Mijn man maakt zich daar overigens zelf niet zo druk over, maar ik merk dat ik er woest van wordt. Hij ís al papa! En dit lieve meisje is ons twééde kind. Hoe is het mogelijk dat de basisregistratie van ons land – een land van de punt en de komma – bewust incorrect is? Daarin leken wij kinderloos tot de geboorte van onze dochter en heeft onze zoon niet bestaan.
‘Het bleek voor mij een heugelijke en historische dag’
Gelukkig brak die mooie dag in september 2016 aan, met het goede nieuws dat hij alsnog mag worden geregistreerd. Het bleek voor mij een heugelijke en historische dag, waarvoor ik de voorvechters zeer erkentelijk ben! Die dag liep ik op een wolkje en voelde me alsof ik elk moment gefeliciteerd kon worden door de mensen die ik tegenkwam – wat overigens natuurlijk niet gebeurde en wat ik goed kan begrijpen.
Ik ben er zelf verrast over hoe opgelucht ik ben dat hij als ons kind – geboren en gestorven op één en dezelfde dag – bij mijn man en mij in het register zal worden opgetekend. Daar hóórt hij! Hij is immers uit ons geboren en die datum zal altijd de dag blijven dat we hem vieren, herdenken en hartstochtelijk missen. Het blijkt voor mij een belangrijke erkenning te zijn. Erkenning van onze eerste zoon en van ons ouderschap. Het voelt alsof hij er plotseling tóch is! Dat hij meer ‘bestaat’ dan zonder de registratie.
En nu is het 2019. Nog weer twee jaar later dan gehoopt en verwacht, maar het gaat gebeuren! Een week na zijn derde ‘verjaardag’ mogen we naar de balie van onze gemeente, met zijn acte ‘levenloos geboren kind’. De titel van de acte neem ik nu voor lief en ben vooral dankbaar dat ik die acte heb: om hem in te kunnen schrijven. Want het gaat erom dat hij er was – en in zijn afwezigheid aanwezig is in ons gezin. Voor mijn man en mij gaat 2019 de boeken in als het jaar dat er twee prachtige namen onder onze namen kwamen te staan: van onze twee kostbare kinderen!
